Appeal dismissed; attorney's certificate does not transform document into official/notarized signature document for enforcement clause.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision to reject a request for an enforcement clause. The appellant argued that a lawyer's certificate of authenticity should render the attached document official, but the court held that such certification only gives the certificate itself official status, not the underlying document. Consequently, the required formalities for acquiring a claim under the enforcement order were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 788 § 1 k.p.c.; Art. 129 § 3 k.p.c.: A certificate of authenticity issued by a party's attorney certifies the certificate itself as an official document but does not transform the underlying document or signatures into official or notarized documents.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 820/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anatol Gul Sędziowie: SO Aleksandra Żurawska SO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia wnioskodawcy (...) S.A. we W. na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 lipca 2013r., sygn. akt I Co 981/13, w sprawie przy udziale dłużniczki A. B. o nadanie klauzuli wykonalności na rzecz następcy prawnego wierzyciela p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lipca 2013r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek (...) S.A. we W. o nadanie na jego rzecz – jako następcy prawnego (...) SA w W. – klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w dniu 15 września 2008r., sygn. akt VIII Nc 6811/08. Powołując przepis art. 788 § 1 k.p.c. Sąd wskazał, że wnioskodawca przedłożył umowę z 18 czerwca 2012r., z której wynika jedynie, że (...) SA w W. zbyła na rzecz wnioskodawcy wierzytelności szczegółowo wymienione w Załączniku nr 1 do umowy, który jednak został złożony w formie luźnych kartek, nie połączonych z umową.
Z załącznika tego nie wynika również, aby stanowił on dokument urzędowy czy prywatny z podpisami urzędowo poświadczonymi. Tym samym dokumentu umowy jak i załącznika nie można było uznać, zdaniem Sądu, za spełniające wymogi art. 788 § 1 kpc. Nadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że poświadczenie załącznika za zgodność z oryginałem przez reprezentującego wnioskodawcę radcę prawnego nie mogło skutkować tym, że załącznik ten nabierał charakteru dokumentu urzędowego, czy też dokumentu prywatnego z podpisami urzędowo poświadczonymi, gdyż zgodnie z art. 129 § 3 k.p.c. jedynie poświadczenie zgodności z oryginałem dokonane przez profesjonalnego pełnomocnika, a nie dokument, który jest nim opatrzony, ma charakter dokumentu urzędowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił:
a) błędną wykładnię art. 129 § 3 kpc poprzez przyjęcie, że odpis dokumentu poświadczony za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego, będącego jednocześnie pełnomocnikiem strony, nie ma charakteru dokumentu urzędowego czy też dokumentu prywatnego z podpisami urzędowo poświadczonymi, w ocenie sądu charakter dokument urzędowego ma jedynie poświadczenie zgodności z oryginałem – nie zaś sam dokument, b) naruszenie art. 233 § 1 kpc, polegające na powierzchownej i niewszechstronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że wnioskodawca nie złożył dokumentów stanowiących dowód nabycia wierzytelności wynikającej z nakazu zapłaty z dnia 15 września 2008 r. (sygn. akt VIII Nc 6811/08) w określonej przepisami prawa formie, c) w konsekwencji naruszenie przepisu art. 788 § 1 kpc poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wnioskodawca nabył stwierdzoną nakazem zapłaty z dnia 15 września 2008 r. (sygn. akt VIII Nc 6811/08) wierzytelność, a zatem spełnione zostały przesłanki, o których mowa w wyżej wymienionych przepisach.
Sąd Okręgowy zważył : Zażalenie podlegało oddaleniu. Trafnie bowiem Sąd Rejonowy nie uwzględnił wniosku w niniejszej sprawie. Należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że z dołączonego do wniosku pliku odpisów dokumentów nie wynika, aby stanowił on jedną całość z umową cesji z 18 czerwca 2012r. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że podpisy złożone na załączniku do umowy zostały notarialnie poświadczone, skoro z dokumentu z 18 czerwca 2012r. sporządzonego przez notariusza / k. 16 / wynika, że stający przed nim przedstawiciele stron umowy:
„podpisy na załącznikach do niniejszej umowy uznali za własnoręczne”. Takiej zaś treści poświadczenie dokonane przez notariusza nie spełnia wymogu urzędowego poświadczenia podpisu, o którym mowa w art. 96 pkt 1 ustawy z 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie (t.j. Dz. U. z 2008r., Nr 189, poz. 1158 ze zm.) i stąd trafnie Sąd Rejonowy uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia istnienia takich podpisów na załączniku do umowy. Bez znaczenia przy tym, wobec wymogu przewidzianego w przepisie art. 788 § 1 k.p.c., jest wskazywane przez skarżącego podobieństwo podpisów na umowie oraz załączniku.
Wskazać ponadto należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 129 § 3 kpc poświadczenie zgodności z oryginałem odpisu dokumentu przez występującego w sprawie pełnomocnika strony w osobie radcy prawnego nadaje temu poświadczeniu charakter urzędowego. Oznacza to, że poświadczony przez pełnomocnika odpis dokumentu ma charakter dokumentu urzędowego w tym znaczeniu, że potwierdza się w nim z mocą dokumentu urzędowego istnienie dokumentu źródłowego o treści takiej samej, jak odpis (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2010 roku, sygn. akt III CZP 94/10, OSNC 2011/9/91).
Poświadczenie to nie nadaje natomiast, do czego zdaje się zmierzać skarżący, takiemu dokumentowi charakteru urzędowego, a przyjęcie takiej koncepcji prowadziłoby do trudnego do zaakceptowania wniosku, że skutkiem tegoż poświadczenia byłoby nadanie dowolnemu pismu charakteru urzędowego. Podzielając zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, jak i mając na uwadze powyższsze względy, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku, a tym samym zażalenia skarżącego, co musiało prowadzić do jego oddalenia. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, stosownie do treści art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 kpc i z art. 13 § 2 kpc, orzekł jak w sentencji postanowienia.