Legislator Case Law & Legislation
VIII U 2186/15 AI generated

Court grants pension rights to applicant after Social Insurance Agency corrects its decision regarding special work conditions.

Case Number VIII U 2186/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court ruled in favor of the applicant, granting him the right to a pension after the Social Insurance Agency amended its previous denial. The agency initially rejected the claim due to insufficient special work tenure and failure to transfer pension fund assets, but later corrected the asset transfer issue. The court found that the applicant had unquestionably worked under special conditions for over 15 years and awarded the pension effective from the day all statutory conditions were met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 100 ust. 1 i Art. 129 ust. 1 tej ustawy: The right to a pension arises upon the fulfillment of all statutory conditions, and the court must grant the claim if the administrative body subsequently corrects its decision to include facts favorable to the applicant.

Keywords

AI generated
pension rights special work conditions Social Insurance Agency tenure requirements administrative correction pension fund assets statutory conditions

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na przepis art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 100 ust. 1 Ustawy o emeryturach i rentach z FUS
Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie, że w okresie co najmniej 15 lat wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał czynności zaliczane do pracy w warunkach szczególnych. W myśl art. 100 ust.
Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Ustawy o emeryturach i rentach z FUS prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa Na mocy art. 129 ust.
Art. 477 13 k.p.c.
Zgodnie z treścią art. 477 13 k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd – przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości żądanie strony – powoduje umorzenie postępowania.
Art. 477 14 § 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku, uznając odwołanie wnioskodawcy za zasadne.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z dnia 27 stycznia 2012 roku w sprawie III UK 103/11
III UK 103/11

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 2186/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił J. T. prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na przepis art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego 60 lat dla mężczyzn, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat dla mężczyzn.

Emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego bądź przekazania środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu za pośrednictwem Zakładu na dochody Budżetu Państwa. Organ rentowy wskazał, że wnioskodawca przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i nie złożył wniosku o przekazanie zgromadzonych tam środków na dochody budżetu państwa oraz na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił krótszy, niż wymagany przez ustawodawcę staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w ilości 9 lat, 1 miesiąca i 22 dni w okresie: od 07.09.1973 r. do 31.07.1975 r. w Ł.

Zakładach (...) oraz od 04.05.1981 r. do 31.07.1988 r. Do okresu wykonywania pracy w szczególnych nie uznano okresów zatrudnienia: - od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r., gdyż stanowisko pracy wymienione w świadectwie pracy z dnia 31.03.1989 r. oraz w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 08.12.1994 r. są niezgodne. Ponadto brak jest informacji, czy Spółdzielnia Pracy (...) wystawiająca świadectwo pracy w szczególnych warunkach jest następcą prawnym (...); - od 01.12.1989 r. do 30.09.1993 r. i od 01.10.1993 r. do 31.12.1993 r. w Zakładzie Budowlano – (...), gdyż charakter pracy i zajmowane stanowiska nie są zgodne z powołanym przez zakład pracy zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12.08.1983 r.; - od 01.02.1994 r. do 28.03.1998 r. w Przedsiębiorstwie (...), gdyż z przedłożonego świadectwa pracy w szczególnych warunkach wynika, że wykonywał on prace w wymiarze ½ etatu na stanowisku monter kotłów oraz ½ etatu na stanowisku spawacz elektryczny.

Według ZUS zaś warunkiem uznania okresu pracy na różnych stanowiskach pracy do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach jest wykonywanie tej pracy w obrębie tego samego działu powołanego przez pracodawcę w zarządzeniu resortowym. (decyzja k. 35 – 35 verte akt ZUS) Kolejną decyzją z dnia 28 lipca 2015 r. organ rentowy ponownie odmówił J. T. prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepis art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy wskazał, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego 60 lat dla mężczyzn, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat dla mężczyzn.

Emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego bądź przekazania środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu za pośrednictwem Zakładu na dochody Budżetu Państwa. Organ rentowy wskazał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił krótszy, niż wymagany przez ustawodawcę staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w ilości 9 lat, 1 miesiąca i 22 dni w okresie: od 07.09.1973 r. do 31.07.1975 r. w Ł. Zakładach (...) oraz od 04.05.1981 r. do 31.07.1988 r. w Zakładzie (...).

