Court acquits defendant in traffic collision case due to insufficient evidence and conflicting witness accounts.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court in Legnica acquitted the defendant of the offense of causing a traffic collision on August 5, 2013. The court found that conflicting witness testimonies regarding the distance of the accident and the speed of the vehicles could not be reconciled, and the absence of on-site forensic examinations prevented an objective reconstruction of the event. Relying on the principle of in dubio pro reo, the court ruled that the remaining doubts must be resolved in favor of the accused, leading to a not-guilty verdict.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.: When evidence regarding the facts of a traffic collision is contradictory and the location of the accident cannot be precisely determined due to weather conditions and lack of on-site inspection, the court must resolve the resulting doubts in favor of the accused.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: VIII W 544/13 RSOW 427/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Legnicy VIII Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Sosa Protokolant: stażysta Tomasz Kuligowski przy udziale oskarżyciela Ryszarda Rudnika z KMP w Legnicy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2013 r. sprawy W. R. s. M. i Z. ur. (...) w S. obwinionemu o to, że W dniu 12 lutego 2013 roku w miejscowości G. o godzinie 17:15 kierując samochodem marki S. o nr rej. (...) wraz z naczepą o nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności i uderzył w jadący przed nim samochód marki R. o nr rej. (...) tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw I. uniewinnia obwinionego W. R. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia; II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. ______________________________________________________________________ Sygn. akt VIII K 544/13
UZASADNIENIE
Sąd poczynił w sprawie następujące ustalenia faktyczne: W dniu 12.02.2013r. ok. godz. 16.20 obwiniony W. R. kierował pojazdem ciężarowym m-ki S. o nr rej. (...) z naczepą wypełnioną ładunkiem o masie 22 ton. Poruszał się na trasie ze Ś. do S., przejeżdżając m.in. przez L.. Po minięciu tej miejscowości, z drogi podporządkowanej (już poza terenem zabudowanym) wyjechała M. J., która kierowała pojazdem m-ki R. (...) o nr rej. (...). Wymieniona skręciła w prawo i zaczęła poruszać się w tym samym kierunku co obwiniony. Z uwagi na zaśnieżenie jezdni pokrzywdzona poruszała się wolno, z prędkością około 20 km/h.
Na tamten moment obwiniony poruszał się z prędkością około 40 km/h. Prędkość z jaką poruszała się pokrzywdzona zmusiła go do hamowania. Obwiniony użył dodatkowo sygnału dźwiękowego. Zabiegi te nie przyniosły jednak rezultatu, ponieważ obwiniony ostatecznie uderzył w tył pojazdu pokrzywdzonej. Szkody w pojazdach były znikome, ponieważ do kontaktu doszło w ostatniej fazie hamowania pojazdu ciężarowego. Uczestnicy kolizji przejechali z miejsca zdarzenia do pobliskiej miejscowości G., skąd wezwali policję. Zarówno obwiniony, jak pokrzywdzona prowadzili swe pojazdy zachowując trzeźwość.
Dowody: ▪ wyjaśnienia obwinionego W. R. – k. 14, 25-26, ▪ zeznania Świadka M. J. – k. 8 i 27, ▪ notatka urzędowa – k. 1 ▪ protokoły oględzin pojazdów – k. 2, 3, ▪ protokół badania trzeźwości uczestników kolizji – k. 4, 5, ▪ kopia wykresówki –k.
24. Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał w oparciu o dowody z wyjaśnień obwinionego i zeznań pokrzywdzonej, a także oględziny pojazdów. Zebrane w sprawie dowody, w ocenie Sądu Rejonowego, nie dały podstaw do uznania winy W. R. w zakresie zarzucanego mu wykroczenia – spowodowania kolizji. Przede wszystkim należy zauważyć, że poza osobowymi źródłami dowodowymi, w sprawie niniejszej brak jest innych dowodów, które w sposób obiektywny i kategoryczny pozwoliłyby przesądzić o winie obwinionego. Z uwagi na trudne warunki pogodowe oraz pojawienie się policjantów już po zdarzeniu, a także przemieszczenie pojazdów z miejsca zdarzenia do pobliskiej miejscowości G., niemożliwe stało się dokonanie oględzin i precyzyjne ustalenie miejsca kolizji.
Droga został pokryta kolejną warstwą śniegu, ślady po kolizji rozjechane przez inne pojazdy. Tym samym Sąd nie był w stanie ustalić w jakiej odległości od skrzyżowania doszło do kontaktu pojazdów. Tymczasem w realiach omawianej sprawy okoliczność ta miała fundamentalne znaczenie. Wynikało to z odmiennych relacji obwinionego, jak i pokrzywdzonej. Pierwszy z wymienionych utrzymywał, że pokrzywdzona wyjechała z drogi podporządkowanej, gdy ten znajdował się w odległości ok. 30-40m, a następnie kontynuowała jazdę z małą prędkością (k. 26).
Natomiast pokrzywdzona twierdziła, że wjechała na skrzyżowanie, a następnie jadąc „bardzo powolutku”, po przejechaniu około 40-50m poczuła uderzenie. Dysponując jedynie powyższymi dowodami Sąd nie był w stanie rozstrzygnąć czy obwiniony zbyt późno rozpoczął hamowanie, czy też pokrzywdzona wjechała na drogę główną nie uwzględniając odległości w jakiej znajdował się pojazd obwinionego, albo czy znajdując się już na drodze głównej, kontynuowała jazdę z prędkością, która zmusiła tego ostatniego do hamowania.
Innymi słowy: czy pokrzywdzona nie wymusiła pierwszeństwa przejazdu. Brak oględzin miejsca zdarzenia przesądził również o zaniechaniu przez Sąd powoływania w sprawie biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków. Biegły taki bowiem stanął by przed koniecznością oceny dowodów z osobowych źródeł, a to wykraczałoby poza zakres jego kompetencji. W związku z powyższym Sąd kierując się zasadą zawartą przepisie art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw, uznał, że w sprawie pojawiły się wątpliwości, których nie da się usunąć i w związku z tym rozstrzygnął je na korzyść obwinionego.
O kosztach postępowania Sąd przesądził na podstawie przepisu art. 118 § 2 kpw.