Legislator Case Law & Legislation
I C 562/15 AI generated

Court dismissed main claim as debt fully paid, allowing only process costs against the defendant who satisfied the obligation.

Case Number I C 562/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for the loan principal and interest because the defendant had fully satisfied the debt before the trial. Although the plaintiff requested withdrawal of the main claim, the court found they failed to formally withdraw it within the statutory period. Consequently, the main claim was rejected, but the defendant was ordered to pay the plaintiff's process costs since they had fulfilled the obligation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 203 § 1 k.p.c.; Art. 355 § 1 k.p.c.; When a defendant fully satisfies a claim, the plaintiff must formally withdraw the main request; failure to do so precludes dismissal of the entire claim, resulting only in a judgment on process costs.

Keywords

AI generated
civil procedure withdrawal full satisfaction of debt dismissal of claim process costs allocation loan contract dispute formal withdrawal requirement judgment on costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 203 § 1 k.p.c.
W związku z tym, stosownie do treści art. 203 § 1 k.p.c. zaistniała możliwość cofnięcia pozwu, jednakże pomimo dwukrotnego wezwania przez Sąd, pismami z dnia 21 września 2015 r.
Art. 355 § 1 k.p.c.
Wobec tego, iż strona powodowa nie dokonała cofnięcia pozwu w zakresie zaspokojonego roszczenia, niemożliwe był umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 355 § 1 k.p.c.
Art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Na koszty procesu składały się: kwota 30,00 zł tytułem opłaty sądowej (art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu
art. 203 § 1 k.p.c
W związku z tym, stosownie do treści art. 203 § 1 k.p.c.
art. 355 § 1 k.p.c
Wobec tego, iż strona powodowa nie dokonała cofnięcia pozwu w zakresie zaspokojonego roszczenia, niemożliwe był umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 355 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. – III CKN 936/98
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26.02.2014 r. – III CZP 119/13
– III CKN 936/98; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26.02.2014 r. – III CZP 119/13).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6.11.1984 r. – IV CZ 196/84
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10.02.2010 r. – V CZ 1/10
– IV CZ 196/84; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10.02.2010 r. – V CZ 1/10).
III CZP 119/13
Supreme Court dismisses claim when defendant pays debt after summons, extinguishing the cause of action.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 562/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Tamara Piechnik Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Łopatkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. sprawy z powództwa (...) Bank S. A. z siedzibą we W. przeciwko S. P. o zapłatę kwoty 1.254,36 zł I. oddala powództwo II. zasądza od pozwanego S. P. na rzecz powoda (...) Bank S.A. z siedzibą we W. 227,00 zł (dwieście dwadzieścia siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu Sędzia: Sygn. akt I C 562/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 1 marca 2016 r. Powód (...) Bank S.A. z siedzibą we W. wystąpił z powództwem wniesionym w dniu 15 grudnia 2014 r. przeciwko S. P. o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1.254,36 zł oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa według norm przepisanych. W dniu 20 marca 2015 roku powództwo zostało rozszerzone o żądanie od dochodzonej kwoty odsetek umownych w wysokości zmiennej stopy procentowej stanowiącej czterokrotność obowiązującej stopy kredytu lombardowego NBP wynoszącej na dzień wniesienia pozwu 12% w stosunku rocznym, bez określenia od jakiego momentu należne są odsetki – do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje roszczenia strona powodowa podała, że w dniu 25 listopada 2008 r. doszło do zawarcia z pozwanym umowy kredytu, w związku z którą zobowiązał się on do spłaty zadłużenia za zasadach określonych w umowie i regulaminie. W związku z nieterminowym regulowaniem zaległości powód w dniu 16 czerwca 2010 r. wypowiedział przedmiotową umowę i pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. wezwał S. P. do zapłaty. Na skutek braku reakcji po stronie pozwanego, strona powodowa wystąpiła do Sądu z powyższym roszczeniem. Nakazem zapłaty z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt I Nc 591/15 wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy w Krośnie nakazał pozwanemu, aby zapłacił stronie powodowej kwotę 1.254,36 zł oraz - 227 zł tytułem kosztów procesu (k.33).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wniesionym w dniu 27 kwietnia 2015 r. pozwany S. P. wskazał, iż dokonał stosownych spłat na poczet istniejących wobec powoda zobowiązań, w związku z czym w dniu 10 kwietnia 2015 r. doszło do zamknięcia umowy kredytowej. Dlatego wniósł o stwierdzenie bezzasadności żądania Banku co do kwoty głównej z odsetkami, a obciążenie go jedynie kosztami sądowymi.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

