Court dismisses tax offense appeal due to statute of limitations expiration under Polish Criminal Code provisions.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Ostrołęka quashed the lower court's conviction and ordered the prosecution to discontinue proceedings. The defendant was found guilty of tax evasion for failing to pay VAT, but the appellate court ruled the statute of limitations had expired. Consequently, the court dismissed the prosecution's case and awarded the defendant legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 44 § 3 k.k.s.; Art. 51 § 1, 2 k.k.s.; Art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.; The statute of limitations for tax offenses expires three years after the end of the year in which the payment deadline passed, and prosecution must occur within one year of the offense to extend this period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 51/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Ryszard Warda Protokolant: Irena Dawid po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na rozprawie sprawy A. O. obwinionego o czyn z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Wyszkowie z dnia 6 października 2015 r., sygn. II W 850/14 orzeka:
1. zaskarżony wyrok uchyla i na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 51 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 k.k.s. postępowanie umarza;
2. koszty procesu przejmuje na rachunek Skarbu Państwa, 3. zasądza ze Skarbu Państwa na rzecz obwinionego A. O. kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt II Ka 51/16
UZASADNIENIE
A. O. został oskarżony o to, że pełniąc funkcję prezesa w (...), (...)-(...) W., ul. (...) Wojska Polskiego 171/37 i będąc z tego tytułu odpowiedzialnym za prawidłowe regulowanie zobowiązań podatkowych, uporczywie nie wpłacał w terminie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-marzec 2011 r. w łącznej kwocie 41 385,00 zł, to jest o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art 6 § 2 k.k.s. Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. wydanym w sprawie II W 850/14 Sąd Rejonowy w Wyszkowie w ramach zarzucanego oskarżonemu A.
O. czynu uznał go za winnego tego, że w okresie od 25 lutego 2011 r. do 25 kwietnia 2011 r. w W. pełniąc funkcję prezesa w (...) Sp. z o.o. i będąc z tego tytułu odpowiedzialnym za prawidłowe regulowanie zobowiązań podatkowych, uporczywie nie wpłacał w terminie do Urzędu Skarbowego w W. podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń-marzec 2011 r. w łącznej kwocie 41 385,00 zł i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to skazał go, zaś na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 3000 złotych.
Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku w całości na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca. Orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie:
1. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez obwinionego A. O. w zakresie w jakim Sąd odmówił im wiary, a które są konsekwentne, stanowcze i zgodne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a zatem w całości powinny zostać one uznane za wiarygodny dowód w sprawie, a z których to wyjaśnień wynika, że obwiniony mimo tego, iż w okresie od stycznia 2011 r. do marca 2011 r. zaniechał kilkakrotnie zapłaty podatku od towarów i usług to jednak nie przejawiał negatywnego stosunku do realizacji obowiązku zapłaty podatku w terminie i podjął czynności zmierzające do realizacji obowiązku zapłaty podatku, 2. nadto skarżący podniósł błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez błędne przyjęcie, iż ukarany uporczywie nie wpłacał podatku w terminie, co doprowadziło do przyjęcia, iż jego zachowanie wypełniało znamiona wykroczenia skarbowego określonego w art. 57 § 1 k.k.s., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony wyrażał negatywny stosunek do realizacji obowiązku zapłaty podatku w terminie (element subiektywny).
W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja jest o tyle zasadna, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania w związku ze stwierdzeniem przedawnienia karalności czynu zarzuconego ukaranemu. W realiach przedmiotowej sprawy do obliczenia terminów przedawnienia mają zastosowanie przepisy art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 51 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 44 § 3 k.k.s. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wykroczenie skarbowe, którego popełnienie zarzucono A. O., polega na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej.
W tym przypadku ustawodawca reguluje odrębny termin obliczania biegu przedawnienia. Zgodnie z art. 44 § 3 k.k.s. bieg przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności, i dotyczy to wszelkich należności, w przypadku których przepisy prawa finansowego wskazują termin płatności tych należności. Jeżeli zatem podatek od towarów i usług, który ukarany miał uiścić, powinien być zapłacony najpóźniej do 27 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, to w przypadku ostatniej nieuiszczonej przez ukaranego składki zapłata winna nastąpić do 27 kwietnia 2011 r.
Tym samym bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2011 r. Z kolei przepis art. 51 § 1 i 2 k.k.s. przewiduje, że karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Okres ten ulega przedłużeniu o następne 2 lata jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy. Warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony, bowiem zarzut popełnienia wykroczenia przedstawiono A. O. w dniu 25 stycznia 2012 r. (k. 12). W zaistniałej sytuacji obowiązuje okres 3 lat przedawnienia liczony od dnia 31 grudnia 2011 r.
W związku z powyższym termin przedawnienia karalności wykroczenia przypisanego A. O. upłynął 31 grudnia 2014 r. Zauważyć przy tym należy, iż Sąd bada istnienie negatywnych przesłanek procesowych wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k. na każdym etapie postępowania karnego, aż do czasu jego prawomocnego ukończenia. Dlatego też na mocy art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k., mającego zastosowanie w niniejszej sprawie za pośrednictwem art. 113 § 1 k.k.s., należało w toku postępowania odwoławczego uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie.
W związku z rodzajem wydanego rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego A. O. kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu odwoławczym, a nadto kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Podstawą normatywną była treść art. 634 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt. 2 k.p.k. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji orzeczenia.