Do okresu wykonywania pracy w szczególnych nadal nie uznano okresów zatrudnienia: - od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r., gdyż stanowisko pracy wymienione w świadectwie pracy z dnia 31.03.1989 r. oraz w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 08.12.1994 r. są niezgodne. Ponadto brak jest informacji, czy Spółdzielnia Pracy (...) wystawiająca świadectwo pracy w szczególnych warunkach jest następcą prawnym (...); - od 01.12.1989 r. do 30.09.1993 r. i od 01.10.1993 r. do 31.12.1993 r. w Zakładzie Budowlano – (...), gdyż charakter pracy i zajmowane stanowiska nie są zgodne z powołanym przez zakład pracy zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12.08.1983 r.; - od 01.02.1994 r. do 28.03.1998 r. w Przedsiębiorstwie (...), gdyż z przedłożonego świadectwa pracy w szczególnych warunkach wynika, że wykonywał on prace w wymiarze ½ etatu na stanowisku monter kotłów oraz ½ etatu na stanowisku spawacz elektryczny.

Według ZUS zaś warunkiem uznania okresu pracy na różnych stanowiskach pracy do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach jest wykonywanie tej pracy w obrębie tego samego działu powołanego przez pracodawcę w zarządzeniu resortowym. ZUS wskazał, że po uwzględnieniu złożonego w dniu 20.07.2015 r. wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, na dochody budżetu państwa decyzją niniejszą zmieniono decyzję z dnia 22.06.2015 r. w części dotyczącej uzasadnienia przyczyny odmowy przyznania emerytury. (decyzja k. 34 – 34 verte akt ZUS) J.

T. odwołał się od decyzji z dnia 22.06.2015 r. zmienionej decyzją z dnia 28.07.2015 r. w dniu 28.07. 2015 r. do Sądu Okręgowego w Łodzi i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji ZUS oraz o przyznanie mu prawa do emerytury. Ubezpieczony podniósł, że w okresie od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r. świadczył stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę w szczególnych warunkach jako monter kotłów – spawacz. W okresach od 01.12.1989 r. do 30.09.1993 r. i od 01.10.1993 r. do 31.12.1993 r. w Zakładzie Budowlano – (...) wykonywał pracę w szczególnych warunkach ujętą w wykazie A dziale XIV poz. 12 pkt. 9 – 10 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm). Skarżący wskazał też, że w okresie od 01.02.1994 r. do 28.03.1998 r. wykonywał pracę w Spółce (...) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku spawacza – montera. Ponadto ubezpieczony podkreślił, że w dniu 20.07.2015 r. złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. (odwołanie k. 2 – 3) W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. (odpowiedź na odwołanie k. 8 – 8 verte) Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił, co następuje:

J. T. urodził się w dniu (...) (okoliczność bezsporna) Ubezpieczony w okresie do 07.09.1973 r. do 31.07.1975 r. w (...) SA w Ł. świadczył stale i w pełnym wymiarze czasu pracę w szczególnych warunkach przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym wymienioną w Wykazie A, dziale XIV poz. 12 pkt. 4 określoną w dziale XIV poz. 12 pkt. 4 załącznika nr 1 do Zarządzenia Nr 3 Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03.1985 r. (okoliczność bezsporna, a nadto świadectwo pracy w szczególnych warunkach k. 11 akt ZUS) Następnie w okresie od 4.05.1981 r. do 31.07.1988 r. wnioskodawca w Zakładzie (...) wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę w szczególnych warunkach przy wytwarzaniu, przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz montażu remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku montera kotłów i urządzeń pomocniczych określonego w wykazie A, Dział II poz. 1 pkt. 29 stanowiącym załącznik do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12.08.1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach (Dz.

Urz. WUG z 1983 r., nr 8, poz. 12). (okoliczność bezsporna, a nadto świadectwo pracy w szczególnych warunkach k. 12 akt ZUS) W okresie od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r. wnioskodawca świadczył pracę na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Spółdzielczym Kombinacie Budowlanym (...) Oddział (...) Instalacyjnych i Kotłowych w Ł.. (świadectwo pracy k.

