Legislator Case Law & Legislation
II Cz 68/16 AI generated

Court dismissed bailiff's appeal, upholding VAT base calculation per Ministry of Finance guidance.

Case Number II Cz 68/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Prudnik partially revoked a bailiff's fee determination, ruling that the fee included VAT and thus the tax base required deduction. The bailiff appealed this decision to the District Court in Opole, arguing for a different tax treatment. The appellate court rejected the appeal, citing the Supreme Court's 2015 ruling that confirmed the Ministry of Finance's interpretation regarding VAT inclusion in bailiff fees.

Legislator headnote

AI generated

Art. 29 pkt 1 ustawy o VAT; Art. 146b pkt 1 ustawy o VAT; The amount received by a bailiff for services includes the payable VAT and is not the tax base; the tax base must be calculated by deducting the VAT amount.

Keywords

AI generated
VAT tax base calculation bailiff fee determination Ministry of Finance interpretation execution proceedings costs tax deduction method Supreme Court precedent procedural appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 29 pkt 1 ustawy o VAT
Art. 146b pkt 1 ustawy o VAT
Stąd też, aby ustalić podstawę opodatkowania należy odjąć od otrzymanej należnej komornikowi kwoty wartość podatku należnego, obliczonego metodą „w stu” (art. 146b pkt 1 ustawy o VAT) - vide Broszura Ministerstwa Finansów z dnia 21 września 2015 r.
Art. 759 § 2 k.p.c.
W konsekwencji Sąd Rejonowy stwierdził, że ustalona przez komornika opłata stosunkowa w wysokości 5 % należności pozostałej do wyegzekwowania zawiera już podatek VAT, a nie stanowi podstawę opodatkowania i na podstawie art. 759 § 2 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego Sąd uzasadnił natomiast treścią art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A.
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za prawidłowe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.
art. 759 § 2 k.p.c
W konsekwencji Sąd Rejonowy stwierdził, że ustalona przez komornika opłata stosunkowa w wysokości 5 % należności pozostałej do wyegzekwowania zawiera już podatek VAT, a nie stanowi podstawę opodatkowania i na podstawie art. 759 § 2 k.p.c.
art. 98 k.p.c
Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego Sąd uzasadnił natomiast treścią art. 98 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 68/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ryszard Kądziela (spr.) Sędziowie: SSO Alicja Szwast SSO Romuald Suhs po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 roku w Opolu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi dłużnika G. Z. na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu – A. K. w sprawie sygn. Km 131/15 z wniosku wierzyciela (...) Sp. z o.o. w D. przeciwko dłużnikowi G. Z. na skutek zażalenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu – A. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w Prudniku z dnia 3 grudnia 2015 roku sygn. akt I Co 973/15 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 68/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Prudniku rozpoznając skargę dłużnika G. Z. na czynności komornika uchylił w części postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A. K. z dnia 28 października 2015 r. wydane w sprawie o sygn. Km 131/15 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego oraz zobowiązał Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A. K. do wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego w sprawie o sygn.

Km 131/15 zgodnie z interpretacją Ministra Finansów z dnia 9 czerwca 2015 r., znak pisma (...).050.1.2015. (...).19, a także zasądził od wierzyciela na rzecz dłużnika kwotę 100 zł tytułem kosztów postępowania skargowego. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w interpretacji z dnia 9 czerwca 2015 r., znak pisma PT.050.1.2015. (...).19, wykonywanie przez komorników czynności należy uznać za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług świadczenie usług za wynagrodzeniem, a w związku z tym kwota otrzymanego przez komornika wynagrodzenia zawiera już podatek należny (art. 29 pkt 1 ustawy o VAT), a nie jest podstawą opodatkowania.

Stąd też, aby ustalić podstawę opodatkowania należy odjąć od otrzymanej należnej komornikowi kwoty wartość podatku należnego, obliczonego metodą „w stu” (art. 146b pkt 1 ustawy o VAT) - vide Broszura Ministerstwa Finansów z dnia 21 września 2015 r. W konsekwencji Sąd Rejonowy stwierdził, że ustalona przez komornika opłata stosunkowa w wysokości 5 % należności pozostałej do wyegzekwowania zawiera już podatek VAT, a nie stanowi podstawę opodatkowania i na podstawie art. 759 § 2 k.p.c. uchylił, a następnie zobowiązał sądowy organ egzekucyjny do zmiany zaskarżonego postanowienia.

Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego Sąd uzasadnił natomiast treścią art. 98 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A. K., zarzucając mu przyjęcie błędnej podstawy prawnej w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania opłaty egzekucyjnej podatkiem VAT poprzez przyjęcie, że opłata egzekucyjna ustalona zgodnie z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji zawiera w sobie podatek należny VAT, a nie jest podstawą opodatkowania.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego w Prudniku z dnia 3 grudnia 2015 r. i pozostawienia w mocy postanowienia komornika z dnia 28 października 2015 r.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygając sprawę w granicach kognicji Sądu odwoławczego wyznaczonej zakresem zaskarżenia stwierdzić należy, że postanowienie Sądu Rejonowego odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego zmiany zgodnie z wnioskiem skarżącego komornika. Prawidłowo bowiem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że ustalona przez komornika opłata stosunkowa zawiera już podatek VAT, a nie jak błędnie twierdzi skarżąca, stanowi podstawę opodatkowania, do której należy doliczyć podatek od towarów i usług w stawce 23 %.

Powyższe wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu wynika ze stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w interpretacji ogólnej z dnia 9 czerwca 2015 r. (PT.050.1.2015. (...).19) i dodanego do tej interpretacji biuletynu informacyjnego stanowiącego Broszurę Ministerstwa Finansów opublikowanego w dniu 21 września 2015 r., gdzie wyraźnie wskazano, że wykonywanie przez komorników czynności należy uznać za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług świadczenie usług za wynagrodzeniem, przy czym kwota otrzymanego przez komornika wynagrodzenia zawiera już podatek należny (art. 29 pkt 1 ustawy o VAT), a nie jest podstawą opodatkowania.

Aby zatem ustalić podstawę opodatkowania należy odjąć od otrzymanej należnej komornikowi kwoty wartość podatku należnego, obliczonego metodą „w stu” (art. 146b pkt 1 ustawy o VAT). Interpretację powyższą miał również na uwadze Sąd Najwyższy wydając wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt III ZS 10/15, uchylający uchwałę Krajowej Rady Komorniczej nr (...) z dnia 15 września 2015 r., jako sprzeczną z wytycznymi Ministerstwa Finansów wskazanymi w interpretacji ogólnej z dnia 9 czerwca 2015 r., (PT.050.1.2015. (...).19) i dodanym do tej interpretacji biuletynem informacyjnym w postaci Broszury Ministerstwa Finansów opublikowanej w dniu 21 września 2015 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że: „(...) stanowczość sformułowań zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Komorniczej, rekomendowana w niej zachęta do podejmowania działań fiskalnych sprzecznych z legalną interpretacją Ministra Finansów oraz jej praktyczny wymiar przejawiający się zastosowaniem się do tej uchwały przez wielu komorników, z negatywnymi konsekwencjami finansowymi dla stron postępowań egzekucyjnych powodują, że należy ją ocenić jako sprzeczną z prawem; w swej istocie zaskarżona uchwała zmierza do podwyższenia opłat egzekucyjnych, a zatem podlegała ocenie dokonywanej z uwzględnieniem interesu publicznego”.

Sąd Najwyższy wskazał nadto, że: „(...) zawarta w zaskarżonej uchwale rekomendacja do stosowania prawa podatkowego w sposób przeciwny legalnej interpretacji Ministra Finansów nie mogła więc być oceniona (jak sugeruje odpowiedź na wniosek Ministra Sprawiedliwości) jako wyrażająca jedynie opinię i nie wywierająca jakichkolwiek skutków prawnych, gdyż w swej stanowczej treści prowadziła do skutków sprzecznych z interesem publicznym”. Skoro więc stanowisko Ministra Finansów wyrażone w interpretacji ogólnej z dnia 9 czerwca 2015 r. (PT.050.1.2015. (...).19) zostało w sposób wyczerpujący wyjaśnione w dodanym do tej interpretacji biuletynie informacyjnym w postaci Broszury Ministerstwa Finansów opublikowanej w dniu 21 września 2015 r., i wprost z niego wynika, że kwota otrzymanego przez komornika wynagrodzenia zawiera już podatek należny, a nie jest podstawą opodatkowania, przy czym Sąd Najwyższy uchylił uchwałę Krajowej Rady Komorniczej nr (...) z dnia 15 września 2015 r., jako sprzeczną z wytycznymi Ministerstwa Finansów wskazanymi w tejże interpretacji, nie budzi wątpliwości, że odmienne stanowisko prezentowane w zażaleniu przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu - A.

K., które w istocie zmierza do podwyższenia opłat egzekucyjnych, a tym samym do przerzucania obowiązku podatkowego obciążającego płatnika na inne osoby, a mianowicie na dłużnika bądź wierzyciela, nie mogło zasługiwać na uwzględnienie, jako sprzeczne z legalną interpretacją Ministra Finansów. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za prawidłowe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.