Court dismisses debtor's appeal against a court order rejecting a bailiff's notice for property inspection. The order is not appealable as it does not end the execution proceedings. The court rules that such orders remain subject to appeal only upon the final description and valuation of the property.

Sygn. akt XVI Cz 182/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku XVI Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Daniszewska (spr.) Sędziowie: SO Sylwia Kamińska SO Włodzimierz Witt po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko D. C. i M. A. w przedmiocie skargi dłużnika M. A. na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym(...) T. W. w sprawie Km 759/13 na skutek zażalenia dłużnika D. C. na postanowienie Sądu Rejonowego (...) z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt XIII 1 Co 2436/15 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt XVI Cz 182/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy (...) G. odrzucił zażalenie dłużnika D. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 30 września 2015r. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że dłużnik wniósł zażalenie na postanowienie Sądu wydane na skutek rozpoznania skargi na czynności komornika w przedmiocie zawiadomienia o terminie oględzin nieruchomości. Zdaniem Sądu Rejonowego, żaden przepis nie przewiduje zaskarżalności tego typu orzeczeń. Stosownie zaś do treści przepisu art. 767 4 k.p.c., w postępowaniu egzekucyjnym zażalenie przysługuje na postanowienia sądu w wypadkach wskazanych w ustawie.

Sąd I instancji uznawszy, że na postanowienie Sądu wydane w niniejszej sprawie nie przysługuje zażalenie, odrzucił je w oparciu o art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł dłużnik D. C., wnosząc o jego uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że nie sposób się zgodzić z tym, że orzeczenie nie jest zaskarżalne. Wskazał, że pouczono go o możliwości zaskarżenia orzeczenia. Podniósł, że postępowanie sądowe jest dwuinstancyjne i ma prawo odwołać się od decyzji sądu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie dłużnika D. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 767 4 § 1 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Na podstawie art. 394 § 1 k.p.c. stosowanego odpowiednio na mocy przepisu art. 13 § 2 k.p.c., zażalenie przysługuje także na postanowienia sądu, które kończą postępowanie w sprawie oraz w wypadkach wskazanych w tym przepisie, o ile pozostają one aktualne w postępowaniu egzekucyjnym.

Żaden przepis kodeksu postępowania cywilnego nie stanowi, że na postanowienie sądu oddalające skargę na czynności komornika polegające na zawiadomieniu o terminie oględzin nieruchomości przysługuje zażalenie. Ponadto aby postanowienie oddalające skargę na czynności komornika było zaskarżalne, musi ono zmierzać do zakończenia postępowania egzekucyjnego (por. uchwała SN z dnia 28 listopada 1969 r. III CZP 83/69, OSNC 1970/6/105; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r.III CRN 40/86, OSNC 1987/7/102). Oznacza to, iż musi to być postanowienie, które kończy sprawę jako całość.

Cechą charakterystyczną postanowienia kończącego postępowanie w sprawie jest bowiem to, że po wydaniu takiego postanowienia, postępowanie toczyć się nie może (por. uchwała SN z dnia 15 września 1995 r.III CZP 110/95, OSNC 1995/12/177). Nie jest możliwe przyjęcie, że postanowienie sądu oddalające skargę na czynności komornika wymienione powyżej jest postanowieniem kończącym postępowanie egzekucyjne, albowiem przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują w takim wypadku dalsze etapy postępowania w postaci dokonania opisu i oszacowania nieruchomości, sprzedaży licytacyjnej zakończonej postanowieniem sądowym co do przybicia, przysądzenia własności, podziału sumy uzyskanej z egzekucji.

Dlatego zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2008 roku, III CZP 106/08, OSNC z 2009 r., Nr 10, poz. 134; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2008 roku, III CZP 107/08, OSNC z 2009 r., Nr 10, poz. 139). Wbrew zarzutom skarżącego, nie został on przez wydanie zaskarżonego postanowienia pozbawiony prawa do sądu. Zgodnie z art. 78 Konstytucji RP - każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa.

Zasada wyrażona w art. 78 Konstytucji RP gwarantuje stronom postępowania, że orzeczenie wydane w pierwszej instancji będzie mogło być zweryfikowane nie tylko pod względem merytorycznym, lecz także w zakresie usuwania uchybień, błędów proceduralnych czy omyłek popełnionych w tym postępowaniu. Aby zasada ta mogła być urzeczywistniona, postępowania muszą być przynajmniej dwuinstancyjne, przy czym organ pierwszej, a następnie - odwoławczy - drugiej instancji to organy należące do tego samego typu organów władzy publicznej (zob.

P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Warszawa 2000, komentarz do art. 78, s. 101). Wszelkie odstępstwa od zasady dopuszczalne w zdaniu drugim art. 78 Konstytucji RP muszą wynikać z ustawy. Właśnie taki wyjątek przewiduje przepis (...) § 1 k.p.c., ograniczający zaskarżalność orzeczeń wydanych przez Sąd I instancji w postępowaniu egzekucyjnym. W wyroku z dnia 21 maja 2014 r. II CSK 509/13 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 176 ust. 1 Konstytucji RP przewiduje, że postępowanie sądowe musi być co najmniej dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa ma być rozpoznawana w postępowaniu, które zapewnia co najmniej jedną instancję odwoławczą, dokonującą oceny prawidłowości rozstrzygnięcia orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Nie oznacza natomiast, że każde ustalenie dokonane w toku sprawy musi podlegać dwuinstancyjnemu badaniu. W związku z powyższym uznać należy, iż Sąd Rejonowy trafnie odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 30 września 2015r. jako niedopuszczalne, zaś podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogą skutkować wzruszeniem zaskarżonego postanowienia. Wszystkie pozostałe zarzuty dotyczące dokonanego opisu i oszacowania nieruchomości uczestnicy postępowania egzekucyjnego będą mogli podnosić zaskarżając opis i oszacowanie. Wówczas w myśl art. 950 k.p.c. na postanowienie Sądu I instancji będzie przysługiwało zażalenie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c., oddalił zażalenie.