Appeal dismissed because plaintiff failed to prove debt and court correctly applied burden of proof rules.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment that rejected their claim for payment. The plaintiff argued the lower court violated procedural rules by not re-evaluating evidence, but failed to submit new proof of the loan and assignment of claims. The court ruled that the plaintiff bore the burden of proof under civil law and could not establish the existence or amount of the debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 505 § 13 pkt 2 k.p.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: In simplified proceedings without evidence, the second-instance court adopts the first-instance facts and legal assessment; a violation of the duty to examine claims does not occur merely because the appellant contests facts, provided the appellant failed to discharge their burden of proof.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 33/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym z dnia 29 września 2015 roku Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł., w sprawie z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo – akcyjnej z siedzibą w K. przeciwko A. S. o zapłatę, oddalił powództwo z uwagi na to, że powód nie udowodnił roszczenia. Od powyższego wyroku apelację złożył powód, zaskarżając go w całości i zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 339 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie. W kontekście powyższego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie Sądu drugiej instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli nie przeprowadzano postępowania dowodowego. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku z dnia 29 września 2015 roku.
Sąd Okręgowy podziela także ocenę prawną dochodzonego roszczenia dokonaną przez Sąd Rejonowy, zarówno co do przyjętej podstawy prawnej oceny jego zasadności, jak i wyników tej oceny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 339 § 2 k.p.c. wskazać należy, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów.
Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57). W niniejszej sprawie okoliczności przytoczone przez powoda budziły wątpliwości. Powód zgłaszał dowód z umowy pożyczki oraz umowy przelewu wierzytelności w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Po przekazaniu sprawy, powód jednakże nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających istnienie wierzytelności i jej wysokości. Mając na uwadze powyższe należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż strona powodowa nie zdołała uczynić zadość spoczywającemu na niej w tym zakresie ciężarowi dowodu wynikającemu z treści art. 6 k.c., którego procesowym odpowiednikiem jest art. 232 k.p.c. i nie wykazała, że przysługuje jej wierzytelność względem pozwanej.
Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 339 § 2 k.p.c. należało uznać za chybiony. Uwzględniając powyższe oraz brak ujawnienia okoliczności, które podlegają uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym z urzędu, Sąd Odwoławczy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację.