Court upheld conviction for attempted embezzlement and forgery, acquitting co-defendant on bribery charge due to insufficient evidence.

Sygn. akt IV Ka 579/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwana Wirth (spr.) Sędziowie: SO Tomasz Wysocki SO Waldemar Majka Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. sprawy 1. K. P. syna T. i Z. z domu L. urodzonego (...) w G. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. , art. 270 § 1 k.k.

2. P. O. syna N. i J. z domu R. urodzonego (...) w G. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., art. 270§ 1 k.k., art. 296a § 1 i 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygnatura akt III K 1072/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. wydatki związane z postępowaniem odwoławczym zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 579/15

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu oskarżył K. P. i P. O. o to, że: I. w okresie od maja 2007r. do maja 2009r. w W. i S., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu, grożąc pozbawieniem życia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej I. Z.- prezesowi Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. usiłował doprowadzić wymienionego do rozporządzenia mieniem w kwocie 500.000 zł na szkodę wymienionego przedsiębiorstwa poprzez zwrot wpłaconego wcześniej zadatku, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczą odmowę pokrzywdzonego; tj. o czyn z art. 13§ 1 kk w zw. z art. 282 kk i w zw. z art 12 kk II. w dniu 29 lipca 2008r. w W. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu przedłożył ('jako autentyczny prezesowi Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. podrobiony uprzednio dokument w postaci fotokopii karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Szpitalu Wojewódzkim im. (...), potwierdzony za zgodność z oryginałem przez notariusza, dotyczącego pacjenta P. O. w celu udowodnienia okoliczności nadzwyczajnej, będącej przyczyną nie podpisania w dniu 30 kwietnia 2007r. umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości- Ośrodka (...) w P. oraz zapłaty umówionej ceny; tj. o czyn z art. 270 §1 kk a nadto P. O. o to, że:

III. w dniu 12 kwietnia 2007r. w S., woj. (...), obiecał udzielić korzyści majątkowej w formie nieokreślonej kwoty pieniędzy pełniącemu funkcję kierowniczą w przedsiębiorstwie- prezesowi Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., A. Z. w zamian za zachowanie mogące wyrządzić spółce szkodę majątkową w majątku spółki w postaci przeprowadzenia z korzystnym wynikiem procedury związanej z przetargiem i sprzedażą prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w P. oraz prawa własności budynków usytuowanych na tym gruncie; tj. o czyn z art. 296a § 1 i 2 kk Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 roku, Sąd Rejonowy w Wałbrzychu:

I. oskarżonego K. P. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku z tym, że z opisu czynu wyeliminował działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym P. O., to jest występku z art. 13§1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kle i za to na podstawie art. 282 kk wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; II. oskarżonego K. P. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku z tym, że z opisu czynu wyeliminował działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym P. O. i przyjął, że oskarżony K.

P. działał wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, to jest występku z art.270 § 1 lek i za to na podstawie art, 270 § 1 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego K. P. w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierzył mu karę łączną roku pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69§1 kk oraz art. 70§ 1 pkt 1 kk wykonanie wobec oskarżonego K. P. kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt III części dyspozytywnej wyroku warunkowo zawiesił na okres 2(dwóch) lat próby;

V. uniewinnił oskarżonego P. O. od popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w punkcie I, II i III części wstępnej wyroku, to jest występku z art. 13§ 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk, występku z art. 270§ 1 kk oraz występku z art. 296a § 1 i 2kk; VI. zasądził od oskarżonego K. P. na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z udziałem tego oskarżonego, powstałe od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 167 (stu sześćdziesięciu siedmiu) zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu)zł; VII. wydatki Skarbu Państwa związane z udziałem oskarżonego P. O., powstałe od chwili wszczęcia postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją prokuratora na niekorzyść oskarżonych . Powołując się na przepis art. 438 pkt 2 i 3 kpk, apelujący wyrokowi temu zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że materiał dowodowy nie jest wystarczający do uznania P. O. winnym popełnienia wspólnie i w porozumieniu z K. P. przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk i nieprawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego poprzez danie wiary wyjaśnieniom P. O. i K.

P., poprzez uznanie zeznań pokrzywdzonego I. Z. za niewiarygodne, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania pokrzywdzonego I. Z., opinia psychologiczna dotycząca tego świadka, zeznania świadka Z. W., treść nagranych rozmów telefonicznych pokrzywdzonego z oskarżonymi jednoznacznie wskazuje, że P. O. działał wspólnie i w porozumieniu z K. P. i popełnił przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i w zw. z art. 12 kk, II. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że materiał dowodowy nie jest wystarczający do uznania P. O. winnym popełnienia wspólnie i w porozumieniu z K.

