Social security court dismissed appeal against employer contribution decision based on non-farm business activity. Appeal rejected due to lack of evidence for farmer status. Court upheld mandatory social insurance obligation. Facts show business activity existed despite no profit. Legal rule clarifies factual assessment of business execution. Decision confirms declaratory nature of business registration. No profit requirement for social insurance coverage. Exclusion from farmer insurance valid during business period.

Sygn. akt VII U 840/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Małgorzata Kowalska Protokolant sądowy Agnieszka Goluch po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 roku w Lublinie sprawy R. I. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o podleganie ubezpieczeniom społecznymi zapłatę składek na skutek odwołania R. I. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 31 marca 2015 roku znak (...)- (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VII U 840/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2015 roku nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. zmienił decyzję nr (...) znak (...)- (...) z dnia 7 listopada 2014 roku i stwierdził, że z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej R. I. podlega ubezpieczeniom społecznym emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 1 października 2009 roku do dnia 29 listopada 2010 roku, od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 30 listopada 2011 roku i od dnia 15 kwietnia 2014 roku do dnia 29 września 2014 roku. Jednocześnie organ rentowy ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne: - za kwiecień 2014 roku w kwocie 1 198,72 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł, - za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 roku w kwocie 2 247,60 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł, - za wrzesień 2014 roku w kwocie 2 172,68 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. I. nie zgadzając się z nią i wnosząc o umorzenie składek za 2014 rok oraz nie obejmowanie ubezpieczeniem w tym okresie, gdyż podlegał w tym czasie ubezpieczeniu społecznemu rolników. Na rozprawie w dniu 25 marca 2016 roku wnioskodawca wskazał, że kwestionuje jedynie okres podlegania ubezpieczeniu w 2014 roku i za ten okres nie powinien opłacać składek. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:

Decyzją z dnia 7 listopada 2014 roku nr (...) organ rentowy stwierdził, że z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej R. I. podlega ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia 2 grudnia 2003 roku do dnia 31 maja 2004 roku, od dnia 1 października 2009 roku do dnia 29 października 2010 roku, od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 30 listopada 2011 roku i od dnia 15 kwietnia 2014 roku do dnia 29 września 2014 roku (okoliczność bezsporna). Powyższą decyzję organ rentowy skorygował wydając zaskarżoną decyzję z dnia 31 marca 2015 roku, którą zmienił decyzję z dnia 7 listopada 2014 roku i stwierdził, że z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej R.

I. podlega ubezpieczeniom społecznym emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 1 października 2009 roku do dnia 29 listopada 2010 roku, od dnia 1 lutego 2011 roku do dnia 30 listopada 2011 roku i od dnia 15 kwietnia 2014 roku do dnia 29 września 2014 roku. Jednocześnie organ rentowy ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne: - za kwiecień 2014 roku w kwocie 1 198,72 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł, - za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 roku w kwocie 2 247,60 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł, - za wrzesień 2014 roku w kwocie 2 172,68 zł oraz zdrowotne w kwocie 3 004,48 zł (okoliczności bezsporne).

Wnioskodawca ostatecznie zakwestionował zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim rozstrzygała o obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu w roku 2014 roku i ustalała podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia za ten okres. Wnioskodawca od dnia 15 kwietnia 2014 roku rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego. Działalność tę zawiesił z dniem 30 września 2014 roku. Z tego tytułu osiągnął przychód w wysokości 1 113,96 zł i poniósł koszty uzyskania tego przychodu w kwocie 4 194,39 zł.

Tym samym osiągnął stratę w wysokości 3 080,43 zł (k. 10, zeznania wnioskodawcy – k. 18v). W związku z podjęciem działalności gospodarczej z dniem 15 kwietnia 2014 roku Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia 22 lipca 2015 roku stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników wobec wnioskodawcy od tej daty. Decyzja ta na skutek oddalenia odwołania wnioskodawcy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 8 lutego 2016 roku sygn. akt VII U 1534/15 stała się prawomocna (k. 11 akt VII U 1534/15). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o wyżej wskazane dowody z dokumentów oraz zeznań wnioskodawcy.

