Court acquits neighbor for false drunk driving report, ruling duty to report crime overrides private revenge motives.
Legislator summary
AI generatedThe court acquitted the defendant of falsely reporting a neighbor's drunk driving, dismissing the private prosecution's claims. Although the defendant and his family alleged the neighbor was intoxicated while operating a train, medical tests later proved the neighbor was sober. The court ruled that the defendant fulfilled his legal duty to report the crime, which outweighed his personal desire for revenge, and thus no criminal intent existed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 234 k.k.; Art. 304 § 1 k.p.k.; The duty to report a crime committed ex officio cannot be used as a pretext for false accusations driven by private vendetta, and fulfilling this statutory obligation negates criminal intent even if the report is ultimately proven false.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
sygnatura akt III K 1181/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2015 r Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Fryderyk Kwiatek Protokolant: Anna Mendelska przy udziale Jolanty Majcherczyk Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu po rozpoznaniu w dniach: 15 kwietnia 2015r, 29 maja 2015r, 24 czerwca 2015r, 4 września 2015 r, 22 września 2015 r, 21 października 2015r, sprawy z oskarżenia subsydiarnego D. W. przeciwko H. T. synowi T. i Z. zd. S. urodzonemu (...) w W. oskarżonemu o to, że: w dniu 4 października 2012r w W.wieczorem, niezgodnie z prawdą, telefonicznie zawiadomił dyżurnego funkcjonariusza Komendy Policji w W.o podjęciu przez D.
W., będącego pod wpływem alkoholu, pracy w kolejowym ruchu lądowym na stacji (...) W. G.polegającej na prowadzeniu lokomotywy i przetaczaniu wagonów, tj. o czyn z art. 234 kk I. oskarżonego H. T. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego D. W. na rzecz oskarżonego H. T. kwotę 3900 zł (trzy tysiące dziewięćset złotych) tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżonego w związku z ustanowieniem obrońcy; III. wymierza oskarżycielowi posiłkowemu D.
W. opłatę w kwocie 60(sześćdziesięciu) złotych. Sygn. akt III K 1181/14
UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony H. T.jest sąsiadem oskarżyciela posiłkowego D. W.. Oskarżony i jego bliscy zajmują lokal nr (...)w budynku przy ul. (...) w W.a oskarżyciel posiłkowy i członkowie jego rodziny mieszkają w lokalu nr (...). Liczne nieporozumienia związane z korzystaniem ze wspólnej nieruchomości, znajdujące rozwinięcie na gruncie licznych spraw o wykroczenia, poróżniły ich na tyle, że obecnie, przy braku jakiegokolwiek przejawu dobrej woli i skłonności do ustępstwa, pozostają w nierozwiązywalnym konflikcie, w który uwikłali się także ich bliscy i część sąsiadów.
Do jednego z incydentów doszło 3 października 2015 roku. Tego dnia, wieczorem oskarżyciel posiłkowy wulgarnie odpowiedział na niegrzeczne pytanie zadane przez B. T., żonę oskarżonego, co dało początek rękoczynom, krzykom, a ostatecznie wulgaryzmom. Zajściu położył kres przyjazd Policji wezwanej na interwencję. Oskarżyciel posiłkowy pojechał do szpitala, gdzie opatrzono obrażenia, których miał doznać w wyniku napaści B. T.. Tak oskarżony jak i jego żona oraz córka, K. T.byli przekonani, że oskarżyciel posiłkowy był pod wpływem alkoholu, oceniając gwałtowność z jaką przeciwstawiał się B.
T.i wzburzenie, w którym pozostawał (zaczerwienione policzki), jako przejawy stanu upojenia. Do tego tak oni jak i sąsiadka, T. W., niedarząca oskarżyciela posiłkowego sympatią, mieli wrażenie, że wyczuwali alkohol od przechodzącego obok nich oskarżyciela posiłkowego, kiedy ten wchodził na klatkę schodową budynku. Oskarżyciel posiłkowy pojechał do szpitala swoim samochodem, a jedynie odcinek między podwórzem a garażem pokonał korzystając z samochodu, którym kierował jego znajomy, M. D.. W czasie udzielania pomocy lekarskiej żaden członek personelu medycznego nie stwierdził, by oskarżyciel posiłkowy był nietrzeźwy.