P. przestępstwa z art. 270 § 1 kk i bezzasadnym daniu wiary wyjaśnieniom wymienionego, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania I. Z., zeznania i dokumentacja notariusza M. K., treść ujawnionych rozmów telefonicznych pokrzywdzonego z oskarżonymi jednoznacznie wskazuje, iż P. O. popełnił zarzucone mu aktem oskarżenia przestępstwo z art. 270 § 1 kk, działając wspólnie i w porozumieniu z K. P., III. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony P. O. nie popełnił przestępstwa opisanego w art. 296a § 1 i 2 kpk, nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań I.

Z., podczas gdy prawidłowa ocena jego zeznań, uwzględniająca treść opinii biegłego z zakresu psychologii, dokonana przy uwzględnieniu zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego jednoznacznie wskazuje i pozwala na przyjęcie, że P. O. popełnił zarzucone przestępstwo; IV. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony K. P. w ramach przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk działał sam, ą nie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności treść odtworzonych rozmów telefonicznych z pokrzywdzonym, treść zeznań I.

Z. i Z. W. jak i fakt, iż P. O. posiadał motyw działania przemawia za uznaniem, że wymienieni oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu; V. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony K. P. w ramach przestępstwa z art. 270 § 1 kk nie działał wspólnie i w porozumieniu przestępstwa z P. O., a popełnił je działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania i dokumentacja notariusza M.

K., treść ujawnionych rozmów telefonicznych pokrzywdzonego z oskarżonymi jednoznacznie wskazuje, iż przestępstwo to popełnił współdziałając z P. O.. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości co do oskarżonych P. O. i K. P. i przekazanie go do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, sąd odwoławczy stwierdza, że ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku są prawidłowe i trafne oraz zgodne z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku postępowania. Analiza i ocena dowodów jest pełna i wszechstronna, spełniająca wymogi procesowe z art. 4,5 i 7 kpk. Sąd Rejonowy trafnie uznał, że zebrane dowody nie dają podstawy do przypisania zarzucanych przestępstw oskarżonemu P. O. i swoje stanowisko przekonująco uzasadnił. Zawarte w apelacji zarzuty i argumentacja na ich poparcie, sprowadza się do polemiki z ustaleniami sądu i subiektywną oraz niezgodną z dowodami oceną tych samych dowodów.

I tak w zakresie zarzutu z punktu I, podkreślić należy, że jakkolwiek obaj oskarżeni zabiegali o zwrot zadatku od pokrzywdzonego, to jedynie zachowania oskarżonego P. przybrały postać czynu zabronionego. Co do udziału P. O., skarżący nie zauważa, ze już w trakcie pierwszych zeznań w postępowaniu przygotowawczym, pokrzywdzony zaznaczył, ze o ile ten oskarżony w maju 2007 r, zwracał się do niego z żądaniem zwrotu pieniędzy, o tyle od czerwca 2007 r. oskarżony P. poza tym, ze żądał zwrotu zaliczki, to jeszcze kierował groźby pod jego adresem.

Świadek zaznaczył przy tym, że z P. O. spotkał się jeden raz na przełomie maja i czerwca 2007 r. w S., ale żadne groźby wtedy nie padły (k.6) oraz, że „aktywność P. O. wyciszyła się i już nie telefonował”. Zeznał również pokrzywdzony, że to K. P. twierdził, iż „wyciągnie od pokrzywdzonego pieniądze… nasilały się telefony od niego z żądaniami i groźbami…. żadne argumenty do niego nie docierały”. Z treści dokumentu, na który powołuje się w apelacji prokurator, to jest protokołu z odtworzenia rozmowy telefonicznej wynika, ze w trakcie tej rozmowy nie padły ze strony oskarżonych żadne groźby, zaś pokrzywdzony zarzucał jedynie oskarżonemu P., że ten groził mu dzień wcześniej pozbawieniem życia.

Z treści protokołu nie wynika ponadto ani wprost ani pośrednio, aby oskarżony P. O. miał świadomości sposobu działania K. P. względem pokrzywdzonego, w tym zwłaszcza, aby porozumiewali się oni co do wymuszenia zwrotu pieniędzy przy użyciu gróźb. Przytoczone w apelacji wypowiedzi oskarżonego O. nie są jednoznaczne i nie wskazują, by „obejmował on swoim zamiarem całość przestępczego działania K. P.. Trudno wyprowadzić taką tezę ze zdania „panie Z. ja z panem P. rozmawiałem i on absolutnie zaprzeczył, że tak powiem, panu nie groził niczego….”.

Powyższe nie dowodzi przecież woli i świadomości, a zatem zamiaru po stronie P. O. by pieniądze odzyskać poprzez groźby. Przeciwny wniosek apelującego jest wynikiem nadinterpretacji przedmiotowej rozmowy i błędu logicznego. Poza tym brak w sprawie innych dowodów, które obciążałaby oskarżonego O., prowadząc do ustalenia jego działań w sposób odmienny aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy. Apelujący na taki dowód nie wskazał, a zeznania pokrzywdzonego – jak to wykazał sąd I instancji – nie dają podstawy do wyprowadzenia wniosków o współudziale P.O..

