Bank wins consumer loan default suit; court rules bank proved debt and consumer failed to pay.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled in favor of the bank, ordering the consumer to pay the outstanding loan balance plus contractual interest and court costs. The plaintiff successfully demonstrated the loan agreement, the consumer's failure to make timely payments, and the validity of the contract termination notice. Although the defendant argued the bank failed to prove the debt amount or issue a formal demand, the court found the evidence sufficient and the defendant's silence regarding potential repayment inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 353 § 1 k.c.; Art. 358 § 1 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 245 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.: A creditor is entitled to claim performance of contractual obligations from a consumer debtor who fails to pay, and the burden of proving non-performance or error in calculation rests with the debtor who contests the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 30/16 upr.
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Wołujewicz Protokolant: pracownik biurowy Magdalena Sadowska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 roku w Człuchowie sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. przeciwko J. K. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. kwotę 55 976,25 zł (pięćdziesiąt pięć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt sześć złotych dwadzieścia pięć groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 50 710,47 w wysokości 10% od dnia 11 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty, 2. zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. kwotę 741,38 złotych (siedemset czterdzieści jeden złotych trzydzieści osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 30/16
UZASADNIENIE
Powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. wniósł przeciwko pozwanemu J. K. pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 55.976,25 zł. W uzasadnieniu wskazał, że powód w dniu 24 maja 2013 r. udzielił pozwanemu kredytu w zakresie umowy pożyczki gotówkowej w wysokości 61.331,78 zł. Z uwagi na fakt, że pozwany nie wywiązał się z zobowiązań wynikających z umowy, po upływie terminu, do którego J. K. był zobowiązany regulować zadłużenie, całość stała się wymagalna z dniem 15 lipca 2015 r. Zdaniem Banku przedmiotowy pozew jest zasadny, albowiem pozwany nie spełnił świadczenia wynikającego z umowy.
Powód wskazał, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się: należność główna w kwocie 50 710,47 zł., odsetki za okres od dnia 24 maja 2013 do dnia wystawienia wyciągu z ksiąg banku w kwocie 5035,78 zł. oraz koszty opłaty i prowizj w kwocie 230 zł W dniu 9 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt VI Nc 2084548/15 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym zasądził kwotę dochodzoną pozwem. W sprzeciwie od nakazu zapłaty J. K. wyniósł o oddalenie powództwa w całości.
Wskazał, że zaprzecza wszelkim twierdzeniom strony powodowej. Podniósł, że dotychczas nie był wzywany do dobrowolnego uregulowania ewentualnie istniejących zaległości, w związku z czym wytoczenie przedmiotowego powództwa pozostaje niezasadne. Jego zdaniem Bank w żaden sposób nie uprawdopodobnił zasadności twierdzeń o braku spłaty, tym bardziej o braku terminowej spłaty, a także nie wykazał zasadności i wielkości wysokości podnoszonego roszczenia. W sprzeciwie podniesiono również, że powód nie wskazał obliczenia wartości dochodzonej należności głównej, podstaw ustalenia daty wymagalności ani wysokości ewentualnej wpłaconej raty.
Pozwany zakwestionował wymagalność roszczenia z uwagi na brak dowodu wezwania do zapłaty, a tym samym nie dał podstaw do wytoczenia przedmiotowego powództwa. W odpowiedzi na pozew z dnia 2 lutego 2016 powód wniósł o oddalenie zarzutów pozwanego w całości. Podkreślił, że zgodnie z treścią art. 29 k.p.c. nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Powód powołał się na umowę będącą podstawą niniejszego roszczenia przedstawił daty i kwoty, jakie były uiszczone przez pozwanego w trakcie trwania umowy. .
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany J. K. zawarł w dniu 24 maja 2013 r. z powodem (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. umowę pożyczki gotówkowej w wysokości 61 331,78 zł.. Pozwany zobowiązał się do jej spłaty wraz z odsetkami na zasadach określonych w umowie oraz regulaminie Banku. Strony ustaliły, że pozwany uiści 72 miesięczne raty w wysokości 1.135,91 zł. Każda rata miała być płatna do 24 każdego kolejnego miesiąca począwszy od 24 czerwca 2013 bezsporne ponad to dowód: umowa k. 42, W okresie od dnia 24 czerwca 2013 roku do dnia 23 lutego 2015 roku.
J. K. dokonał wpłat na łączną kwotę 17 675,61. bezsporne ponad to zestawienie k 22 Z uwagi na fakt, iż pozwany nie wywiązywał się z umowy, nie uiszczał należności w terminie powód wypowiedział pozwanemu umowę. W związku z nieuregulowaniem należności w terminie powstało zadłużenie wynoszące: z tytułu należności głównej w kwocie 50 710,47 zł., odsetek za okres od dnia 24 maja 2013 do dnia 10 sierpnia 2015 w kwocie 5.035,78 zł. oraz kosztów opłat i prowizji w kwocie 230 zł dowód: wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 23, 23, ponad to wyciąg z ksiąg banku k. 19-20 Pozwany nie składał żadnych reklamacji dotyczących wypowiedzenia umowy. bezsporne
Sąd zważył co następuje:
Przedmiotem niniejszego postępowania jest roszczenie dotyczące umowy pożyczki zawartej przez pozwanego J. K. z powodem (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. i zadłużenia powstałego w związku z brakiem terminowej spłaty. W toku postępowania pozwany nie kwestionował faktu zawarcia umowy, wskazywał jedynie, iż powód nie udowodnił swego roszczenia, albowiem nie uzasadnił twierdzeń o braku spłaty, nie wskazał zasad obliczenia wartości dochodzonej należności głównej oraz podkreślał, że roszczenie nie jest wymagalne. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, ze zgodnie z łączącą strony umową pożyczki pozwany zobowiązany był do zwrotu pożyczki z naliczanymi zgodnie z umową odsetkami oraz prowizjami i opłatami.