Wskazane w zeznaniu podatkowym wnioskodawcy dochody znalazły potwierdzenie w treści jego zeznań. Były także zgodne z doświadczeniem życiowym. Z tego względu dowody te należało obdarzyć wiarą w całości. W niniejszej sprawie nie ujawniono również okoliczności przeczących tymże dowodom. W pozostałym zakresie należy wskazać, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie był sporny pomiędzy stronami. Odwołanie R. I. jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.

U. 2015.121 j.t. ze zm.), osoby prowadzące działalność gospodarczą obowiązkowo podlegają ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu. Obowiązek ubezpieczenia trwa – wedle art. 13 pkt. 4 w/w ustawy - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania jej wykonywania. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, iż przymusem ubezpieczenia objęte są osoby, które stosownie do art. 6 ust. 1 pkt. 5 prowadzą działalność pozarolniczą. Definicja działalności pozarolniczej została przez ustawodawcę sformułowana w art. 8 ust. 6 ustawy.

Za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się:

1) osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych;

2) twórcę i artystę;

3) osobę prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu:

a) w rozumieniu przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, b) z której przychody są przychodami z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych; Ustawa z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2015.584 j.t. z późn. zm.) w art. 2 stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Z punktu widzenia art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dla objęcia osoby obowiązkowym ubezpieczenie społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej istotne znaczenie ma rozpoczęcie i zaprzestanie wykonywania działalności, o której mowa w wyżej wskazanych przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Na gruncie niniejszej sprawy koniecznym stało się wyjaśnienie znaczenia pojęcia „wykonywanie” działalności gospodarczej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że chodzi tu o faktyczne wykonywanie działalności o cechach określonych w art. 2 ust. 1 w/w ustawy, czyli działalności zarobkowej, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły.

Zatem ocena, czy osoba wykonuje działalność gospodarczą należy przede wszystkim do sfery ustaleń faktycznych, a dopiero następnie do ich kwalifikacji prawnej (wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z 25.11.2005 r., I UK 80/05, OSNAPiUS 2006/19 – 20/309; wyrok Sądu Apelacyjnego w warszawie z 28.02.2006 r., III AUa 1082/05). Sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej, na gruncie omawianej ustawy, ma charakter deklaratoryjny – jego istnienie nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności, ale stwarza domniemanie prawne, według którego osoba wpisana do ewidencji jest traktowana jako prowadząca działalność gospodarczą.

Domniemanie to może być jednak obalone w drodze przeciwdowodu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że R. I. prowadził działalność gospodarczą w okresie od dnia 15 kwietnia 2014 roku do dnia 29 września 2014 roku. Co prawda nie wypracował zysku w tym okresie, jednak nie jest to warunek konieczny do stwierdzenia, że wykonywanie działalności gospodarczej miało miejsce. Wnioskodawca osiągnął w tym czasie przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 4 194,39 zł, co wskazuje na zarobkowy charakter tej działalności.

Należy także podnieść, że obowiązujące regulacje prawne nie pozwalają na umorzenie należności z tytułu składek w takim jak zaistniały stanie faktycznym. Brak wypracowania przez ubezpieczonego zysku i osiągania dochodów obecnie nie stanowi bowiem takiej podstawy. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy dotyczącego podlegania w spornym okresie ubezpieczeniu społecznemu rolników należy podnieść, że w związku z podjęciem omawianej działalności gospodarczej, wnioskodawca został od dnia 15 kwietnia 2014 roku wyłączony z ubezpieczenia społecznego rolników decyzją Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 22 lipca 2015 roku.

Decyzja tą Sąd w niniejszej sprawie jest związany i nie może ona zostać skutecznie podważona. Od dnia 15 kwietnia 2014 roku wnioskodawca nie podlegał zatem ubezpieczeniu społecznemu rolników. Jeżeli chodzi o wniosek odwołującego o umorzenie składek na ubezpieczenia społeczne należy podnieść, że zaskarżona decyzja nie rozstrzygała tej kwestii i wobec tego nie mogła być ona przedmiotem niniejszego postępowania. Nie ma jednak żadnych przeszkód ku temu, aby wnioskodawca zwrócił się do organu rentowego ze stosownym wnioskiem w tym przedmiocie.

Mając na uwadze powyższe odwołanie R. I. jako niezasadne podlegało oddaleniu, a zaskarżoną decyzję należało uznać za słuszną. Z tych względów na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.