5) W Spółdzielczym Kombinacie Budowlanym (...) wnioskodawca pracował jako spawacz - monter na terenie Elektrociepłowni (...) przy ul. (...) w Ł.. Było to spawanie elektryczne i gazowe. Praca ubezpieczonego polegała na remontowaniu kotłów i usuwania ich awarii. Były to kotły węglowe, miały ponad 50 m wysokości 25/25 m szerokości. W okresie letnim kotły te były remontowane i trwało to około miesiąca czasu. Najczęstsze czynności jakie wnioskodawca wykonywał to było spawanie elektryczne i wycinanie gazowe zużytych elementów.

Brygada, do której należał ubezpieczony liczyła trzech spawaczy i trzech monterów i razem naprawiali oni urządzenia wspomagające pracę kotła. Wnioskodawca co najmniej dziennie spawał elektrycznie i gazowo przez 5-6 godzin. Wskazane wyżej prace spawacza – montera wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie zatrudnienia ubezpieczonego zakład pracy z (...) zmienił nazwę na (...). Na skutek zmiany nazwy pracodawcy zakres obowiązków wnioskodawcy się nie zmienił. (zeznania wnioskodawcy 00:03:49, 00:14:59) W okresie od 6.04.1989 r. do 30.11.1989 r. wnioskodawca świadczył pracę na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) w G. jako monter kotłow– spawacz elektryczno – gazowy. (świadectwo pracy k. 14 akt ZUS) Wnioskodawca jako pracownik likwidowanego zakładu pracy (...) został przejęty przez (...) w G..

U tego pracodawcy ubezpieczony wykonywał te same czynności, tj. pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz – monter kotłów na terenie Elektrociepłowni (...) w Ł. przy P.. (zeznania wnioskodawcy 00:14:59) Wnioskodawca w okresie od 1.12.1989 r. do 31.12.1993 r. pracował na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie Budowlano - (...) Spółka z o.o. w G.. (świadectwo pracy k. 16 akt ZUS) W świadectwie pracy w szczególnych warunkach z dnia 20.08.2015 r. Zakład (...) spółka z o.o. w S. – następca prawny Zakładu Budowlano - (...) Spółka z o.o. w G. zaświadczył, że J.

T. w okresie od 01.12.1989 r. do 31.12.1993 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę przy montażu i remontach urządzeń elektroenergetycznych określoną w wykazie A, dziale II Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm). (świadectwo pracy w szczególnych warunkach z dnia 20.08.2015 r. k. 12, pismo Zakładu (...) ”W. Spółka z o.o. w S. k.

12) W Zakładzie Budowlano - (...) Spółka z o.o. wnioskodawca pracował na terenie Elektrociepłowni (...) na ul. (...) w Ł.. Ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy te same czynności co we wcześniejszym okresie zatrudnienia, tj. pracował jako spawacz – monter kotłów . (zeznania wnioskodawcy 00:14:59, okoliczność przyznana przez ZUS 00:14:59) W okresie od 1.02.1994 r. 28.03.1998 r. J. T. był zatrudniony na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. w Ł.. (świadectwo pracy k.

7) Przedsiębiorstwo (...) Spółka z o.o. w Ł. w świadectwie pracy w szczególnych warunkach z dnia 14.04.2015 r. zaświadczyło, że wnioskodawca w okresie od 1.02.1994 r. do 28.03.1998 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku: - montera kotłów wymienionym w wykazie A, Dział II poz. 1 pkt. 29 stanowiącym załącznik do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12.08.1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach (Dz. Urz. WUG z 1983 r., nr 8, poz. 12) - spawacza elektrycznego wymienionym w wykazie A, Dział XIV poz. 12 pkt. 10 wyżej wskazanego wykazu. ( świadectwo pracy w szczególnych warunkach z dnia 14.04.2015 r. k.

12) W zakładzie (...) ubezpieczony pracował na terenie Elektrociepłowni (...) w Ł. przy P. i tam też analogicznie miał te same obowiązki, tj. pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz – monter kotłów. (zeznania wnioskodawcy 00:14:59) Wnioskodawca posiada łącznie ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. (okoliczność bezsporna) Wnioskodawca przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego ale w dniu 20.07.2015 r. złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. (okoliczność bezsporna) W dniu 28 maja 2015 r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury. (wniosek k. 1 – 8 k akt ZUS) Decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił J. T. prawa do emerytury z uwagi na fakt, że wnioskodawca przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i nie złożył wniosku o przekazanie zgromadzonych tam środków na dochody budżetu państwa oraz na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił krótszy, niż wymagany przez ustawodawcę staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w ilości 9 lat, 1 miesiąca i 22 dni. (decyzja k. 35 – 35 verte akt ZUS) Decyzją z dnia 28 lipca 2015 r. organ rentowy odmówił J. T. prawa do emerytury z uwagi na fakt, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił krótszy, niż wymagany przez ustawodawcę staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w ilości 9 lat, 1 miesiąca i 22 dni.