Zeznania świadka Z. W. również nie mogą stanowić takiej podstawy, skoro nie słyszał on ani bezpośrednio ani pośrednio jakichkolwiek gróźb, które miałby rzekomo wypowiadać oskarżony O., a odczucia świadka w postaci „przerażenia” z powodu spotkania z oskarżonym, wynikały z tego, że ten był „wielki” i chciał na osobności, bez świadków rozmawiać z pokrzywdzonym. Subiektywne obawy tego ostatniego, że będą na nich czekać jacyś koledzy O., nie są dowodem obciążającym oskarżonego, bo z jego strony taka groźba nigdy nie padła a samo położenie na stole w czasie rozmowy pakunku „jakby dwóch toreb cukru” – bez sprawdzenia przez pokrzywdzonego ich zawartości – niczego nie dowodzi, tym bardziej, że oskarżony nie wypowiedział przy tym żadnych słów.

Co do zarzutu z punktu II -go, sąd odwoławczy stwierdza, iż apelujący dowolnie i bez oparcia w dowodach wywodzi, że K. P. nie miał możliwości poznania numeru PESEL P. O., bez współpracy tego ostatniego. Przecież K. P. – co jest niewątpliwe – dysponował upoważnieniem od P. O. do „wszelkich spraw dotyczących zwrotu i wypłaty zadatku”, gdzie widniał ów numer PESEL i dysponował nim zanim sporządził i przesłał do MPK w W., sfałszowana kartę leczenia szpitalnego. Współpraca oskarżonego O. nie była zatem warunkiem niezbędnym dla posłużenia się nr PESEL, w celu podrobienia dokumentu, skoro K.

P. dysponował tymi danymi już wcześniej, ale otrzymanymi w zupełnie innym, legalnym celu. Twierdzenia skarżącego o tym, że zarówno upoważnienie jak i karta leczenia szpitalnego „zostały wygenerowane w tym samym czasie” nie mają żadnego oparcia w dowodach. Upoważnienie bowiem nie nosi daty (k.29), karta leczenia szpitalnego została poświadczona za zgodność w dniu 25 lipca 2008 r. (k. 115), pismo przednie do MPK datowano na 19 czerwca 2008 r. (k.37) a wszystko razem wpłynęło do adresata 29 lipca 2008 r. Poza tym świadek M.

K. zeznała (k. 1202-1203), iż w dacie 25.07.2008 r dokonywana była jedna czynność a mianowicie notarialne poświadczenie kopii z oryginałem – karta leczenia szpitalnego i wpisano ją w repertorium pod numerem (...). Upoważnienie natomiast zapisano pod nr (...), a zatem dużo wcześniej aniżeli omawianą czynność dotyczącą karty. Myli się zatem prokurator twierdząc, że dokumenty sporządzono w jednym dniu, tak samo jak błędnie, bo niezgodnie z relacją M. K., wywodzi, iż świadek potwierdziła, że w kancelarii stawił się oskarżony P. O..

Świadek nie dość, że takiej okoliczności nie potwierdziła, to zeznała również, iż sekretarka również nie miała pewności co do tego kto się stawił – „wydawało jej się że to pan O., ale gdy zobaczyła tego pana w sądzie, to zwątpiła” (k.1203). Sąd Rejonowy analizując zdarzenie będące przedmiotem tego czynu, dokonał pełnej oceny dowodów, zgodnie z ich treścią i wyprowadził wnioski, którym nie można odmówić słuszności i trafności. Argumentacja apelującego, rozmijająca się z treścią dowodów, nie jest w stanie tych wniosków podważyć.

Co do zarzutu z punktu III- go, sąd odwoławczy również i w tym zakresie, akceptuje rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy trafnie uznał, że w tym zakresie także nie ma jednoznacznych dowodów potwierdzających tezę aktu oskarżenia. Zeznania pokrzywdzonego (jedyny dowód obciążający wskazany przez prokuratora) poddane zostały drobiazgowej analizie a ich ocena doprowadziła do prawidłowej konkluzji o braku spójności i konsekwencji w relacjach pokrzywdzonego, co musiało prowadzić do ich dyskredytacji w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że I.

Z. składając zeznania w postępowaniu przygotowawczym (k.144) podał, że oskarżony „nie proponował mu konkretnej kwoty, jakiejś korzyści majątkowej, mówił jedynie, że jest w stanie się odwdzięczyć”. Nie mówił jednak oskarżony jaka formę czy jaką postać ta wdzięczność ma przybrać. W tym stanie rzeczy, przy braku innych dowodów obciążających, sąd zasadnie i trafnie uniewinnił oskarżonego także i w tym zakresie. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia wobec oskarżonego P. O., była zmiana opisu zarzutów przypisanych oskarżonemu K.

P., przez przyjęcie, iż działał sam. Wyrok jako trafny, utrzymano w mocy.