W związku z powyższym fakt istnienia zobowiązania pozwanego wobec powodowego banku nie mógł budzić wątpliwości, okoliczność tę przesądza również analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego. W celu wykazania roszczenia powód przedłożył niekwestionowaną umowę, historię wpłat dokonanych przez pozwanego w trakcie trwania umowy oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych. Z zestawienia wpłat jednoznacznie wynika, że pozwany początkowo regulował należności w terminie następnie z opóźnieniami, po czym po lutym 2015 r. zaprzestał uiszczania należności.
Pozwany nie zakwestionował żadnych wpłat przedstawionych przez powoda ( zestawienie wpłat k. 22)., a także nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, aby uregulował pozostałe należności. Pozwany nie podniósł w tym sporze zarzutu, aby składał kiedykolwiek reklamacje dotyczące umowy, zwłaszcza jej wypowiedzenia, dokonanego pismem z dnia 24 maja 2015 roku (wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 23, 23). Również w toku postępowania sądowego nie podnosił, aby jakiekolwiek wpłaty nie były przez powoda zaliczone.
Takie zachowanie można interpretować jako uznanie istnienia podstaw do wypowiedzenia umowy. W ocenie sądu bezzasadny jest zarzut pozwanego, że powód nie przedstawił zasad obliczenia wartości dochodzonych należności. W ocenie sądu, wysokość dochodzonego przez Bank roszczenia, zostało przedstawione w pozwie, a także wynika z zestawienia wpłat (k.22), wypowiedzenia umowy (k. 23), jak i wyciągu ksiąg rachunkowych (k. 19-20). Zaznaczyć należy, ze J. K. występuje w niniejszej sprawie w charakterze konsumenta i jako konsument zawarł z powodowym Bankiem umowę pożyczki.
Przedstawiony przez powoda dokument nie korzysta w niniejszym postępowaniu z mocy prawnej dokumentu urzędowego, a jedynie jest to dokument prywatny, stanowiący – stosownie do treści art. 245 k.p.c. - dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte. Jednak wypowiedzenie umowy potwierdza wydruk nadanej korespondencji (k. 23). Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować wiarygodność twierdzeń powoda. J. K. nie przedstawił żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób podważałyby wiarygodność okoliczności przedstawionych przez Bank.
Niewątpliwie pozwany zawarł umowę z bankiem, albowiem okoliczności tej pozwany nie kwestionował. W związku z powyższym to pozwany powinien wykazać w niniejszym postępowaniu, że spełnił warunki umowy (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). Strona pozwana zachowała natomiast bierność w wykazywaniu dowodów i poprzestała jedynie na kwestionowaniu działań strony przeciwnej. W ocenie Sądu skoro pozwany kwestionuje wysokość zobowiązania wobec banku winien wykazać, na czym polega ewentualny błąd, czy nieścisłość w wyliczeniu przedstawionym przez powoda to jest wyciągu z ksiąg bankowych, historii wpłat jako dokumentach prywatnych.
Pozwany w toku postępowania w istocie nie składał jakichkolwiek wniosków dowodowych, a kwestionując roszczenie powoda ograniczał się jedynie do negowania wymagalności przedmiotowego roszczenia, podnosząc w sprzeciwie, że to powód nie wykazał braku terminowej spłaty przez pozwanego. Zdaniem Sądu niniejsze powództwo jest zasadne w całości, albowiem pozwany w sprzeciwie (pierwszym piśmie w sprawie) nie kwestionował faktu zawarcia umowy zgodnie z którą zobowiązany był do terminowego uiszczenia rat do dnia 24 każdego miesiąca, począwszy od dnia 24 czerwca 2013.
Zgodnie z umową to na nim ciążył obowiązek uiszczania należności w terminie bez wzywania przez bank ( dowód: umowa k. 42-43). W ocenie Sądu w przypadku gdyby pozwany uregulował należności związane z umową, to jak wynika z zasad doświadczenia życiowego, okoliczności te byłyby przez niego podniesione. W związku z powyższym Sąd nie miał żadnych wątpliwości, ze przedmiotowe roszczenie jest wymagalne. Analizując przebieg niniejszego postepowania, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż powód jako wierzyciel jest uprawniony do żądania od pozwanego jako dłużnika spełnienia świadczenia w oparciu o art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 358 1 § 1 k.c., co skutkowało uwzględnieniem powództwa.
O kosztach sąd orzekł na podstawie w art. 98 k.p.c. Na zasądzoną kwotę 741,38 zł składa się: 700 zł tytułem opłaty od pozwu oraz 34 zł tytułem opłaty skarbowej oraz 7,38 zł. tytułem opłaty notarialnej.