Court dismisses security request in social housing dispute as prior final judgment already decided rights.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's request for a security measure to suspend the execution of a final eviction judgment. The plaintiff argued for a new determination of social housing rights, but the defendant contended that the matter was already conclusively resolved. The court ruled that such disputes must be handled exclusively through specific eviction or declaratory proceedings, rendering the current action inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów; Art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów: Final judgments on social housing rights preclude new security requests unless specific statutory conditions for declaratory proceedings are met.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 487/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2016 r. w G. sprawy z powództwa M. P. (1) przeciwko Gminie M. G. o ustalenie postanawia oddalić zawarty w pozwie wniosek o udzielenie zabezpieczenia.
UZASADNIENIE
W pozwie o ustalenie prawa do lokalu socjalnego powódka wniosła o udzielenie zabezpieczenia poprzez wstrzymanie wykonania zapadłego w dniu 11 września 2009 r. wyroku eksmisyjnego.
Sąd zważył, co następuje:
W dniu 11 września 2009 r. przeciwko M. P. zapadł wyrok eksmisyjny (zaoczny). W punkcie II. tego wyroku orzeczono, że M. P. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Wyrok uprawomocnił się 14 października 2009 r. W maju 2015 r. opatrzono przedmiotowy wyrok klauzulą wykonalności (w zakresie punktu I. i III.). Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa rozstrzyganie w przedmiocie prawa do lokalu socjalnego może nastąpić wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym: w procesie eksmisyjnym (art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) lub w procesie o ustalenie opartym na treści art. 35 tej ustawy.
Pozew złożony w niniejszej sprawie nie spełnia żadnego z tych dwóch kryteriów. Po pierwsze, o braku prawa pozwanej do lokalu socjalnego już prawomocnie orzeczono w wyroku zaocznym z dnia 11 września 2009 r. Po drugie, niniejszy proces o ustalenie nie mieści się w ramach przesłanek przewidzianych w art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów […]. Przepis ten dotyczy żądania ustalenia prawa do lokalu socjalnego w przypadkach wydania przed wejściem w życie tej ustawy (10 lipca 2001 r.) orzeczeń eksmisyjnych (choćby nieprawomocnych), które nie zostały wykonane do daty wejścia w życie tej ustawy.
Jak słusznie wskazuje m.in. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2013 r. (sygn. IV Ca 1597/12): „zakres zastosowania art. 35 ustawy o ochronie praw lokatorów […] wyznacza treść jego ust. 1, przytoczonego powyżej. W tym zatem kontekście należy interpretować przepis art. 35 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów […], jako dotyczący wyłącznie przypadków, w których w toku postępowania egzekucyjnego orzeczenia sądowego, określonego w art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów […], okaże się, że obowiązkiem opróżnienia lokalu jest objęta osoba, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów […].
Ujęty w art. 35 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów […] stan faktyczny nie odpowiada okolicznościom niniejszej sprawy, co wyklucza stosowanie art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów […].” Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zgłoszone w pozwie roszczenie nie zostało uprawdopodobnione. Innymi słowy, na obecnym etapie brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że roszczenie zgłoszone w pozwie może zostać ocenione jako nadające się do uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze wniosek oddalono na mocy art. 730 1 § 1 k.p.c. a contrario.