Legislator Case Law & Legislation
VII W 620/15 AI generated

Court convicted defendant of traffic offense for failing to identify vehicle driver despite prior knowledge.

Case Number VII W 620/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court convicted the defendant of a traffic violation for failing to identify the driver of a vehicle when requested by local police. The defendant argued the traffic sign was not applicable, but the court found this claim false based on established facts and prior rulings. Consequently, the court imposed a fine and costs, noting the defendant's habitual disregard for traffic rules as an aggravating factor.

Legislator headnote

AI generated

Art. 96 § 3 kw; Art. 78 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym: Failure to identify the person entrusted with a vehicle constitutes a completed offense punishable by fine when no statutory exemption applies.

Keywords

AI generated
traffic violation failure to identify driver vehicle ownership local police summons habitual offender

Cited Legislation

AI generated
art. 96 § 3 kw
uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art.
art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.
art. 118 § 1 kpow
O kosztach postępowania wobec obwinionego orzeczono na podstawie art. 118 § 1 kpow w zw.
art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych
Opłata od skazania została orzeczona na podstawie art. 3 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII W 620/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. w VII Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Mariusz Wieczorek Protokolant: st. sekr sądowy Anita Cichosz Oskarżyciel publiczny: xxx po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 roku sprawy T. S. s. S. i Z. z domu Z., ur. (...) w P. (...) obwinion ego o to, że: będąc użytkownikiem pojazdu marki A. o numerze rejestracyjnym (...) wbrew obowiązkowi w dniu 17 lutego .2015 r. nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej w P., komu powierzył ww. pojazd do kierowania lub używania w dniu 3 grudnia 2014 r. około godz. 09:30 na ul. (...) w P., tj. o wykroczenie z art. 9 6 § 3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) orzeka 1. obwinionego T. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200,00 (dwieście) złotych;

2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków oraz kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt VII W 620/15

UZASADNIENIE

W dniu 03 grudnia 2014 r. około godziny 9.30 w P., na ulicy (...) nieznany kierowca zaparkował pojazd marki A. o nr rej. (...). Samochód ten był zaparkowany w miejscu, gdzie obowiązywał znak drogowy pionowy B-36 „zakaz zatrzymywania się”. Właścicielem powyższego pojazdu jest E. S. (1). Posiadaczem tego pojazdu był natomiast obwiniony T. S.. W dniu 23 stycznia 2015 roku Straż Miejska w P. wystąpiła do T. S. z wezwaniem do wskazania kto był użytkownikiem lub osobą kierującą pojazdem marki A. o nr rej. (...) w dniu 03 grudnia 2014 r. około godziny 9.30 w P., na ulicy (...), w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

Powyższe wezwanie zostało odebrane przez T. S. w dniu 10 lutego 2015 roku. W odpowiedzi z dnia 24.02.105r. T. S. przesłał do SM w P. (...)., pismo, w którym nie wskazał użytkownika lub osoby kierującej pojazdem marki A. o nr rej. (...) w dniu 24 marca 2014 roku o godzinie 9.04 w P., na ulicy (...). Jednocześnie poinformował SM, iż jest, był i będzie możliwy postój na ul .(...), gdyż w zdjęciach jest brak znaku zakazu. W dniu 26.03.2015r. Straż Miejska w P. wystąpiła do T. S. z wezwaniem do stawiennictwa celem przesłuchania go w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). W odpowiedzi z dnia 20.04.105r. T. S. przesłał do SM w P. (...)pismo, w którym poinformował, iż w poprzednim piśmie zawarł już wszystkie wyjaśnienia w sprawie . /dowód: protokół przesłuchania świadka H. M. k.1-2, dokumentacja fotograficzna k.3, wezwanie do E. S. (2) k.5, informacja z CEPiK – k. 6; oświadczenie pisemne E. S. (1) – k. 8; wezwanie – k. 10, potwierdzenie odbioru – k. 9, pismo k.12/ T. S. ma 44 lata. Legitymuje się wyższym wykształceniem. Z zawodu jest budowlańcem.

Prowadzi własną działalność gospodarczą, z której osiąga dochód na poziomie 2000-3000 złotych miesięcznie. Na utrzymaniu ma troje małoletnich dzieci oraz żonę. Obwiniony nie był karany za przestępstwa, ale był już uprzednio karany przez Sąd Rejonowy w P. za podobne wykroczenia w sprawach: (...). /dowód: wydruk z bazy PESEL k.18, dane osobopoznawcze z akt (...)k.40, baza informatyczna SAWA- SR w/m, odpisy wyroku (...)- k.32-33, karta karna k.19/

Sąd zważył, co następuje :

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na osobowym i nieosobowym materiale dowodowym w postaci zeznań świadka H. M., pisma obwinionego, pisma E. S. (1), dokumentacji zdjęciowej, informacji z CEPiK-u, wezwań, potwierdzeń odebranych wezwań, danych o karalności. Wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i korespondują ze sobą, dlatego też Sąd dał im wiarę. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż obwiniony pomimo wezwania go przez Straż Miejską, nie wskazał w zakreślonym mu terminie 14 dni komu powierzył w dniu 03 grudnia 2014 r. do kierowania lub używania pojazd marki A. o nr rej. (...).

