Civil court dismisses military property agency claim for unpaid rent due to lack of proof of actual occupancy.
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court in Gdyni dismissed the military property agency's lawsuit for unpaid rent against two defendants. The plaintiff failed to provide evidence proving the defendants actually resided in the disputed property between May 2010 and April 2012, relying solely on registration records which the court deemed insufficient. Consequently, the court applied the legal presumption of fact to reject the claim, ruling that mere registration does not equate to actual habitation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 224 § 2 k.p.c.; Art. 225 k.p.c.; Art. 231 k.p.c.: Mere registration of a person in a property does not constitute proof of actual residence; the burden of proof lies with the claimant to demonstrate factual occupancy, and doubts must be resolved against the claimant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 497/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. w G. sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w W. przeciwko L. F. i M. D. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami procesu obciąża powoda, uznając je za poniesione. Sygn. akt I C 497/15
UZASADNIENIE
Stan faktyczny L. F. została wymeldowana z lokalu przy ul. (...) w G. 28 listopada 2011 r. Jej syn – M. D. – z wniosku powoda został wymeldowany decyzją administracyjną z dnia 10 lutego 2015 r. Oboje zamieszkują w Niemczech, jednak kurator procesowy nie zdołał ustalić ich aktualnego adresu. Okoliczności bezsporne Ocena dowodów Powód nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego fakt rzeczywistego zamieszkiwania pozwanych w spornym okresie (maj 2010-kwiecień 2012 r.) w przedmiotowym lokalu. W aktach znajdują się wyłącznie informacje dotyczące meldunku pozwanych w przedmiotowym lokalu, co w ramach procesu cywilnego nie może być uznane za równoznaczne z faktycznym pobytem osoby zameldowanej.
Co istotne, oboje pozwani zostali sukcesywnie wymeldowani z lokalu (w 2011 i 2015), w tym pozwany w trybie decyzji administracyjnej w postępowaniu wszczętym przez powoda. Doświadczenie życiowe wskazuje, że bardzo wiele osób emigrujących z Polski nie zaprząta sobie głowy lub w ogóle nie ma świadomości obowiązku wymeldowania się. Pozwani wyjechali do Niemiec, pozwany został wymedlowany decyzją administracyjną, nie ma w aktach danych w jakim trybie nastąpiło wymeldowanie pozwanej. To wszystko zdaniem Sądu uprawdopodabnia fakt niezamieszkiwania ich w przedmiotowym lokalu już od dłuższego czasu, przy czym powód w dalszym ciągu nie udowodnił, do jakiego dokładnie momentu pozwani w tym lokalu jeszcze przebywali.
Powód – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – mógł wnioskować na tę okoliczność np. sąsiadów, lecz tego nie uczynił. W postępowaniu cywilnym nie można dokonywać interpretacji wątpliwości w materiale dowodowym przedstawionym przez powoda na niekorzyść pozwanych. Kurator pozwanego wniosła o oddalenie powództwa, w czym zawiera się kwestionowanie pozwu w całości, a więc także w sferze dowodzonych przez powoda faktów. Należy też zwrócić uwagę, że powód zdaniem Sądu sam popada w sprzeczność w interpretacji danych meldunkowych, gdyż w ogóle nie wiadomo z czego wywodzi zasadność obciążania pozwanej należnościami za okres po dacie jej wymeldowania z przedmiotowego lokalu, tj. po dniu 28 listopada 2011 r.
Powód dochodził roszczeń za okres do maja 2012 r. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających np. rzeczywiste odbieranie przedsądowej korespondencji przez pozwanych w spornym okresie. Korespondencja ta nie była odbierana przez pozwanych, lecz awizowana i zwracana jako niepodjęta w terminie ( vide k. 13v, 14v). Z powyższych przyczyn nie można było uznać faktu zameldowania pozwanych w przedmiotowym lokalu w spornym okresie za potwierdzających rzeczywiste ich zamieszkiwanie – na zasadzie domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.).
Reasumując, powództwo jest w całości nieudowodnione co do faktu zamieszkiwania pozwanych w przedmiotowym okresie w spornym lokalu. Kwalifikacja prawna Wobec nieudowodnienia podstawowej przesłanki uzasadniającej roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy (tj. faktu korzystania z niej przez pozwanych) powództwo podlegało oddaleniu w całości na mocy art. 225 w zw. z art. 224 § 2 k.p.c. ( punkt I. sentencji). Bez znaczenia w tym kontekście jest rozpatrywanie wysokości żądania. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 98 § 1 k.p.c. ( punkt II. sentencji), obciążając nimi przegrywającego powoda.