Legislator Case Law & Legislation
I C 86/16 AI generated

Civil court dismisses claim against former prisoner for unpaid rent due to lack of proof of residence.

Case Number I C 86/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The civil court dismissed the municipality's lawsuit seeking unpaid rent and damages from a former prisoner. The plaintiff alleged the defendant used the apartment while incarcerated, but failed to provide evidence proving he actually resided there during the debt period. The court ruled that mere assumptions based on life experience cannot substitute for concrete proof of possession required to establish liability.

Legislator headnote

AI generated

Art. 224 § 2 kc; Art. 225 kc; Art. 229 § 1 kc: A possessor in bad faith must compensate for unauthorized use, but liability requires proof of actual possession, which cannot be established by presumptions alone.

Keywords

AI generated
unauthorized use bad faith possession burden of proof prisoner residence civil liability

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 kc
zasadności żądania Gminy, opartym na twierdzeniu, że od wielu lat nie korzystał z lokalu, którego dotyczy zadłużenie, to na powódce ciążył obowiązek udowodnienia istnienia dochodzonego roszczenia wobec pozwanego, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 kc.
Art. 224 § 2 kc
Zgodnie z art. 224 § 2 kc w zw.
Art. 225 kc
z art. 225 kc samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.
Art. 229 § 1 kc
To samo dotyczy posiadacza zależnego na mocy art. 229 § 1 kc.
Art. 139 § 1 kpc
Zważyć należy bowiem, że doręczenia przewidziane w art. 139 § 1 kpc oparte jest na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 86/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSR Aleksandra Konkel Protokolant: Judyta Pukownik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa Gminy G. – G. Zarząd (...) przeciwko R. H. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt IC 86/16

UZASADNIENIE

Powódka Gmina M. G. – G. Zarząd (...) wniosła o zasądzenie solidarnie od P. H., R. H. i T. H. kwoty 14.988,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi - od kwoty 12.076,16 zł od dnia 01.08.2005 r. do dnia zapłaty - od kwoty 2.912,61 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z tytułu bezumownego korzystania z lokalu wraz z kosztami procesu w tym kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwani zajmują bez tytułu prawnego należący do powoda lokal mieszkalny nr (...) położony w G. przy ul. (...). Zalegają z płatnością odszkodowania za użytkowanie lokalu oraz z opłatami eksploatacyjnymi.

Na dzień 30.06.2005 r. zaległości wynoszą łącznie 14.988,77 zł, w tym kwota 12.076,16 zł stanowi należność główną zaś kwota 2.912,61 zł - odsetki ustawowe. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 stycznia 2006r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Nakaz zapłaty doręczony został R. H. per aviso. W piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2015r. pozwany R. H. (poprzednio H.) wniósł o „umorzenie nakazu zapłaty” wskazując, iż od kilkunastu lat nie w okresie 25 października 2002r. do 20 listopada 2013r. przebywał w zakładzie karnym, zaś po jego opuszczeniu zamieszkał wraz z żoną w wynajętym mieszkaniu.

Zadłużenie objęte nakazem zapłaty nie zostało spowodowane przez niego. Wskazane pismo pozwanego zostało potraktowane przez Sąd jako sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 20 stycznia 2006r. W odpowiedzi na sprzeciw powódka podtrzymała żądanie pozwu wobec R. H. wskazując, że jakkolwiek nie kwestionuje faktu przebywania tegoż w zakładzie karnym to uznaje, że korzystał on z lokalu w inny sposób, bowiem – „jak przypuszcza powód” – miał w lokalu swoje rzeczy. Z zasad doświadczenia życiowego wywodził, że osoba pozbawiana wolności nie dokonuje opróżnienia lokalu, w którym dotychczas zamieszkiwała, gdyż jej wolą nie jest trwałe opuszczenie miejsca zamieszkania; po odbyciu kary najczęściej osoba taka powraca do wcześniej zajmowanego lokalu.

Zdaniem strony powodowej, należy uznać za prawdopodobne, że tak samo uczynił powód. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany R. H. (poprzednio H.) w okresie od 25 października 2002r. do 20 listopada 2013r. odbywał karę pozbawienia wolności. W dacie 20 listopada 2013r. pozwany został zwolniony z Aresztu Śledczego w S.. okoliczność bezsporna, nadto: świadectwo zwolnienia, k.28-28v W dniu 21 czerwca 2014r. R. H. zawarł związek małżeński z M. A., przyjmując nazwisko A. – H.. okoliczność bezsporna, nadto: kopia odpisu skróconego aktu małżeństwa

Sąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez pozwanego kopie dokumentów, które nie były kwestionowane przez stronę przeciwną. Również okoliczności stwierdzone tymi dowodami nie były kwestią sporną. Osią sporu pozostawało, czy w okresie, za który zostało naliczone zadłużenie, R. H. korzystał z lokalu nr (...) przy ul.(...) w G.. Na wstępie wskazać należy, iż sprzeciw od nakazu zapłaty został uznany za wniesiony w terminie zważywszy na nieskuteczność doręczenia dokonanego przez podwójną awizację, a w konsekwencji brak rozpoczęcia biegu dwutygodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

Zważyć należy bowiem, że doręczenia przewidziane w art. 139 § 1 kpc oparte jest na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. W sprawie niniejsze, bez wątpienia, do obalenia tego domniemania doszło, bowiem pozwany wykazał, że w datach pierwszej jak i drugiej awizacji przebywał w zakładzie karnym. Przechodząc do kwestii merytorycznych wskazać należy, iż wobec zaprzeczenia przez R. H. zasadności żądania Gminy, opartym na twierdzeniu, że od wielu lat nie korzystał z lokalu, którego dotyczy zadłużenie, to na powódce ciążył obowiązek udowodnienia istnienia dochodzonego roszczenia wobec pozwanego, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 kc.

Zgodnie z art. 224 § 2 kc w zw. z art. 225 kc samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. To samo dotyczy posiadacza zależnego na mocy art. 229 § 1 kc. Jakkolwiek pozwany nie kwestionował, że powstanie zadłużenia jest wynikiem bezumownego korzystania z gminnego lokalu, zaprzeczył, aby za to zadłużenie odpowiadał. W świetle okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że pozwany R. H. jest odpowiedzialny za wskazane przez powoda zadłużenie. Zważyć należy przede wszystkim, że powód w ogóle nie wskazał jakiego okresu zobowiązanie to dotyczy, jakkolwiek oczywistym jest, iż chodzi o zaległość za okres nieprzekraczający daty 30 czerwca 2005r., to jest czasu, w którym pozwany od ponad 3 lat przebywał w zakładzie karnym.

Podstawową przesłanką domagania się przez właściciela wynagrodzenia jest władanie rzeczą przez osobę, którą wynagrodzenie za bezumowne korzystanie ma obciążyć. Innymi słowy, rzeczą strony powodowej było wykazać, że w okresie objętym żądaniem pozwu R. H. korzystał z lokalu nr (...) przy ul. (...). Okoliczności tej pozwany zaprzeczył, natomiast powód nie zaoferował jakiegokolwiek dowodu mającego fakt ten wykazać. Przypuszczenia strony powodowej wyrażone, z powołaniem się na zasady doświadczenia życiowego, w piśmie z dnia 8 lutego 2016r., nie mogą zastąpić dowodu.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż brak jest podstaw do żądania od R. H. wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu gminnego wobec braku udowodnienia, że lokal ten zajmował w czasie powstania zadłużenia. Z tych względów, na podstawie art.6 kc a contrario, powództwo podlegało oddaleniu. ZARZĄDZENIE 1. (...), 2. (...) 3. (...)