Legislator Case Law & Legislation
V Ka 250/16 AI generated

Appeal allowed; fine imposed under repealed statute for recidivist drunk driving was invalid.

Case Number V Ka 250/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal allowed the prosecutor's appeal, quashing the first-instance judgment for violating criminal law. The lower court incorrectly cited Article 58 § 3 of the Criminal Code to impose a fine on a recidivist who had previously been sentenced for the same drunk driving offense. Since the specific provision allowing fines for recidivists was repealed before the offense occurred, the fine was legally invalid, necessitating a retrial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 58 § 3 k.k.; Art. 178a § 4 k.k.; Art. 438 pkt 1 k.p.k.: A fine imposed on a recidivist under a repealed provision of the Criminal Code violates material law and requires the quashing of the judgment and remittal for retrial.

Keywords

AI generated
recidivist drunk driving Criminal Code fine repealed statutory provision material law violation quashing judgment consensual sentencing prosecutor appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 58 § 3 k.k.
z art. 58 § 3 k.k. w zw.
Art. 178a § 4 k.k.
o czyn z art. 178a § 4 k.k. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r.
Art. 438 pkt 1 k.p.k.
Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. skarżący zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj.
Art. 437 § 1 i 2 k.p.k.
387 § 1 i 2 k.p.k., przedmiotowy wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art.
Art. 387 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 42 § 3 k.k.
na podstawie art. 42 § 2 k.k.
Art. 37a k.k.
w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, zaś podstawę wymiaru uzgodnionej z oskarżonym kary grzywny mógł ewentualnie stanowić art. 37a k.k. Wówczas jednak należałoby zwrócić uwagę na art.
art. 178 § 4 k.k
skazał go, a na podstawie art. 178 § 4 k.k.
art. 58 § 3 k.k
Wskazania wymaga, iż orzeczona zaskarżonym wyrokiem kara grzywny była zgodna z treścią złożonego wniosku jeśli chodzi o jej wysokość, niemniej jednak sąd meriti błędnie przywołał w podstawie prawnej jej wymiaru art. 58 § 3 k.k.
art. 4 § 1 k.k
z art. 4 § 1 k.k., na co słusznie zwrócił uwagę skarżący.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V Ka 250/16

UZASADNIENIE

K. K. został oskarżony o to, że w dniu 1 lutego 2015 roku w P., woj. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości - 3, 35 promila alkoholu we krwi, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu VI Wydział Grodzki o sygn. akt. VI K 505/02 z dnia 06 marca 2003 roku, tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II K 235/15 Sąd Rejonowy w Łęczycy:

I. oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 178a § 1 i 4 k.k. skazał go, a na podstawie art. 178 § 4 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w lądowej strefie ruchu na okres 4 lat, III. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 761, 30 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 400 złotych tytułem opłaty.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył Prokurator Rejonowy w Łęczycy, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego K. K.. Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. skarżący zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 § 3 k.k. poprzez błędne powołanie wskazanego przepisu jako podstawy wymierzenia oskarżonemu K. K. kary grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych za przypisany mu czyn z art. 178a § 1 i 2 k.k., podczas gdy art. 58 § 4 k.k. nie pozwalał na wymierzenie grzywny wobec sprawcy czynu z art. 178a § 4 k.k. W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego oraz zawarty w niej wniosek końcowy zasługują na uwzględnienie. Analiza akt przedmiotowej sprawy przeprowadzona w kontekście wywiedzionego w środku odwoławczym zarzutu bezspornie dowodzi, że wyrok Sądu Rejonowego w Łęczycy zapadł z obrazą prawa materialnego, a także przepisów postępowania, co skutkować musiało koniecznością uchylenia wadliwego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na zakres zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadmienić jedynie wypada, iż Sąd Rejonowy w Łęczycy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w oparciu o który to materiał poczynił trafne ustalenia faktyczne, poddając je właściwej subsumpcji i uznając, iż oskarżony K.

K. dopuścił się czynu zabronionego wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 i 4 k.k. Jak wynika z akt sprawy oskarżony nie kwestionował prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń, ponadto złożył wniosek o skazanie bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie uzgodnionej z prokuratorem kary, który to wniosek został przez sąd uwzględniony. Wskazania wymaga, iż orzeczona zaskarżonym wyrokiem kara grzywny była zgodna z treścią złożonego wniosku jeśli chodzi o jej wysokość, niemniej jednak sąd meriti błędnie przywołał w podstawie prawnej jej wymiaru art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., na co słusznie zwrócił uwagę skarżący.

Przepis art. 58 § 3 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku, kiedy to został uchylony na mocy ustawy z 20 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015, poz. 396) stanowił, iż w sytuacji, gdy przestępstwo było zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd mógł orzec zamiast kary pozbawienia wolności grzywnę albo karę ograniczenia wolności do lat 2, w szczególności jeżeli orzekał równocześnie środek karny. Należało jednak mieć na uwadze, iż § 4 tego przepisu, również uchylony wskazaną powyżej ustawą z dniem 1 lipca 2015 r., nie pozwalał na skorzystanie z uregulowania w tym kształcie w stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k. Tymczasem oskarżony nie dość, że dopuścił się prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, to jeszcze uczynił to będąc uprzednio prawomocnie skazanym za tożsamy czyn wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 6 marca 2003 r., które to skazanie nie uległo zatarciu.

Tym samym w stosunku do niego wyłączona była możliwość skorzystania z dyspozycji art. 58 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, zaś podstawę wymiaru uzgodnionej z oskarżonym kary grzywny mógł ewentualnie stanowić art. 37a k.k. Wówczas jednak należałoby zwrócić uwagę na art. 42 § 3 k.k., który także musiałby zostać uwzględniony przy uzgadnianiu treści rozstrzygnięcia, a przewidujący dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, na co w dotychczasowym wniosku oskarżonego o poddanie się karze nie wyrażał on zgody i nie zajął stanowiska.

Z racji tego, iż kara grzywny wymierzona w przedmiotowej sprawie orzeczona została niezgodnie z wymogami prawa karnego materialnego, zaś do wydania wyroku doszło na skutek uwzględnienia wniosku złożonego w trybie konsensualnym, przewidzianym w art. 387 § 1 i 2 k.p.k., przedmiotowy wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. W toku ponownego rozpoznania sprawy sąd rejonowy uwzględni powyższe uwagi i po zweryfikowaniu stanowisk wyrażonych przez strony w zakresie porozumienia przyjętego na podstawie art. 387 k.p.k., wyda rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa materialnego.

W sytuacji gdy strony nie wyrażą zgody na zaproponowane uprzednio warunki skazania oskarżonego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, sprawa będzie podlegała rozpoznaniu na zasadach ogólnych.