Court upheld partial compensation order for traffic accident victim, rejecting appeal on proportionality grounds.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Świdnica upheld the Regional Court's decision to impose a partial compensation order of 2000 PLN on the defendant for a traffic accident. The victim, a pedestrian, appealed the sentence, arguing the amount was disproportionately low given her ongoing medical treatment and high damages claim. The appellate court rejected the appeal, ruling that the decision on whether to award full or partial compensation lies with the court and that the imposed sum was not grossly disproportionate considering the victim's continued recovery and the complexity of determining the final damage amount.
Legislator headnote
AI generatedArt. 67 § 3 kk; Art. 66 § 1 kk; The court determines whether compensation is full or partial based on the victim's interest in receiving at least some damages, and an imposed partial sum is not grossly disproportionate if the victim's final recovery and total damages remain uncertain.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 495/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwana Wirth Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale Małgorzaty Stanny Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy J. S. syna K. i M. z domu G. (...)roku w G. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej Ł. W. od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygnatura akt III K 1050/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zwalnia oskarżycielkę posiłkową Ł. W. od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 495/15
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 roku, Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie wobec J. S. oskarżonego o to, że w dniu 21 października 2014 roku w W. woj. (...) na ulicy (...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób,, że jadąc ul. (...) w kierunku ul. (...), samochodem marki O. (...) nr rej. (...), na oznakowanym przejściu dla pieszych, nie ustąpił pierwszeństwa pieszej prawidłowo przechodzącej przez jezdnię ze strony lewej na prawa i doprowadził do zderzenia z nią gdzie piesza Ł.
W. doznała obrażeń ciała w postaci krwiaka powiek oka prawego, okolicy brody po stronie prawej, stłuczenia klatki piersiowej w części przedniej po stronie prawej i piersi prawej, sińca i otarcia naskórka okolicy łokcia prawego, silnego stłuczenia z rozległym krwiakiem okolicy krzyżowej i pośladka prawego oraz złamania głowy kości strzałkowej lewej, które naruszyły czynności narządów ciała na czas dłuższy niż siedem dni, to jest o występk z art. 177 § 1 kk warunkowo umorzył na okres 1 (jednego) roku próby. Na podstawie art. 67 § 3 kk zobowiązał oskarżonego do częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 2000 złotych na rzecz Ł.
W.. Orzekł ponadto o kosztach sądowych. Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, która zarzuciła wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, a mianowicie środka probacyjnego w postaci obowiązku częściowego naprawienia szkody pokrzywdzonej poprzez zapłatę kwoty 2000 złotych i wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części poprzez zwiększenie kwoty jaką winien zapłacić oskarżony na rzecz pokrzywdzonej tytułem częściowego naprawienia szkody.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna. Decyzja co do tego czy szkoda – zgodnie z art. 67 § 3 kk – ma być naprawiona w całości czy w części, należy do sądu. Decydującą przesłanką powinien być interes pokrzywdzonego do otrzymania chociaż części odszkodowania. Obowiązek wynikający z przytoczonego przepisu został zaskarżonym wyrokiem nałożony a ustalona do zapłaty kwota tytułem częściowego naprawienia szkody nie jest rażąca niewspółmierna, gdy zważy się, że pokrzywdzona kontynuuje leczenie, a jego wynik i czas trwania może mieć wpływ na wysokość szkody, żądana przez nią kwota tytułem odszkodowania wielokrotnie przewyższa kwotę zasądzoną i jej ostateczne ustalenie wiązałoby się z koniecznością prowadzenia szczegółowego i pracochłonnego postępowania dowodowego.
Zasadnie zatem orzekł sąd I instancji o obowiązku pokrycia szkody w części – dając oskarżycielce możliwość dochodzenia roszczenia w pozostałym zakresie, bądź od ubezpieczyciela, bądź też na drodze procesu cywilnego. Wobec powyższego, wyrok jako trafny utrzymano w mocy.