Legislator Case Law & Legislation
V Ka 1610/15 AI generated

Court dismissed appeal against traffic violation conviction for failure to yield right of way at gas station.

Case Number V Ka 1610/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for a traffic violation under Article 98 of the Road Traffic Act. The defendant argued that the traffic monitoring footage was manipulated and that the victim's vehicle had the right of way, but the court found the video evidence irrefutable. The court upheld the lower court's finding that the defendant failed to exercise due care and yield, resulting in the maintenance of the original fine and court costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 k.w.; Art. 437 § 1 k.p.k.; The court of appeal may dismiss an appeal when the first-instance court has correctly evaluated the evidence and the reasoning is free from contradictions, thereby upholding the conviction for a traffic violation.

Keywords

AI generated
traffic violation failure to yield appellate review freedom of evaluation traffic monitoring court costs due care

Cited Legislation

AI generated
Art. 98 k.w.
sprawstwa i winy w zakresie wykroczenia z art. 98 k.w. należy stwierdzić, iż sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny zebrał materiał dowodowy, bardzo wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje szczegółowo i wyczerpująco uzasadnił.
Art. 437 § 1 k.p.k.
i dlatego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 109 § 2 k.p.s.w.
z art. 109 § 2 k.p.s.w. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Art. 438 pkt. 4 k.p.k.
Odpowiada ona społecznemu poczuciu sprawiedliwości i nie można twierdzić, że jest rażąco niewspółmiernie surowa w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 119 k.p.s.w.
z art. 119 k.p.s.w. sąd okręgowy zasądził od obwinionego 100 złotych na rzecz Skarbu Państwa, tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Art. 7 k.p.k.
Jest oceną swobodną i jako taka pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd rejonowy przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów, odnosząc się do okoliczności mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych.
art. 7 k.p.k
Jest oceną swobodną i jako taka pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k.
art. 4 k.p.k
K., należy wskazać, że sąd pierwszej instancji wydając wyrok rozważył wszystkie okoliczności sprawy jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym w toku rozprawy (art. 4 k.p.k.
art. 410 k.p.k
z art. 410 k.p.k.) oraz ocenił je zgodnie z wymogami określonymi w art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: V Ka 1610/15

UZASADNIENIE

W. K. został obwiniony o to, że w dniu 26 lipca 2014 roku około godziny 18:15 w K. przy ulicy (...) na terenie stacji paliw (...), kierując pojazdem marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) poza drogą publiczną nie zachował ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) doprowadzając do zderzenia z tym pojazdem, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa innych osób tj. o wykroczenie z art. 98 kw. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Pabianicach:

1. obwinionego W. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tymi zmianami, że miał on miejsce o godzinie 17:08 a obwiniony nie zachował należytej ostrożności i za to na podstawie art. 98 kw. wymierzył mu karę 50 złotych grzywny;

2. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony W. K.. Zaskarżył on wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił:

1. błędną interpretację art. 98 kw., gdyż w/w art. dotycz także strony przeciwnej t.j. P. G. (1) prowadzącego i powodującego zdarzenie na (...). w K.;

2. błędną ocenę sytuacji ujętej przez monitoring stacyjny, w którym to widać wyraźnie nadjeżdżający z prawej strony od tyłu samochód z dużo większą szybkością i raptownie skręcający w lewą stronę w kierunku zamieszkania pokrzywdzonego;

3. błędne przyjęcie, ze zderzenia nastąpiło z winy obwinionego i pominięcie, że samochód pokrzywdzonego znalazł się na jego pasie ruchu;

4. błędną interpretację zdarzenia, wobec nieuwzględnienia, że z prawej strony nie można wyprzedzać, a tym samym stwarzać zagrożenia;

5. manipulowanie dowodem z nagrań monitoringu, ponieważ nie ma nagrań ze wszystkich kamer, a które wzięto ze stacji paliw;

6. błędne przyjęcie, że to obwiniony był zobowiązany ustąpić pierwszeństwa. W konkluzji apelacji obwiniony wniósł o ocenę sytuacji zgodnie z zgodna z pełnym nagraniem monitoringu. Sad Okręgowy zważył, co następuje: Dokonując kontroli instancyjnej w zakresie przypisanego obwinionemu W. K. sprawstwa i winy w zakresie wykroczenia z art. 98 k.w. należy stwierdzić, iż sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny zebrał materiał dowodowy, bardzo wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje szczegółowo i wyczerpująco uzasadnił.

Dokonana ocena dowodów poprzedzona została ujawnieniem na rozprawie w całości okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i poczyniona z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Jest oceną swobodną i jako taka pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd rejonowy przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów, odnosząc się do okoliczności mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Precyzyjnie wskazał na przesłanki dokonanej oceny. Tok rozumowania sądu rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, nie zawiera sprzeczności i dwuznaczności, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.

