Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1603/15 AI generated

Appeal dismissed; eviction upheld as property rights prevail over social housing rules absent exceptional circumstances.

Case Number III Ca 1603/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the tenant's appeal against the Regional Court's eviction order, ruling the tenant had no right to the social housing unit. The tenant argued the eviction violated social coexistence principles by ignoring witness testimony regarding their living conditions, but the court found the tenant did not meet criteria for special protection. Consequently, the court upheld the eviction as a necessary measure to protect the landlord's property rights without violating social norms.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego; Kodeks cywilny art. 5; Kodeks postępowania cywilnego art. 385: Eviction from social housing is permissible when the tenant lacks entitlement and does not meet exceptional circumstances requiring protection of social coexistence principles.

Keywords

AI generated
eviction order social housing property rights social coexistence tenant entitlement appeal dismissal landlord protection

Cited Legislation

AI generated
art. 386 § 4 k.p.c.
art. 5 k.c.
Odnosząc się zaś do kwestii oceny zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego, Sąd Okręgowy wskazuje na utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym zastosowanie art. 5 k.c.
art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd Rejonowy, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, stosownie do art. 14, ust.
art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną.
art. 98 §1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika powódki ustalone na podstawie § 13 ust.
§ 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 386 § 4 k.p.c
art. 5 k.c
Odnosząc się zaś do kwestii oceny zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego, Sąd Okręgowy wskazuje na utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym zastosowanie art. 5 k.c.
art. 385 k.p.c
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z 22 listopada 1994 roku II CRN 127/94 L.
wyrok SN z 22 listopada 1994 roku II CRN 127/94 L.; z 27 maja 1999 r.
wyrok SN z 27 maja 1999 r. II CKN 337/98 OSN 1999 r. Nr 12 poz. 214
wyrok SN z 3 października 2000 I CKN 287/00 OSN 2001 Nr 3 poz. 43
II CRN 127/94
wyrok SN z 22 listopada 1994 roku II CRN 127/94 L.; z 27 maja 1999 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1603/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Skierniewicach nakazał pozwanemu M. G. opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego mieszczącego się na nieruchomości położonej w S. przy ulicy (...), dla której Sąd Rejonowy w Skierniewicach prowadzi księgę wieczystą nr (...), orzekł, że pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją pozwany zarzucając nierozpoznanie istoty sporu przez bezpodstawne pominięcie badania zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego wynikające z oddalenia dowodu ze świadków zgłoszonych w piśmie z dnia 6.10.2014 r. Apelujący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaskarżonego orzeczenia jak i jego pisemnych motywów wskazuje, wbrew zarzutom apelującego, że Sąd Rejonowy rozpoznał istotę sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., czyli rozstrzygnął o zgłoszonym w niniejszym postępowaniu żądaniu powódki eksmisji pozwanego z lokalu będącego jej własnością.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że pozwany nie dysponuje żadnym uprawnieniem do korzystania z przedmiotowego lokalu, w związku z czym na żądanie powódki winien go opuścić. Stąd, zasadnie Sąd Rejonowy orzekł eksmisję powoda z przedmiotowego lokalu. Odnosząc się zaś do kwestii oceny zgodności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego, Sąd Okręgowy wskazuje na utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym zastosowanie art. 5 k.c. jako podstawy oddalenia powództwa o ochronę własności, jest co do zasady niedopuszczalne (por. wyrok SN z 22 listopada 1994 roku II CRN 127/94 L.; z 27 maja 1999 r.

II CKN 337/98 OSN 1999 r. Nr 12 poz. 214; z 3 października 2000 I CKN 287/00 OSN 2001 Nr 3 poz. 43), co powoduje, iż możliwość oddalenia powództwa windykacyjnego na tej podstawie jest dopuszczalna w sytuacjach zupełnie wyjątkowych. Wobec powyższego, orzeczenie eksmisji pozwanego, równoznaczne z pozbawieniem go miejsca zamieszkania, nie jest samo w sobie krzywdzące, czy też naruszające zasady współżycia społecznego, gdyż zmierza do ochrony prawa własności powódki. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w żaden sposób nie można dopatrzyć się po stronie powodowej jakiegokolwiek działania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, a w dodatku na tyle rażącego, aby uzasadniało ono pozbawienie powódki ochrony przysługującego jej prawa.

Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd Rejonowy, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, stosownie do art. 14, ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 150), wziął pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez pozwanego z lokalu oraz jego sytuację materialną i rodzinną, orzekając w konsekwencji o braku uprawnienia pozwanego do takiego lokalu. Tak więc, okoliczność wystąpienia w przypadku powoda szczególnej sytuacji bądź jej braku, była przedmiotem badania Sądu Rejonowego.

W szczególności wobec ustalenia, że pozwany nie jest osobą niepełnosprawną, bezrobotną, obłożnie chorą, czy też wymagającą innego rodzaju szczególnego wsparcia, a przy tym ustalając, że działania powódki w żaden rażący sposób nie godziły w dobra pozwanego, uznać należy, że zasady współżycia społecznego nie zostały w okolicznościach niniejszej sprawy naruszone. Ostatecznie, Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego poprzez, bezzasadne zdaniem apelującego, oddalenie wniosku o przesłuchanie świadków Z.

A., A. G. oraz J. Z.. Dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodu w niniejszej sprawie było niecelowe, gdyż okoliczności, na które świadkowie mieli zostać przesłuchani, tj. używania przez pozwanego lokalu w S. i wzajemnych relacji stron po orzeczeniu rozwodu nie miały znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika powódki ustalone na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461).