Obwiniony pisemnie wyjaśnił, iż nie tylko on korzysta z tego pojazdu, dlatego też nie był w stanie wskazać kto go prowadził. Mając na uwadze powyższe okoliczności w ocenie Sądu nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż obwiniony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, iż obwiniony będąc użytkownikiem pojazdu marki A. o numerze rejestracyjnym (...) wbrew obowiązkowi w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania tj. w dniu 17 lutego 2015 roku nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej w P. komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w dniu 03 grudnia 2014 roku o godzinie 9.30 na ulicy (...) w P. swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 96 § 3 kw.

Popełnia wykroczenie opisane w treści art. 96 § 3 kw kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Zgodnie z art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (T.j. Dz. U. 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie o którym mowa w art. 129b ust. 2 (między innymi w zakresie naruszenia przepisów ruchu drogowego dotyczących zakazu zatrzymywania się i postoju) strażnicy gminni (miejscy) są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.

Tym samym straż gminna (miejska) jest organem uprawnionym na gruncie art. 96 § 3 kw. Obowiązek wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania, ma charakter ustawowy. Jego źródłem jest art. 78 ust. 4 ustwy – Prawo u ruchu drogowym, który określa też katalog osób, na których ciąży ten obowiązek. Obowiązek ten pod względem przedmiotowym obejmuje wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

T. S. jest użytkownikiem pojazdu marki A. o nr rej. (...) dlatego też na obwinionym ciążył obowiązek wskazania komu powierzył ten pojazd do kierowania lub używania. Zachowanie sprawcze polega na niewskazaniu wbrew obowiązkowi, komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Niewskazanie polega na odmowie udzielenia informacji o osobie, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania. Niewskazaniem jest też udzielenie odpowiedzi negatywnej, na przykład że nie wskaże tej osoby lub nie wie, w czyjej dyspozycji w określonym czasie był pojazd, jak też zaniechanie udzielenia odpowiedzi.

W niniejszej sprawie obwiniony w pismach podniósł, iż nawet jakby wiedział w czyjej dyspozycji w określonym czasie był niniejszy pojazd to i tak tego nie poda. Zarzuty obwinionego o nieobowiązywaniu znaku zakazu B-36 na ul. (...) (...) są całkowicie niezgodne z rzeczywistością i stanowią subiektywne zapatrywanie w/w. Już w innych sprawach p-ko T. S.: (...)- zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość, iż w/w znak drogowy obejmuje również miejsce zaparkowania pojazdu A. w dniu 03.12.2014r. – jest okoliczność znana z urzędu sądowi.

Tymczasem obwiniony nagminnie neguje jego obwiązywanie. Dlatego Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ponieważ nie zachodzi żadna okoliczność wyłączająca winę w rozumieniu Kodeksu wykroczeń. Obwiniony nie dał posłuchu normie prawnej, mimo iż miał taką możliwość. Oceniając, iż stopień społecznej szkodliwości czynu jest dość znaczny Sąd wziął pod uwagę: ⚫ rodzaj dobra naruszonego przez zachowanie obwinionego jakim jest porządek ruchu drogowego; ⚫ sposób i okoliczności popełnienia czynu – obwiniony nawet nie starał się ustalić, kto konkretnie prowadził przedmiotowy pojazd;

⚫ wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków – T. S. jest osobą która mogła wskazać kierującego pojazdem, a co za tym idzie naruszył obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę; ⚫ wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków –postać zamiaru – działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Jako okoliczność łagodzącą Sąd poczytał uprzednią niekaralność obwinionego. Jako obciążające okoliczności Sąd poczytał uprzednie karalności za podobne wykroczenia, nagminne wręcz niestosowanie się do norm i zakazów ruchu drogowego.

Mając na uwadze powyższe kwestie, a także zważając, aby kara była współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także, aby zrealizowała cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego oraz wytyczne w zakresie prewencji ogólnej, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 złotych. Miarkując wysokość kary grzywny, oprócz okoliczności wskazanych powyżej, Sąd miał na uwadze dochody sprawcy, jak również jego warunki osobiste, rodzinne i możliwości zarobkowe. Obwiniony uzyskuje dochód na poziomie około 2000-3000 złotych miesięcznie.

Tym samym będzie on miał możliwość zgromadzenia stosownych środków finansowych celem uiszczenia kary grzywny. O kosztach postępowania wobec obwinionego orzeczono na podstawie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269). Opłata od skazania została orzeczona na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 3 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (T.j.

Dz. U. 1983r., Nr 49, poz. 223z późn. zm.).