ZUS wskazał, że po uwzględnieniu złożonego w dniu 20.07.2015 r. wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, na dochody budżetu państwa decyzją niniejszą zmieniono decyzję z dnia 22.06.2015 r. w części dotyczącej uzasadnienia przyczyny odmowy przyznania emerytury. (decyzja k. 34 – 34 verte akt ZUS) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów zarówno w postaci dokumentów a w szczególności świadectw pracy w szczególnych warunkach z dnia 14.04.2015 r . z Przedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o. w Ł. i z 20.08.2015 r. z Zakładu (...) spółka z o.o. w S., których ZUS nie zakwestionował i jak i osobowych źródeł dowodowych, w postaci zeznań wnioskodawcy J.

T.. Zeznania wnioskodawcy są logiczne, spójne na istotne okoliczności sprawy i Sąd dał im wiarę w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zwłaszcza w kontekście dokumentów zebranych w sprawie w postaci w świadectw pracy w szczególnych warunkach. Zeznania wnioskodawcy nie zostały zasadnie podważone przez organ rentowy w toku procesu.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych oraz przeprowadzonej wyżej oceny dowodów, należy uznać, że odwołanie J. T. od zaskarżonej decyzji ZUS zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 748 z późn. zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz, 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zaś ust. 2 w/w przepisu stanowi, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Według treści § 3 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W świetle § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok SN z 15.12.1997 r.

II UKN 417/97 – (...) i US (...) i wyrok SN z 15.11.2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo (...)). Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy. W przedmiotowym stanie faktycznym ostatecznie nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe, co do wieku, lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz co do przekazania środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu za pośrednictwem Zakładu na dochody Budżetu Państwa.

W ocenie Sądu wnioskodawca spełnia również warunek dotyczący posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Regulacja wskazanego wyżej rozporządzenia § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma jednak zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn.

III UZP 5/85, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84). Podkreślić należy, iż istotnym jest jakie prace realnie w toku swojego zatrudnienia wykonywał skarżący oraz czy prace te są wymienione w cytowanym wyżej Rozporządzeniu z dnia 7 lutego 1983 roku, gdyż właśnie to Rozporządzenie jest aktem prawnym, w oparciu o który należy orzekać, czy dana praca była pracą w warunkach szczególnych. Sama natomiast nazwa stanowiska (lub brak tej nazwy) nie może dyskwalifikować faktycznie wykonywanych prac w spornym okresie zatrudnienia jako prac wykonywanych w szczególnych warunkach.

Dla celów ustalenia pracy w warunkach szczególnych znaczenie ma nie nazewnictwo zajmowanych stanowisk lecz faktyczny zakres wykonywanych prac. W toku procesu wnioskodawca własnymi zeznaniami i załączoną dokumentacją udowodnił, że w spornych okresach zatrudnienia: od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r., od 6.04.1989 r. do 30.11.1989 r., od 1.12.1989 r. do 31.12.1993 r. oraz od 1.02.1994 r. do 28.03.1998 r. faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym oraz gazowym oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych.

Analiza treści wykazu A do powołanego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku wskazuje, że przedmiotowe prace są wymienione w wykazie A dziale XIV poz. 12 (prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym i gazowym) oraz w dziale II (prace przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych). Wykaz wymienia zatem taki rodzaj prac, jaki wedle nie budzących wątpliwości ustaleń, faktycznie wykonywał ubezpieczony. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego wnioskodawca w okresie od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r.

świadczył pracę w Spółdzielczym Kombinacie Budowlanym (...) Oddział (...) Instalacyjnych i Kotłowych w Ł.. jako spawacz - monter na terenie Elektrociepłowni (...) przy ul. (...) w Ł.. Było to spawanie elektryczne i gazowe. Praca ubezpieczonego polegała na remontowaniu kotłów węglowych i usuwaniu ich awarii. Najczęstsze czynności jakie wnioskodawca wykonywał to było spawanie elektryczne i wycinanie gazowe zużytych elementów. Brygada, do której należał ubezpieczony liczyła 3 spawaczy i 3 monterów i razem naprawiali oni urządzenia wspomagające pracę kotła.