Znajomi oskarżyciela posiłkowego, którzy pozostawali w jego towarzystwie na krótko przed zajściem, również nie mieli wrażenia, by oskarżyciel posiłkowy był nietrzeźwy. W tamtym czasie oskarżony i oskarżyciel posiłkowy byli zatrudnieni jako maszyniści w (...) w W.. Dowód: - akta (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - wyjaśnienia oskarżonego H. T. częściowo k. 20-22, 133-135 - zeznania świadka B. T.częściowo k. 158-160, k. 63-64 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu, - zeznania świadka K. T.częściowo k. 160, k. 114-116 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - zeznania świadka T.
W. częściowo k. 160-161, - zeznania świadka D. W. częściowo k. 21-23, 136-138 - zeznania świadka Z. W.częściowo k. 156-157, k. 147-148 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - zeznania świadka A. C.k. 43, 156, k. 111-112 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - zeznania świadka P. R.k. 41, 157-158, 140-141 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - zeznania świadka P. B.k. 40, 186 oraz k. 107-108 i 111 akt (...)Sądu Rejonowego w Wałbrzychu - zeznania świadka A. W. k. 161-162. Następnego dnia oskarżony do godziny 19.00 przebywał u swojej siostry.
Kiedy wrócił do domu, córka powiedziała mu, że o godzinie 18.00 oskarżony poszedł do pracy. Mając w pamięci przebieg zajścia z poprzedniego dnia i podejrzewając, że sąsiad może być nadal nietrzeźwy, po ustaleniu w rozmowie z dyspozytorem, że oskarżyciel posiłkowy podjął swoje obowiązki, o godzinie 19.45 oskarżony zadzwonił do Komendy Miejskiej Policji w W. i powiedział dyżurnemu: „... wczoraj miałem incydent. Mężczyzna pijany pobił mi żonę, zgłoszone wszystko było na Policję, była interwencja Policji. Był w stanie nietrzeźwym, a dzisiaj o godzinie 18.00 podjął służbę jako maszynista.
Nie mam pewności czy on na pewno jest w stanie żeby mógł podjąć taką służbę.” Odpowiadając na pytanie „Czyli twierdzi Pan, że maszynista może być w stanie nietrzeźwości” oskarżony powiedział „Skoro wczoraj późnym wieczorem był pijany, a o 18.00 podjął służbę...”. „On rozpoczął o 18.00 pracę w lokomotywowni na ul. (...) w W.”. Stosownie do zawiadomienia Policjanci poddali oskarżyciela posiłkowego stosownemu badania, którego wynik nie potwierdził podejrzeń o pozostawania w stanie nietrzeźwości. Dyspozytor poinformował A.
W., kierownika sekcji i przełożonego maszynistów, że funkcjonariusze przeprowadzili badanie oskarżyciela posiłkowego. Ten ostatni poinformował przełożonego, że wzburzenie, w jakim pozostaje po badaniu, będzie stanowić przeszkodę do dalszego wykonywania obowiązków tego wieczora, wobec czego zgodnie z ustaloną praktyką został zwolniony ze świadczenia pracy. W tamtym czasie pracownicy obejmujący obowiązki maszynisty byli jedynie wyrywkowo badani na zawartość alkoholu w organizmie. Ujawnienie przypadku nietrzeźwości wiązało się z odsunięciem pracownika od dalszego świadczenia pracy w dniu badania.
