Legislator Case Law & Legislation
II AKz 94/16 AI generated

Appeal court upheld dismissal of joint sentencing proceedings as prior final judgment covered the crimes.

Case Number II AKz 94/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal, upholding the lower court's decision to terminate the joint sentencing proceedings. The lower court found that a final joint verdict had already been issued for the relevant crimes, rendering the new proceedings unnecessary under the relevant criminal procedure code. Consequently, the court rejected the argument that a new joint verdict could be issued for these specific offenses.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 85 kk: If a final joint verdict has already been issued for crimes committed before the first verdict, proceedings to issue a joint verdict for those same crimes must be terminated as the matter is conclusively resolved.

Keywords

AI generated
joint sentencing final verdict criminal procedure termination of proceedings prior judgment appeal dismissal conclusive resolution

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
W związku z tym, zgodnie z treścią art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., Sąd postępowanie umorzył albowiem postępowanie w tym zakresie zostało prawomocnie zakończone.
Art. 85 kk
zastosowanie znajduje art. 85 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku.
Art. 19 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw
Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść art. 19 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
Art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze
Wysokość zasądzonego na rzecz obrońcy wynagrodzenia oparto na treści art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j.
§ 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
oraz § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j.
art. 437 § 1 k.p.k
akt III K 245/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
W związku z tym, zgodnie z treścią art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., Sąd postępowanie umorzył albowiem postępowanie w tym zakresie zostało prawomocnie zakończone.

Cited Case Law

AI generated
III K 245/15
Court convicted defendant of theft over 462.50 PLN threshold, sentencing to three months imprisonment.
III K 210/14
akt III K 210/14 wyrok łączny, obejmujący skazania wyrokami w sprawach:
II K 177/06
II K 177/06, II K 282/06, III K 261/11, II K 487/14.
II K 282/06
II K 177/06, II K 282/06, III K 261/11, II K 487/14.
III K 261/11
akt III K 261/11, Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 18 sierpnia 2014 r., sygn.
II K 487/14
akt II K 487/14, Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 94/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Stanisław Kucharczyk Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Brocka przy udziale prokuratora Marcina Lorenca po rozpoznaniu w sprawie M. S. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt III K 245/15 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. L. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100 złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie, umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kary wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt III K 261/11, Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 18 sierpnia 2014 r., sygn. akt II K 487/14, Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II K 37/01, Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 14 lipca 2000 r., sygn. akt. II K 170/00. Uzasadniając takie rozwiązanie stwierdził, iż w stosunku do skazanego, wydano w dniu 8 stycznia 2015 roku, sygn. akt III K 210/14 wyrok łączny, obejmujący skazania wyrokami w sprawach:

II K 177/06, II K 282/06, III K 261/11, II K 487/14. Tym samym, kary orzeczone wyrokami III K 261/11, II K 487/14, II K 37/01, objętymi wnioskiem skazanego, były już przedmiotem orzekania i sąd w tym zakresie prowadził postępowanie o wydanie wyroku łącznego, zakończone wydaniem prawomocnego obecnie wyroku. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., Sąd postępowanie umorzył albowiem postępowanie w tym zakresie zostało prawomocnie zakończone. Skazany wnosił dodatkowo o połączenie kar orzeczonych wyrokiem z dnia 14 lipca 2000 r., sygn. akt.

II K 170/00, z karami opisanymi wyżej i objętymi wskazanym wyrokiem łącznym. Sąd Okręgowy wskazał, że wyrok ten wydano w dniu 14 lipca 2000 roku, a więc przed popełnieniem przestępstw, za które skazano wnioskodawcę wyrokami objętymi wyrokiem łącznym. Z tych względów nie było możliwym połączenie kar orzeczonych jednym wyrokiem, z karami orzeczonymi za przestępstwa popełnione po wydaniu tego wyroku. Taką możliwość, z pewnymi warunkami przewidują przepisy znowelizowanego kodeksu karnego, ale dotyczy to wyłącznie orzekania w przypadku wymierzenia nowej kary już po 1 lipca 2015 r.

Powyższe postanowienie zaskarżył obrońca skazanego w całości na korzyść skazanego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia, polegający na przyjęciu, że brak jest podstawy prawnej do wydania wyroku łącznego podczas, gdy zdaniem skazanego wszystkie wyroki podlegają łączeniu. Tak argumentując, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania celem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy skazanego okazało się bezzasadne. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia i oceny poczynione przez Sąd pierwszej instancji przyjmując je za własne i nie widzi konieczności ponownego przytaczania ich in extenso. Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść art. 19 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 20 marca 2015 r., poz. 396) zastosowanie znajduje art. 85 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku. W myśl tego przepisu, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

Jak słusznie ustalił Sąd I instancji wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie III K 210/14 połączono skazania wyrokami w sprawach: II K 177/06, II K 282/06 oraz III K 261/11, II K 487/14. Zasadnie zatem w powyższym zakresie Sąd Okręgowy postępowanie umorzył, skoro było ono przedmiotem rozpoznania i postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone. Analiza natomiast dat popełnienia czynów przez M. S. i wyroków osądzających poszczególne z nich odnośnie wcześniejszych wyroków tj. wnioskowanych II K 170/00, II K 37/01, a także VI K 60/05 prowadzi do wniosku, iż nie zostały spełnione przesłanki do wydania wyroku łącznego co do wskazanych orzeczeń.

Zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie, zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji jako prawidłowe należało utrzymać w mocy. Wysokość zasądzonego na rzecz obrońcy wynagrodzenia oparto na treści art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 635) oraz § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j.

Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Stanisław Kucharczyk