Analogiczne prace co wyżej wymienione wnioskodawca wykonywał także w pozostałych spornych okresach zatrudnienia tj. od 6.04.1989 r. do 30.11.1989 r. w (...) w G., w okresie od 1.12.1989 r. w Zakładzie Budowlano - (...) Spółka z o.o. w G. oraz w okresie od 1.02.1994 r. 28.03.1998 r. w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. w Ł.. Podkreślić należy, że wyżej wymienione prace były wykonywane w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy przez wnioskodawcę. Stanowiły jego podstawowe i zasadnicze zajęcie jako pracownika. Stwierdzić zatem należy, że ubezpieczony wykazał, iż stale, a więc w sposób ciągły w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy świadczył pracę w okresie od 15.08.1988 r. do 31.03.1989 r., od 6.04.1989 r. do 30.11.1989 r., od 1.12.1989 r. do 31.12.1993 r. oraz od 1.02.1994 r. do 28.03.1998 r. wymienioną w dziale XIV poz. 12 i w dziale II cytowanego wykazu A załącznika do Rozporządzenia RM z dnia 7 lutego 1983 r.

Okoliczność, że wnioskodawca wykonywał zarówno czynności spawania jak i przy montażu i remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych, pozwala na stwierdzenie, że prace te wykonywane były w warunkach szczególnych, ponieważ pracownik, który w szczególnych warunkach u jednego pracodawcy w tym samym czasie wykonywał różne zadania, nie powinien być pozbawiony uprawnienia do zaliczenia tego okresu do stażu wymaganego do uzyskania wcześniejszej emerytury (wyrok SN z dnia 27 stycznia 2012 roku w sprawie III UK 103/11). Bezspornym jest natomiast fakt, że także w okresach zatrudnienia od 07.09.1973 r. do 31.07.1975 r. i od 04.05.1981 r. do 31.07.1988 r. ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach określoną w Dziale XIV poz. 12 i w dziale II cytowanego wyżej Wykazu A – załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r.

Zaznaczyć przy tym należy, że już przy przyjęciu bezspornych okresów zatrudnienia wraz z okresami pracy wynikającymi z niekwestionowanych, poprawionych świadectw pracy w szczególnych warunkach z dnia 14.04.2015 r . z Przedsiębiorstwa (...) Spółka z o.o. w Ł. i z dnia 20.08.2015 r. z Zakładu (...) spółka z o.o. w S., okres pracy w warunkach szczególnych ubezpieczonego wyniesie ponad 17 lat. Reasumując, podkreślić należy, że mimo posiadania wielu pracodawców, ubezpieczony przez cały okres wykonywał te same prace , w tym samym miejscu.

Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie, że w okresie co najmniej 15 lat wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał czynności zaliczane do pracy w warunkach szczególnych. W myśl art. 100 ust.

1. Ustawy o emeryturach i rentach z FUS prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa Na mocy art. 129 ust. 1 cytowanej ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Zgodnie z treścią art. 477 13 k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd – przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości żądanie strony – powoduje umorzenie postępowania.

Podkreślić należy, że na mocy decyzji z dnia 28 lipca 2015 r. po uwzględnieniu złożonego w dniu 20.07.2015 r. wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, na dochody budżetu państwa decyzją tą zmieniono decyzję z dnia 22.06.2015 r. w części dotyczącej uzasadnienia jednej z przyczyn odmowy przyznania emerytury, tj. braku wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym. W związku z powyższym, wobec zmiany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżonej decyzji z dnia 22 czerwca 2015 r. i uwzględnienia okoliczności złożenia przez wnioskodawcę wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa, należało orzec jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Wnioskodawca złożył wniosek o świadczenie emerytalne w dniu 28 maja 2015 r., zaś urodził się w dniu (...), a zatem prawo do emerytury należało wnioskodawcy przyznać od dnia 29 maja 2015 r., tj. od dnia spełnienia wszelkich warunków określonych cytowanymi przepisami, czyli od następnego dnia po dacie złożenia wniosku o świadczenie. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku, uznając odwołanie wnioskodawcy za zasadne. Zarządzenie: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć organowi rentowemu, wypożyczając akta emerytalne.