W dniu 25 listopada 2008 r. pomiędzy S. P. a (...) Bank S.A. z siedzibą we W. doszło do zawarcia umowy kredytu konsolidacyjnego nr (...)\ (...). Na jej mocy pozwany zobowiązał się do dokonywania spłat na poczet kredytu w wysokości 21.118,54 zł, zgodnie z harmonogramem stanowiącym załącznik do wskazanej umowy. Okres kredytowania został ustalony na 84 miesiące, a wysokość miesięcznej raty stanowiła kwotę 425,49 zł, za wyjątkiem ostatniej raty wynoszącej 112,97 zł (dowód: umowa kredytu nr (...)\ (...) z dnia 25 listopada 2008 r. wraz z harmonogramem spłat – k.11-19).

W dniu 10 kwietnia 2015 r. pozwany S. P. dokonał na rzecz strony powodowej zapłaty kwoty 1.154,36 zł, co uzupełniło, wcześniejszą wpłatę w wysokości 100,00 zł dokonaną 3.04.2015 r. /k.44/. Na skutek tego doszło do całkowitej spłaty kredytu udzielonego na podstawie łączącej strony umowy i w związku z tym kredyt został całkowicie rozliczony i zamknięty ( dowód: potwierdzenie wpłaty gotówkowej z dnia 10 kwietnia 2015 r. i potwierdzenie zamknięcia kredytu z dnia 10 kwietnia 2015 r. – k.38). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z powyższych dokumentów.

Należy stwierdzić, iż nie było podstaw do podważania ich wiarygodności czy rzetelności w szczególności, że strony w żadnym stopniu ich nie kwestionowały. W niniejszej sprawie w toku prowadzonego przed tutejszym Sądem postępowania doszło do zaspokojenia roszczeń strony powodowej. Potwierdza to między innymi pismo z dnia 16 czerwca 2015 r. (data wpływu 22 czerwiec 2015 r.), w którym strona powodowa oświadczyła, iż na skutek wpłat dokonanych przez pozwanego w dniu 3 kwietnia 2015 r. w kwocie 100 zł oraz 10 kwietnia 2015 r. w wysokości 1.154,36 zł, roszczenie główne i uboczne zostały w całości zaspokojone.

W związku z tym, stosownie do treści art. 203 § 1 k.p.c. zaistniała możliwość cofnięcia pozwu, jednakże pomimo dwukrotnego wezwania przez Sąd, pismami z dnia 21 września 2015 r. i 15 października 2015 r., do sprecyzowania przez powoda, czy cofa pozew w zakresie zapłaty kwoty głównej i odsetek, ograniczając swoje żądanie do zapłaty kosztów procesu, (...) Bank S.A. we W. nie ustosunkował się do rzeczonego wezwania, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r. Wobec tego, iż strona powodowa nie dokonała cofnięcia pozwu w zakresie zaspokojonego roszczenia, niemożliwe był umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. Tym samym koniecznym było oddalenie powództwa, albowiem jak ustalono w toku postępowania, roszczenia których domagała się strona powodowa zostały w całości zaspokojone przez pozwanego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r.

– III CKN 936/98; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26.02.2014 r. – III CZP 119/13). Odnośnie kwestii kosztów procesu, na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. pozwany S. P. uznał żądanie powoda w tym zakresie, w związku z czym zasądzono na rzecz strony powodowej kwotę 227,00 zł tytułem ich zwrotu. Na koszty procesu składały się: kwota 30,00 zł tytułem opłaty sądowej (art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilny), 180,00 zł tytułem zastępstwa procesowego powoda (§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17,00 zł.

Niezależnie od stanowiska zajętego przez pozwanego w tym zakresie należy stwierdzić, że za stronę przegrywającą sprawę w znaczeniu przepisów o kosztach procesu uznaje się pozwanego, który w toku procesu spełnił dochodzone od niego świadczenie, czym zaspokoił roszczenie powoda wymagalne w chwili wytoczenia powództwa (tak: – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6.11.1984 r. – IV CZ 196/84; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10.02.2010 r. – V CZ 1/10). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.

Sędzia: Z:

1. Odpis wyroku z 1.03.2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn. powoda – radcy pr. K. Ś..

2. K.. 14 dni.