Appeal court dismissed request to reopen enforcement proceedings ruling it inadmissible under civil procedure code.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court rejected the creditor's request to reopen final enforcement proceedings, citing the procedural bar of Article 410 § 1 of the Civil Procedure Code. The creditor argued for a new trial based on alleged judicial errors regarding the enforcement officer's actions and potential corporate bankruptcy, but the court noted the underlying decision was an appeal ruling, not a final judgment. Consequently, the court held that a motion to reopen proceedings is legally inadmissible against non-final enforcement rulings, as established in Supreme Court jurisprudence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 410 § 1 k.p.c.; Art. 399 § 1, 2 k.p.c.: A motion to reopen proceedings is inadmissible when filed against a ruling in enforcement proceedings that does not conclude the enforcement process, as such motions apply only to final judgments or specific non-procedural decisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 346/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski Sędziowie: SO Barbara Nowicka SO Alicja Chrzan po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy na skutek skargi dłużniczki (...) Sp. z o.o. w S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II Cz 137/16 w sprawie egzekucyjnej – egzekucja z nieruchomości, prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kłodzku – H. S., w sprawie KM 10737/11, z wniosku wierzyciela M. P. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. (...)
UZASADNIENIE
Skarżąca (...)Sp. z o.o. w S.w piśmie zatytułowanym ponowna skarga wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II Cz 137/15, wydanego na skutek zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 29 lutego 2015 r., wydanego w tej samej sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokonano błędnej wykładni art. 176 § 2 ksh i art. 829 kpc, gdzie zaaprobowano przestępcze i niezgodne z przepisami działania Komornika, dokonano nieprawidłowych ustaleń oraz pominięto możliwość doprowadzenia do upadku spółki.
Sąd Okręgowy zważył. Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy zostały spełnione określone w art. 410 § 1 kpc konieczne warunki umożliwiające jej rozpoznanie. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 399 § 1 i § 2 kpc, w wypadkach przewidzianych w dziale VI można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, a na podstawie określonej w art. 401 1 kpc (orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą) również w razie zakończenia postępowania postanowieniem.
Dotyczy to zatem wyłącznie orzeczeń, które rozstrzygał spór merytorycznie, a zatem wyroków, postanowień kończących postępowanie nieprocesowe, nakazów zapłaty wydanych w postępowaniu upominawczym, elektronicznym postępowaniu upominawczym lub nakazowym i innych ściśle określonych w przepisach. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, gdyż skarga dotyczy orzeczenia wydanego w postępowaniu zażaleniowym, niekończącym postępowania egzekucyjnego, a przede wszystkim wskazać jednak należy, że tak w orzecznictwie Sadu Najwyższego jak i w piśmiennictwie prawniczym jednolite jest stanowisko, że skarga o wznowienie postępowania nie przysługuje od orzeczeń zapadłych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2006r., III CZP 51/06 i powołane w jej uzasadnieniu orzecznictwo: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 września 1938 r., C.
II. 206/38, OSP 1939, poz. 85, z dnia 21 sierpnia 1947 r., C. I. 305/46, "Państwo i Prawo" 1948, nr 4, s. 98, z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 760/97, nie publ., z dnia 31 marca 1999 r., I CKN 15/99, OSNC 1999, nr 9, poz. 164 lub z dnia 21 lipca 1999 r., II CKN 537/99, nie publ., a także: K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego. Tom II. Komentarz. Art. 367-729, wyd./el. Legalis i powołane tam orzecznictwo). Z tych zatem przyczyn skarga, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 410 § 1 kpc, podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Okręgowy, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w postanowieniu. (...)