Legislator Case Law & Legislation
VI U 836/15 AI generated

Court allows pension claim by legal successor, ruling deceased met special work conditions requirements.

Case Number VI U 836/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court allowed the pension claim filed by the legal successor of the deceased insured. The Social Insurance Institution had previously denied the benefit, arguing the insured failed to prove fifteen years of special work conditions by January 1, 1999. The court found that witness testimony and employment records confirmed the insured worked in special conditions during the disputed periods, thereby meeting the statutory requirements for early retirement. Consequently, the court ordered the Social Insurance Institution to grant the right to unpaid pension benefits from August 27, 2015.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z tytułu pracy; Art. 136 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z tytułu pracy: The court must assess evidence to determine if special work conditions were met, and upon the insured's death, the spouse may continue the proceedings to claim benefits accrued up to the date of death.

Keywords

AI generated
early retirement pension special work conditions legal successor rights Social Insurance Institution burden of proof employment records spousal claim

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 ust. 1 of the Act on Pensions and Allowances for Work
Tym samym spełnił on wszystkie wynikające z art. 184 ustawy przesłanki do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z dniem 27 sierpnia 2015 r.
Art. 136 ust. 1 of the Act on Pensions and Allowances for Work
zmarł a w jego miejsce, na podstawie art. 136 ust.
Art. 477 § 14 item 2 of the Code of Civil Procedure
Z uwagi na to, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 K.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III UK 92/11

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI U 836/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Tomasz Korzeń Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kopala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 roku sprawy z odwołania T. M. jako następcy prawnego K. M. od decyzji z dnia 14 września i 6 października 2015 roku znak (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o przyznanie emerytury zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 14 września i 6 października 2015 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje T. M. prawo do niezrealizowanych świadczeń emerytalnych po K. M. za okres od 27 sierpnia 2015 roku. SSO Tomasz Korzeń VI U 836/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 września 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił K. M. prawa do emerytury podnosząc, że na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił on wymaganego 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Z tych samym powodów pozwany odmówił skarżącemu prawa do emerytury również w decyzji z dnia 6 października 2015 r. Ubezpieczony K. M. wniósł odwołania od obu spornych decyzji wskazując, iż są niesłuszne. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołań. Wskazał, że ubezpieczony udowodnił jedynie okres 14 lat, 7 miesięcy i 21 dni pracy w warunkach szczególnych, a zatem sporne decyzje wydane zostały prawidłowo. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r. (k. 7 akt VI U 765/15) sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z odwołań od obu spornych decyzji. Wobec śmierci ubezpieczonego K. M. w toku postępowania i wniosku o dalsze prowadzenie postępowania złożonego przez jego żonę T. M., sąd orzeczeniem z dnia 26 listopada 2015 r. (k.

20) postanowił prowadzić postępowanie z udziałem następcy prawnego zmarłego – T. M.. Następca prawny podtrzymała dotychczasowe żądania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: K. M. urodził się (...)., zmarł (...). Ukończył zasadniczą szkołę zawodową w zawodzie tokarz. Od 13 kwietnia 1977 r. posiadał prawo jazdy kategorii A, B i C. Posiadał również uprawnienia do obsługi spycharek gąsienicowych. W dniu złożenia wniosku o emeryturę nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Organ rentowy uznał, że na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił okres ubezpieczenia wynoszący łącznie 25 lat, 10 miesięcy i 3 dni, w tym okres 14 lat, 7 miesięcy i 21 dni pracy w warunkach szczególnych.

Decyzjami z dnia 14 września 2015 r. i 6 października 2015 r. organ rentowy odmówił mu prawa do tego świadczenia. Pozwany nie zaliczył mu okresów pracy: od 1.04.1994 r. do 31.12.1996 r. (w Zakładzie (...) inż. J. Z. w G.) oraz od 2.01.1997 r. do 31.12.1998 r. (w Zakładzie (...) inż. J. Z. (...) s.j.), do okresów pracy w warunkach szczególnych. (bezsporne) W okresie od 1.04.1994 r. do 31.12.1996 r. będąc pracownikiem Zakładu (...) inż. J. Z. w G., K. M. pracował jako pracownik fizyczny – kopacz (od 1.04.1994 r. do 31.12.1994 r.), kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony (od 2.01.1995 r. do 31.12.1995 r.) i jako operator spycharki (od 2.01.1996 r. do 31.12.1998 r.).

W kolejnym spornym okresie od 2.01.1997 r. do 31.12.1998 r. będąc zatrudnionym w Zakładzie (...) inż. J. Z. (...) s.j. skarżący pracował jako kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony i jako operator spycharki. Jeździł samochodem ciężarowym Star 244 o ładowności powyżej 5 ton, spycharką gąsienicową S100 (Staliniec). Pracował stale i w pełnym wymiarze godzin pracy. Nie korzystał z urlopów bezpłatnych. Na dzień 1 stycznia 1999 r. ubezpieczony legitymuje się stażem pracy w warunkach szczególnych wynoszącym ponad 15 lat. dowód: dokumenty w aktach organu rentowego; tom II:

świadectwa pracy k. 16, 18, świadectwa pracy w warunkach szczególnych k. 17, 19, 25, wyjaśnienia k. 38 dokumenty zawarte w aktach osobowych ubezpieczonego K. M. z okresu jego zatrudnienia w (...) stanowiące załącznik do sprawy zeznania świadka S. B. k. 55 zeznania świadka J. J. k. 55-55v zeznania świadka P. S. k. 55v zeznania świadka J. Z. k. 55v

Sąd zważył, co następuje:

Odwołania ubezpieczonego zasługiwały na uwzględnienie. W sprawie ustalić należało, czy ubezpieczony K. M. posiada łączny staż pracy w warunkach szczególnych wynoszący co najmniej 15 lat. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2015.748; dalej jako ustawa) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

2. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W art. 32 ustawy określono zasady ustalania prawa do emerytury dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Zgodnie z tym artykułem, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.