Zgodnie z regułą nieznajdująca odzwierciedlenia w żadnym dokumencie regulującym zakres obowiązków maszynisty pracownicy mający podejrzenie o nietrzeźwości maszynisty mieli zgłaszać swoje uwagi dyspozytorowi, a ten miał zlecać badanie podejrzewanego pracownika bez angażowania do tego Policji. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego H. T. częściowo k. 20-22, 133-135 - zapis zgłoszenia telefonicznego z nr (...) z dnia 4.10.2012 r. na płycie (...) w kopercie k. 210 - zeznania świadka A. W. k. 161-162 - instrukcja dla maszynisty pojazdu trakcyjnego koperta k. 173, 195-196.
Oskarżyciel posiłkowy zwolnił się z pracy, uznając, że zawiadomienie o rzekomym pozostawaniu w stanie nietrzeźwości nastawiło do niego niechętnie przełożonych i współpracowników i było przedmiotem szykan. Kwestionując zasadność stanowiska Prokuratora, niezmiennie wyrażającego przekonanie o braku znamion przestępstwa w zachowaniu H. T., D. W. w trybie art. 55 § 1 k.p.k. Dowód: - zeznania świadka D. W. częściowo k. 21-23, 136-138 Oskarżony ma 56 lat. Nikogo nie utrzymuje. Zatrudniony wciąż w (...) SA otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 3000 zł.
Jest właścicielem mieszkania. Nie był dotąd karany za przestępstwa. W toku postępowania nie ujawniły się wątpliwości co do jego poczytalności. Oskarżony konsekwentnie kwestionował zarzut stawiany przez oskarżyciela posiłkowego, podnosząc, że zawiadomił o swoich podejrzeniach z uwagi na troskę o bezpieczeństwo publiczne, wywiązując się z obywatelskiej powinności, a nie przez złośliwość i zaprzeczając, by miał w rozmowie z dyżurnym stwierdzić z całą pewnością, że oskarżyciel posiłkowy jest nietrzeźwy. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego H.
T. k. 20-22, 133-135 - informacja o karalności k. 194. Sąd zważył nadto co następuje: Mając na uwadze wyniki swobodnej oceny dowodów, głównie zapisu rozmowy telefonicznej, w trakcie której oskarżony mówił o podejrzeniach co do trzeźwości oskarżyciela posiłkowego, Sąd przyjął, że czyn oskarżonego H. T. nie wyczerpał znamion występku zarzucanego przez oskarżyciela posiłkowego ani żadnego innego czynu zabronionego i stwierdziwszy istnienie ujemnej przesłanki procesowej wzmiankowanej w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonego.
Niezależnie od tego jak wyglądało zajście z dnia 3 września 2012 roku i tego, kto wywołał awanturę i odpowiadał za jej gwałtowny przebieg, Sąd ocenił, że zawiadomienie złożone przez oskarżonego dzień później nie stanowiło fałszywego oskarżenia o popełnienie czynu zabronionego czy wykroczenia, a więc nie zawierało elementu kluczowego dla odpowiedzialności z art. 234 k.k. Informując o swoich podejrzeniach oskarżony odwołał się do incydentu z poprzedniego dnia i powziąwszy przekonanie (mniejsza o to do jakiego stopnia uzasadnione zachowaniem oskarżyciela posiłkowego, skoro podzielali je nie tylko bliscy oskarżonego ale i sąsiadka), że oskarżyciel prywatny w czasie zajścia był nietrzeźwy, oznajmił, że skoro o godz. 18.00 tenże oskarżyciel prywatny podjął służbę jako maszynista, to oskarżony nie ma pewności, czy on na pewno jest w stanie umożliwiającym podjęcie takiej służby.
Wątpliwości oskarżonego były z jednej strony uzasadnione brakiem rozeznania co do wyniku badania lekarskiego, w trakcie którego pracownicy szpitala nie stwierdzili, by badany był w stanie nietrzeźwości, a z drugiej strony w jakiejś mierze usprawiedliwione subiektywną oceną przyczyn (rzekomy stan upojenia oskarżyciela prywatnego), dla których zajście z poprzedniego dnia miało tak gwałtowny przebieg. Podkreślenia wymaga, że oskarżony w ogóle nie oskarżył D. W. o popełnienie czynu zabronionego (tym bardziej nie mógł tego uczynić ze świadomością, że taki czyn nie został popełniony), a jedynie podzielił się z dyżurnym funkcjonariuszem swoimi wątpliwościami co do trzeźwości oskarżyciela prywatnego.
