Appeal court dismisses conviction for tax fraud due to ne bis in idem and expired statute of limitations.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court vacated the lower court's conviction for two specific tax offenses, ruling that the proceedings were legally impermissible. The defendant had already been definitively convicted for the same acts in a prior final judgment, violating the principle of ne bis in idem, and the statute of limitations for one charge had expired. Consequently, the court declared the contested parts of the previous verdict void and dismissed the prosecution for those specific crimes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 123 § 1 k.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.; The principle of ne bis in idem prohibits re-prosecution for acts already finally adjudicated, and the statute of limitations bars prosecution for offenses where the limitation period has elapsed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt II AKa 34/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:SSA Jerzy Skorupka (spr.) Sędziowie:SA Tadeusz Kiełbowicz SA Cezariusz Baćkowski Protokolant:Anna Czarniecka przy udziale prokurator Urszuli Piwowarczyk – Strugały wykonującej zadania Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 roku sprawy K. S. oskarżonego za czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. oraz art. 61 § 1 k.k.s. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 16 października 2015 roku, sygn. akt III K 14/15 I. uchyla zaskarżony wyrok odnośnie do czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 2 i 3 części rozstrzygającej wyroku i w tym zakresie postępowanie umarza na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., stwierdzając, iż rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4 i 5 zaskarżonego wyroku utraciły moc, II. stwierdza, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem III K 14/15 z 16 października 2015 r. uniewinnił K. S. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286§1 KK w zw. z art. 294§1 KK w zw. z art. 12 KK, opisanego w punkcie III aktu oskarżenia, uznał do za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach IV i V aktu oskarżenia, tj. przestępstw skarbowych z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6Ź2 KKS oraz z art. 61§1 KKS, za co wymierzył mu karę łączną 350 stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równoważną 50 zł., a także rozstrzygnął o kosztach postępowania. Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją obrońca z wyboru K. S. adw. G. Ł. w zakresie dotyczącym punktu 2, 3 i 5 części rozstrzygającej, zarzucając:
1. obrazę art. 439§1 pkt 8 KPK w zw. z art. 113§1 KKS, poprzez wydanie wyroku, co do czynu z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS, pomimo, że postępowanie karne, co do tego samego czynu zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 352/14, 2. obrazę art. 439§1 pkt 8 KPK w zw. z art. 113§1 KKS, poprzez wydanie wyroku, co do czynu z art. 61§1 KKS, pomimo, że postępowanie karne, co do tego samego czynu zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 352/14, 3. obrazę art. 7 KPK w zw. z art. 113§1 KKS, poprzez przeprowadzenie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, polegający na uznaniu, co do czynu z punktu 2 części rozstrzygającej wyroku, że oskarżony wystawił dla trzech podmiotów rzetelne faktury obrazujące wykonanie usług budowlanych, których następnie nie ujawnił w urządzeniach księgowych swojej działalności gospodarczej oraz w deklaracjach podatkowych, skutkiem czego spowodował uszczuplenie podatku dochodowego i VAT, gdy faktury te posiadają przymiot nierzetelności, nie obrazują one jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych, wobec czego oskarżony nie posiadał prawa do ujęcia tych faktur w księgach i dokonania podatkowego ich rozliczenia, nie wyczerpują znamion przestępstwa skarbowego z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS, 4. obrazę art. 627 KPK i art. 113§2 pkt 1 KKS poprzez zasądzenie na rzecz Urzędu Skarbowego w B. 1200 zł. tytułem wydatków, podczas, gdy oskarżony został skazany wyłącznie za przestępstwa skarbowe, a uniewinniony od przestępstwa pospolitego, zaś w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe nie stosuje się przepisów dotyczących pokrzywdzonego, dlatego Urząd Skarbowy w B. nie może otrzymać zasądzonych wydatków, gdyż w sprawach o przestępstwa skarbowe nie występuje, jako oskarżyciel posiłkowy.
W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie go w zakresie skazania za czyn z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS oraz za czyn z art. 61§1 KKS, a także o uchylenie rozstrzygnięcia w przedmiocie zasądzenia wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Apelacja jest zasadna. Trafnie wskazuje się w niej, że K. S. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z 19 maja 2014 r., III K 9/12, za przestępstwo z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS.
Przypisane oskarżonemu zachowanie (opisane w punkcie II części wstępnej wyroku) polegało na tym, że w okresie od 19 sierpnia 2005 r. do 26 maja 2006 r. w B., składając zeznania podatkowe, podał nieprawdę w zeznaniu PIT 36, co do wysokości osiągniętego przychodu, podstawy opodatkowania i poniesionych kosztów oraz w deklaracjach VAT – 7, co do wysokości nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, w ten sposób, że w deklaracjach VAT – 7 powołał się na kwoty podatków wymienionych w fakturach, których wystawcami były sp.
E. I. z (...), sp. (...) Lift z O. W.., s. (...) z O., a następnie uwzględnił te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w zeznaniu PIT 36, gdzie wykazał te faktury, jako koszty uzyskania przychodu oraz w deklaracjach VAT – 7, w których wykazał nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Skutkiem tego zachowania było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku PIT i VAT. Zaskarżonym wyrokiem uznano K. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS (opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku), polegającego na tym, że w okresie od 19 sierpnia 2005 r. do 26 maja 2006 r. w B., składając zeznania podatkowe, podał nieprawdę w zeznaniu PIT 36, co do wysokości osiągniętego przychodu, podstawy opodatkowania i poniesionych kosztów oraz w deklaracjach VAT – 7, co do wysokości nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, w ten sposób, że w deklaracjach VAT – 7 powołał się na kwoty podatków wymienionych w fakturach, których wystawcami były sp.
E. I. z (...), sp. (...) Lift z O. W.., s. (...) z O., a następnie uwzględnił te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w zeznaniu PIT 36, gdzie wykazał te faktury, jako koszty uzyskania przychodu oraz w deklaracjach VAT – 7, w których wykazał nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Skutkiem tego zachowania było narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku PIT i VAT. Zachowanie, za które K. S. został skazany zaskarżonym wyrokiem stanowi element przestępstwa z art. 56§1 KKS w zw. z art. 6§2 KKS popełnionego czynem ciągłym, za które został skazany prawomocnym wyrokiem III K 9/12.
Ponowne postępowanie o ten sam czyn jest prawnie niedopuszczalne, co wynika z zasady ne bis in idem. Zaskarżony wyrok w tej części dotknięty jest więc wadą, która nakazuje jego uchylenie i umorzenie na podstawie art. 17§1 pkt 7 KPK. Tożsama sytuacja występuje w wypadku skazania K. S. za przestępstwo z art. 61§1 KKS. Za ten czyn został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu III K 9/12, gdzie w punkcie 2 części rozstrzygającej przypisano mu przestępstwo z art. 56§1 KKS. Konsekwencją tego jest uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i umorzenie na podstawie art. 17§1 pkt 7 KPK.
Ponadto należy stwierdzić, że z dniem 1 stycznia 2016 r. ustała karalność przestępstwa z art. 61§1 KKS, co także prowadzi do umorzenia postępowania o ten czyn. W takim układzie, rozpoznawanie kolejnych zarzutów podniesionych w apelacji jest bezprzedmiotowe. Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku odnośnie do czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 2 i 3 części rozstrzygającej i w tym zakresie umorzenia postępowania na podstawie art. 17§1 punkt 7 KPK, rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4 i 5 zaskarżonego wyroku utraciły moc.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie. SSA Tadeusz Kiełbowicz SSA Jerzy Skorupka SSA Cezariusz Baćkowski