Social Security Court grants early retirement to a man with proven 15+ years of hazardous work.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court reversed the Social Security Office's denial of early retirement for the applicant, Z. C. The court found that the applicant had successfully documented over 15 years of work in hazardous conditions, specifically as a boiler operator and furnace tender. Consequently, the court ruled that the applicant met the statutory requirements for early retirement at age 60.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach społecznych z dnia 2018-05-10; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1983-02-07: A worker employed in special conditions for at least 15 years acquires the right to early retirement upon reaching the statutory age.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 1241/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 roku w Lublinie sprawy Z. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o prawo do emerytury na skutek odwołania Z. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 08 czerwca 2015 roku znak:(...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala Z. C. prawo do emerytury od dnia(...) roku. Sygn. akt VII U 1241/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 czerwca 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił Z. C. przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. C. domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że pracował w Zakładzie (...) w latach 1979-1994 na stanowiskach mechanika kotłowego i palacza kotłów wysokoprężnych. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Z. C. urodzony (...) w dniu (...) roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym udowodnił 27 lat, 11 miesięcy i 2 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 4 lata, 9 miesięcy i 26 dni stażu pracy w warunkach szczególnych (okoliczności bezsporne). Wnioskodawca w dniu 1 sierpnia 1979 roku został zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym ( późniejsza nazwa: (...) Przedsiębiorstwo Produkcji (...)) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku ślusarza-mechanika.
W dniu 1 stycznia 1980 roku został przeniesiony na stanowisko ślusarza-operatora węzła ciepłowniczego-spawacza. Od dnia 1 lipca 1986 roku został przeniesiony na stanowisko palacza kotłowego-operatora węzła cieplnego. W dniu 1 maja 1987 roku awansował na stanowisko mistrza Wydziału (...). W dniu 1 września 1990 roku został Kierownikiem Wydziału (...). Od dnia 1 kwietnia 1994 roku był z-cą kierownika (...) (umowy o pracę, angaże, świadectwo pracy – akta osobowe – k. 20). Od początku zatrudnienia wnioskodawca zajmował się remontami kotłów wysokoprężnych.
Pracował w systemie pracy jednozmianowej. Naprawiał napędy, zawory, belki rusztowe. W zakładzie początkowo znajdowały się dwa kotły. Na czas naprawy wyłączano jeden z nich. Następnie pracował jako palacz kotłowy. Pilnował, aby w kotle panowało odpowiednie ciśnienie, właściwa dawka miału węglowego. Miał był transportowany taśmociągami i wnioskodawca ręcznie zasypywał nim kocioł. Następnie jako mistrz bezpośrednio nadzorował pracę palaczy oraz odżużlaczy zajmujący się wywożeniem żużlu. Sam również pomagał pracując razem z podległymi mu pracownikami w razie potrzeby.
Jako kierownik kotłowni nadzorował pracę powyższych pracowników, a także mistrzów. Oceniał ich pracę, prowadził dokumentację, rozliczał pracowników z wykonanej pracy, prowadził listy płac i listy obecności. Składał zamówienia materiałowe. Pracował w budynku obok kotłowni. (zeznania wnioskodawcy – k. 13v, 36-36v, zeznania T. Z. – k. 35v-36, zeznania M. G. – k. 36). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z (...) Przedsiębiorstwa Budowlanego zostały wystawione przez pracodawcę i były autentyczne.
Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. T. Z. pracował z wnioskodawcą od 1979 roku do 1990 roku na stanowiskach brygadzisty i zastępcy kierownika wydziału. M. G. pracował tam od 1977 roku do 1994 roku jako zbrojarz-betoniarz. Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy. Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli sobie w stanie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu.
Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie całego okresu zatrudnienia. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że wnioskodawca swoją pracę przez cały okres zatrudnienia do czasu objęcia stanowiska kierownika wykonywał w kotłowni, gdzie w palił w piecu oraz nadzorował pracę palaczy. Pracował w trudnych warunkach w wysokiej temperaturze i dużym zapyleniu. Zeznania wnioskodawcy w pełni potwierdziły okoliczności podniesione przez świadków.
Były spójne i logiczne i zasługiwały na obdarzenie ich wiarą. W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 stycznia 1980 roku do dnia 31 sierpnia 1990 roku (10 lat i 8 miesięcy) wskazaną w wykazie A, dziale XIV poz. 1 Prace nie zautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego, poz. 2 Prace oczyszczaczy przemysłowych kotłów parowych lub wodnych oraz dział XIV poz. 24 Kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Pracami podstawowymi, nad którymi nadzór sprawował wnioskodawca były prace palaczy i oczyszczaczy. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Według art.
32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia.
Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze ponad 15 lat. Okresem bezspornym było 4 lat, 9 miesięcy i 26 dni, a w niniejszym postępowaniu wnioskodawca dodatkowo udowodnił okres 10 lat i 8 miesięcy. Tym samym spełnia wymagane przesłanki do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalić Z. C. prawo do emerytury od dnia(...)roku tj. od dnia złożenia wniosku o emeryturę. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.