Nawet jeśli przyjąć, że uczynił to powodowany żądzą rewanżu i dając wyraz niechęci do sąsiada (co było wysoce prawdopodobne w realiach konfliktu, w jakim od lat pozostawały strony) i oskarżył D. W. o popełnienie przestępstwa, to nie można zapominać, że równocześnie uczynił zadość powinności wyrażonej jasno w art. 304 § 1 k.p.k., statuującym obowiązek zawiadomienia Prokuratora lub Policji o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ciążący na wszystkich, którzy dowiedzieli się o takim przestępstwie, a tej sfery, związanej z troską o dobro publiczne, nie można oddzielić od starań o przeforsowania swoich, prywatnych racji.
W tym świetle kwestia odpowiedzialności za zajście z 3 września 2012 roku miała drugorzędne znaczenie. Jak chodzi o przekonanie oskarżonego o stanie nietrzeźwości oskarżyciela prywatnego w czasie incydentu, nawet gdyby przyjąć jego złą wolę i rozmyślne przypisywanie oskarżycielowi posiłkowemu działania w dniu 3 września 2012 roku pod wpływem alkoholu, nie można zapominać, że następnego dnia oskarżony zachował należytą ostrożność i nie mając pewności czy sąsiad jest nietrzeźwy w czasie wykonywania obowiązków zawodowych ograniczył się do wyrażenia swoich wątpliwości co do sprawności psychomotorycznej oskarżyciela posiłkowego.
Trzeba także pamiętać, że zawiadomienie złożone przez oskarżonego nie pociągnęło za sobą (bo i nie mogło z uwagi na wynik badania) żadnych dolegliwości dla D. W. w sferze odpowiedzialności dyscyplinarnej, i to jedynie wyczulenie oskarżyciela prywatnego na niewyszukane wyrazy krytyki ze strony innych pracowników zdecydowało o rezygnacji tego ostatniego z zatrudnienia w (...) SA. Czyn stypizowany w art. 234 k.k. ma charakter umyślny i może być popełniony zarówno wówczas, gdy sprawca ma świadomość, że oskarżenie jest fałszywe, jak i wtedy, gdy przewidując taką możliwość, godzi się na to, zawiadamiając o popełnieniu czynu zabronionego.
Mając na względzie oświadczenie oskarżonego, dalekiego od stwierdzenia, że oskarżyciel posiłkowy jest nietrzeźwy, Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu podsądnego znamion zarzuconego mu czynu i podzielił stanowisko Prokuratora co do tego, że nie można było czynić oskarżonemu zarzutu z tego, że zawiadamiał o swoich podejrzeniach, powziąwszy (subiektywnie zapewne uzasadnione) przekonanie o stanie nietrzeźwości sprawcy dzień przed zgłoszeniem. Już samo to, niezależnie od wyników oceny dowodów z osobowych źródeł dowodowych, wystarczało do uniewinnienia oskarżonego.
Oceniając relacje uczestników zajścia, i przez to samo nie do końca obiektywnych, Sąd mógł jedynie przyjąć, że podejrzenia oskarżonego, jego bliskich i T. W. co do nietrzeźwości oskarżyciela posiłkowego nie znalazły potwierdzenia w wynikach badania przeprowadzonego dzień później, co – jak wskazano wyżej – nie dyskredytowało ustaleń o braku znamion występku sygnalizowanego przez oskarżyciela posiłkowego. Mając na uwadze wynik postępowania Sąd na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył oskarżyciela powinnością zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżonego w związku z ustanowieniem obrońcy, wykazanych przez tego ostatniego.
Nadto, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył oskarżyciela posiłkowego opłatą w wysokości 60 zł, ustalonej jako minimalnej. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak wyżej.