Appeal dismissed; civil court fees for debt assignment claims follow general rules, not bank fee rates.

Sygn. akt I ACz 339/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2016r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Ewa Tkocz (spr.) Sędziowie: SA Piotr Wójtowicz SA Ewa Solecka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko J. K. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Katowicach z dnia 19 lutego 2016r., sygn. akt I Nc 120/16 postanawia: oddalić zażalenie. SSA Ewa Solecka SSA Ewa Tkocz SSA Piotr Wójtowicz Sygn. akt I ACz 339/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Katowicach zwrócił pozew (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W., reprezentowanego przez radcę prawnego, wobec nieuiszczenia opłaty od pozwu w wymaganej wysokości (art. 130 2 § 1 k.p.c.). Przewodniczący Sądu uznał, że opłata od pozwu w niniejszej sprawie winna być obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nie zaś w oparciu o art. 13 ust. 1a tejże ustawy.

Przewodniczący wskazał, że źródłem zobowiązania dłużnika była czynność bankowa dokonana z Bankiem (...) S.A. w W., jednakże wierzytelność powoda powstała na skutek zawarcia umowy cesji wierzytelności przysługującej Bankowi, nie zaś na skutek czynności bankowej dokonanej bezpośrednio z dłużnikiem. Przewodniczący Sądu stwierdził, że fundusz sekurytyzacyjny nie dokonuje we własnym imieniu czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ustawy Prawo bankowe. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł powód zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. z 2014r., poz. 1025 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: u.k.s.c., przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że winien on uiścić opłatę sądową od pozwu w kwocie wyższej niż 1.000 złotych. W oparciu o tę podstawę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, a także domagał się zwrotu uiszczonej opłaty od zażalenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym skutku odnieść nie może. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego zarządzenia art. 13 ust. 1a u.k.s.c., w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5% przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł (przepis ten wprowadzony został ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw - Dz.

U. z 2015 r., poz. 1854). W niniejszej sprawie powód domaga się zasądzenia od pozwanej kwoty 90.865,35 złotych, oświadczając, że w dniu 26 listopada 2014r. nabył od Banku (...) S.A. –(...) wierzytelność wobec dłużnika (pozwanej). Wskazał, że zobowiązanie dłużnika wynika z umowy (...) o nr (...) zawartej przez pozwaną z Bankiem (...) S.A. – (...) w dniu 5 listopada 2009r. (k. – 5). W tych okolicznościach rację ma Przewodniczący Sądu przyjmując, że pomimo iż źródłem zobowiązania dłużnika była czynność bankowa, to jednak wierzytelność powoda, której dochodzi w niniejszym procesie, nie wywodzi się z czynności bankowej, lecz z umowy sprzedaży wierzytelności, na podstawie której stał się on wierzycielem.

W świetle zaś art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo bankowe umowy cesji wierzytelności nie stanowią czynności bankowych, jeżeli nie są dokonywane przez bank, lecz podmiot zajmujący się przejmowaniem wierzytelności bankowych. Dla powoda (funduszu sekurytyzacyjnego) umowa taka nie jest czynnością bankową i tym samym nie ma wobec niego zastosowania regulacja zawarta w art. 13 ust. 1a u.k.s.c. Za taką interpretacją omawianego, znowelizowanego przepisu, przemawia też jego ratio legis, bowiem ustawa, która go wprowadziła, miała w głównej mierze na celu uchylenie przepisów art. 96 – 98 ustawy Prawo bankowe dotyczących bankowego tytułu egzekucyjnego, co też słusznie zauważył Przewodniczący Sądu.

Intencją ustawodawcy, przy wprowadzeniu art. 13 ust. 1a u.k.s.c., było złagodzenie obciążeń fiskalnych banku, które masowo dochodzą roszczeń z tego tytułu, a dotychczas były w tym zakresie uprzywilejowane. W tych okolicznościach stwierdzić przyjdzie, że powód, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, winien był uiścić stosowną opłatę od pozwu, stanowiącą 5% wartości przedmiotu sporu (art. 13 ust. 1 u.o.k.s.c.), tj. 4.544 złotych. Ponieważ uiścił 1.000 złotych (k.-20), Przewodniczący Sądu – stosownie do art. 130 2 § 1 k.p.c. - zobowiązany był pozew zwrócić, co też zasadnie uczynił.

Z tych względów, Sąd Apelacyjny, z mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 398 k.p.c. orzekł jak w sentencji. SSA Ewa Solecka SSA Ewa Tkocz SSA Piotr Wójtowicz