Warunki wymagane do uzyskania prawa do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymienione są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej jako rozporządzenie). Rodzaje prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie może uprawniać do emerytury wcześniejszej, wymienione są w wykazach A i B stanowiących załączniki do rozporządzenia.

Emerytura wcześniejsza przysługuje na zasadach określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, jeżeli kobieta udowodni co najmniej 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych, a mężczyzna 25 lat tych okresów, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej w ramach stosunku pracy, przy czym wymagane jest osiągnięcie wieku emerytalnego wynoszącego 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przy ustalaniu okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze uwzględnia się jedynie te okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że pracą w szczególnych warunkach jest praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., III UK 92/11). Art. 32 ust. 1a ustawy stanowi zaś, że przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Na okoliczność pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych w spornym okresie, sąd dopuścił dowód z dokumentów w aktach organu rentowego, dokumentów w aktach niniejszej sprawy, a także dowód z zeznań świadków i ubezpieczonego. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdziła wykonywanie przez ubezpieczonego pracy w warunkach szczególnych przez okres co najmniej 15 lat, w okresie jego zatrudnienia w Zakładzie (...) inż. J. Z. w G. i następnie w Zakładzie (...) inż. J. Z. (...) s.j. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony i jako operator spycharki (wykaz A rozporządzenia, Dział VIII: w transporcie i łączności.

Transport:

2. Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tomy, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów, 3. Prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych; Dział V: W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych:

3. Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych). Świadkowie: S. B., J. J., P. S. i J. Z. zgodnie zeznali, że w okresie zatrudnienia ubezpieczonego pracował on w warunkach szczególnych jako kierowca samochodu ciężarowego i jako operator spycharki gąsienicowej. Jedynie przez pierwszy rok zatrudnienia wykonywał prace fizyczne. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków nie znajdując żadnych podstaw by kwestionować ich szczerość i zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy. Świadkowie ci są osobami obcymi dla ubezpieczonego.

Nie mają żadnego interesu w składaniu fałszywych zeznań. Ich zeznania wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość. Świadkowie pracowali ze skarżącym w tym samym zakładzie pracy, a zatem posiadają wiedzę w przedmiocie charakteru jego zatrudnienia. Zeznania świadków znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w aktach osobowych, którym to dokumentom sąd nadał przymiot wiarygodności. Zeznania świadków i dokumenty zgromadzone w sprawie tworzą logiczną całość i pozwalają na ustalenie, że w co najmniej w okresie od 2.01.1995 r. do 31.12.1995 r. skarżący pracował w warunkach szczególnych jako kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony, w okresie od 2.01.1996 r. do 31.12.1998 r. jako operator spycharki, a następnie w okresie od 2.01.1997 r. do 31.12.1998 r. jako kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 tony i jako operator spycharki.

Ubezpieczony posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami ciężarowymi o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony już od 1977 r., a zatem mógł i wykonywał pracę kierowcy takiego właśnie pojazdu w spornym okresie. Okoliczność wskazywana przez pozwanego, iż w umowach i pracę i angażach wskazywano na różne stanowiska pracy nie dowodzi samo przez się ażeby prace te wykonywane były jednocześnie. Wyjaśnienia pracodawcy wskazują jednoznacznie na wykonywanie przez skarżącego w roku 1995 pracy w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego, a w roku 1996 operatora ciężkich maszyn budowlanych.

Argumentacja organu rentowego jakoby pracodawca nie wiedzieć na jakiej podstawie wystawił ubezpieczonemu nowe świadectwo pracy w warunkach szczególnych, pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki, bowiem to właśnie pracodawca posiada szczegółową wiedzę o tym w jakich okresach wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych. Pracodawca w wydanym przez siebie świadectwie pracy w warunkach szczególnych w sposób prawidłowy porozdzielał okresy wykonywania przez skarżącego poszczególnych prac wskazując na stanowiska jakie w spornym okresie zajmował odwołujący.

K. M. posiadał ponad 25 letni staż ubezpieczeniowy, nie należał do OFE, a na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymował się stażem pracy w warunkach szczególnych wynoszącym ponad 15 lat. Tym samym spełnił on wszystkie wynikające z art. 184 ustawy przesłanki do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z dniem 27 sierpnia 2015 r. tj. z dniem ukończenia 60 lat. W toku postępowania ubezpieczony K. M. zmarł a w jego miejsce, na podstawie art. 136 ust. 1 ustawy, wstąpiła jego żona T. M.. Zgodnie z art. 136 ustawy, w razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia określone ustawą, świadczenia należne jej do dnia śmierci wypłaca się małżonkowi, dzieciom, z którym prowadziła wspólne gospodarstwo domowe, a w razie ich braku - innym członkom rodziny uprawnionym do renty rodzinnej lub na których utrzymaniu pozostawała ta osoba.

Osoby wymienione w ust. 1 mają prawo do udziału w dalszym prowadzeniu postępowania o świadczenia, nieukończonego wskutek śmierci osoby, która o te świadczenia wystąpiła. Roszczenia o wypłatę świadczeń, o których mowa w ust. 1, wygasają po upływie 12 miesięcy od dnia śmierci osoby, której świadczenia przysługiwały, chyba że przed upływem tego okresu zgłoszony zostanie wniosek o dalsze prowadzenie postępowania. Odwołujący zmarł w dniu 21 października 2015 r., a do sporu skutecznie wstąpiła jego żona. Z uwagi na to, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 K.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

SSO Tomasz Korzeń