Appeal dismissed; local jurisdiction determined by contract terms or general rules, not plaintiff's convenience.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellants' appeal against the Regional Court's decision to transfer the case to Krakow due to lack of local jurisdiction. The appellants argued that the Regional Court in Bydgoszcz had concurrent jurisdiction under the Civil Procedure Code, but the court found their reliance on the contract's written form requirement unfounded. Consequently, the court ruled that regardless of whether a valid contract existed, the contract's specific clause or general jurisdiction rules pointed to Krakow as the proper venue.
Legislator headnote
AI generatedArt. 30 k.p.c.; Art. 31 k.p.c.; Art. 34 k.p.c.; Art. 454 § 1, 2 k.c.; § 15 ust. 4 OWU: Where concurrent jurisdiction exists, the court of the defendant's domicile or the specific venue designated by contract terms prevails over the plaintiff's choice of a more convenient court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Gz 18/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marek Tauer Sędziowie: SSO Elżbieta Kala SSR del. Artur Fornal po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: R. N., J. N. i P. N. przeciwko: (...) Spółka Akcyjna w K. o zapłatę na skutek zażalenia powodów od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2015 r. , sygn. akt VIII GC 1280/15 postanawia: oddalić zażalenie Marek Tauer Artur Fornal Elżbieta Kala
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bydgoszczy stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie (Sądowi Gospodarczemu). W ocenie Sądu I instancji, podniesione w pozwie okoliczności nie uzasadniają właściwości przemiennej Sądu Rejonowego w Bydgoszczy. Sąd Rejonowy wyraził pogląd, że jeżeli po merytorycznym rozpoznaniu sprawy sąd doszedłby do wniosku, że jednak doszło do skutecznego, ważnego zawarcia umowy pomiędzy stronami, to wówczas zastosowanie znajdzie zapis § 15 ust. 4 umowy, w którym mówi się, że „właściwy jest sąd właściwy dla siedziby zamawiającego”.
Jeśli natomiast uznać, że do ważnego zawarcia umowy jednak pomiędzy stronami nie doszło, to zastosowanie w sprawie znajdzie instytucja bezpodstawnego wzbogacenia, przy której nie można powoływać się na art. 34 kpc. Również zatem w tym drugim przypadku, właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy będzie Sąd Rejonowy w Krakowie, jako sąd właściwości ogólnej. Powodowie w zażaleniu domagali się uchylenia w/w postanowienia i zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący podkreślili, że na obecnym etapie sąd nie ma podstaw, aby oceniać przytoczone przez powoda w pozwie okoliczności pod kątem materialno prawnym, gdyż może to nastąpić dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy.
Skarżący wywodzili, że w przedmiotowej sprawie nie domagają się podwyższenia wynagrodzenia z umów zawartych bezspornie przez strony, ale domagają się wynagrodzenia z osobnej umowy zawartej bez formy pisemnej (zatem § 15 ust. 4 umowy nie obowiązuje tutaj stron), zaś podstawa z art. 410 § 1 i 2 wskazana została jedynie ewentualnie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
. Jakkolwiek na pierwszy na pierwszy rzut oka uzasadnienie wynikające z transkrypcji ustnego uzasadnienia postanowienia wydaje się niezrozumiałe to jednak po odtworzeniu tego nagrania możliwe jest odczytanie motywów jego rozstrzygnięcia i w tym zakresie podnoszony zarzut nie okazał się skuteczny. Zażalenie powodów nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę do Sądu właściwego – Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie.
Zgodnie z treścią 30 kpc, powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby. Bezspornie miejsce siedziby pozwanego znajduje się w K.. Przepisy o właściwości przemiennej stwarzają jednak dla strony powodowej udogodnienia polegające na tym, że może według własnego uznania wybrać jako sąd miejscowo właściwy inny sąd niż ten, który jest właściwy według przepisów o właściwości ogólnej i tym samym skierować sprawę do sądu korzystniej dla siebie położonego, pozbawiając równocześnie pozwanego tej dogodności, jaką jest prowadzenie procesu przed sądem miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1982 r., III PZP 12/82).
W niniejszej sprawie powodowie, uzasadniając właściwość Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, powołali się na przepis art. 34 kpc w związku z art. 454 § 1 i 2 kc. Zgodnie z treścią art. 34 k.p.c. powództwo o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, a także o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy można wytoczyć przed sąd miejsca jej wykonania. W razie wątpliwości miejsce wykonania umowy powinno być stwierdzone dokumentem.
W sytuacji opisanej w art. 34 k.p.c. powództwo można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd oznaczony zgodnie z treścią tego przepisu (właściwość przemienna - art. 31 k.p.c.). W uzasadnieniu pozwu powodowie powołali się również na treść art. 454 k.c., zgodnie z którym jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę.
Jednakże świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia; jeżeli wierzyciel zmienił miejsce zamieszkania lub siedzibę po powstaniu zobowiązania, ponosi spowodowaną przez tę zmianę nadwyżkę kosztów przesłania. Można zatem stwierdzić, że strona powodowa przemiennej właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Bydgoszczy upatruje w treści art. 34 k.p.c. W świetle jednakże zarzutu strony pozwanej, która wyraźnie zakwestionowała przedmiotowe roszczenie zarówno co do zasady, jaki i co do wysokości (co do podstawy faktycznej i prawnej roszczenia), stanowisko strony powodowej w omawianej kwestii należy, w ocenie Sądu Okręgowego, uznać za nieuzasadnione.
W ocenie Sądu Okręgowego, nawet gdyby jednak przyjąć, że strony łączyła ważna umowa, to podzielić należałoby pogląd Sądu Rejonowego, że zastosowanie w sprawie znajdzie przepis § 15 ust. 4 OWU, zgodnie z którym „właściwym do rozstrzygnięcia spraw wynikłych na tle realizacji niniejszej umowy jest sąd właściwy dla siedziby zamawiającego”, tj. na gruncie sprawy niniejszej – Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie. Natomiast gdyby przyjąć, że strony nie łączyła umowa, to przyjąć należałoby, że mamy do czynienia z instytucją bezpodstawnego wzbogacenia, i zastosować przepis art. 30 kpc (właściwość ogólna).
Wówczas właściwym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest również Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie (siedziba pozwanego mieści się bowiem w K.). Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie powodów, jako nieuzasadnione, o czym orzekł, jak w sentencji. Marek Tauer Artur Fornal Elżbieta Kala