W kontekście podniesionych zarzutów przez obwinionego W. K., należy wskazać, że sąd pierwszej instancji wydając wyrok rozważył wszystkie okoliczności sprawy jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym w toku rozprawy (art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.) oraz ocenił je zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. Odmienna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nagrania z monitoringu oraz sprzecznymi z uwidocznionym na nagraniu obrazem sytuacji wyjaśnieniami oskarżonego, niż ta której dokonał Sąd pierwszej instancji, przez obwinionego w apelacji, nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonych dowodach i stanowi wyraz przyjętej przez obwinionego linii obrony.

Nie może zatem stanowić podstawy zasadnego zarzutu apelacyjnego. Trafnie uznał sąd rejonowy, że stan faktyczny nie budzi w tej sprawie wątpliwości. Przebieg zdarzenia utrwalony został na zapisie z monitoringu, który odtworzony został na rozprawie. Wiarygodność nagrania nie może być zasadnie kwestionowana. Depozycje obwinionego w tym kontekście nie znajdują oparcia w pozostałych dowodach. Również obraz nagrana nie stwarza wątpliwości , co do możliwości innej interpretacji przebiegu wydarzeń. Zgodzić się należy, z oceną sądu I instancji, że zapis ten potwierdza wersję wynikającą z zeznań pokrzywdzonego P. G. (1), A.

C. i pracownika stacji M. Ś., że do kolizji doszło, gdyż samochód P. G. (1) mijał już z prawej strony po łuku samochód prowadzony przez obwinionego W. K.. Podważa natomiast twierdzenia obwinionego, że do kolizji doszło, gdy był on już 4 metry od dystrybutora i że pokrzywdzony wykonał manewr skrętu w lewo tuż przed jego samochodem. Z zapisu wynika, że w momencie ruszania przez W. K. samochód pokrzywdzonego był już bezpośrednio przy samochodzie obwinionego i nie znajdował się z tyłu tego samochodu tylko z jego prawej strony.

Twierdzenia to potwierdza kadr nagrania (k.32v). Zapis ten jednoznacznie wskazuje, że niezauważając samochodu P. G. (1) obwiniony W. K. albo w ogóle nie obserwował obszaru stacji pod kątem tego, czy może bez przeszkód włączyć się do ruchu bądź nie obserwował należycie. Po zatankowaniu gazu i ruszając z miejsca obwiniony więc włączał się do ruchu, zatem obowiązany był zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. Obwiniony tej ostrożności nie zachował i nie ustąpił pierwśżeństwa samochodowi marki V..

Pomijając nawet oczywisty charakter sporawy niniejszej, wynikający z wiarygodnego materiału dowodowego w postaci nagrania z monitoringu, trafnie wskazał sąd rejonowy, że nawet gdyby w całości oprzeć ustalenia faktyczne na wyjaśnieniach obwinionego to i tak należałoby przypisać mu popełnienie wykroczenia z art. 98 kw. ze względu na niedostateczne rozeznanie, czy może włączyć się do ruchu i nieustąpienie pierwszeństwa innemu pojazdowi. Odmawiając jednak wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego W. K. w zakresie jego twierdzeń, sąd rejonowy trafnie dostrzegł ich nieracjonalność oraz sprzeczność z niebudzącym wątpliwości nagraniem z monitoringu oraz uwidocznionych na samochodzie śladach zderzenia.

Także z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego wyjaśnienia obwinionego i przebieg wydarzeń wynikający z zaprezentowanej wersji pozostają dalece nieracjonalne. W ocenie sądu okręgowego w pełni zasadne było nadanie waloru wiarygodności przez Sąd pierwszej instancji zeznaniom pokrzywdzonego P. G. (2). Kwalifikacja prawna czynu nie budzi wątpliwości. Kara grzywny wymierzona obwinionemu w rozmiarze 50 złotych jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Odpowiada ona społecznemu poczuciu sprawiedliwości i nie można twierdzić, że jest rażąco niewspółmiernie surowa w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

Nadto należy wskazać, że orzeczona względem obwinionego kara grzywny mieści się w dolnej granicy wymiaru kary możliwej do wymierzenia w oparciu o art. 98 k.w. Sąd odwoławczy dokonując analizy orzeczenia sądu rejonowego nie stwierdził również tego rodzaju uchybień sądu rejonowego, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Z uwagi na wymienione wyżej okoliczności sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy obwinionego W.

K. i dlatego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.s.w. sąd okręgowy zasądził od obwinionego 100 złotych na rzecz Skarbu Państwa, tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.