Social Security Court grants early retirement to a carpenter who proved 15 years of hazardous work. The court ruled in favor of the applicant. The court found the applicant met the 15-year requirement for special conditions. The court corrected the social security office's decision. The court recognized the applicant's right to early retirement. The court applied the relevant social security regulations. The court dismissed the social security office's objection. The court upheld the applicant's claim for early retirement.

Sygn. akt VII U 420/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2016 roku w Lublinie sprawy H. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania H. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 21 stycznia 2014 roku znak:(...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala H. K. prawo do emerytury od dnia(...) roku. Sygn. akt VII U 420/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 stycznia 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił H. K. przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. K. domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że pracował w warunkach szczególnych jako cieśla w różnych zakładach pracy w okresach od dnia 6 stycznia 1972 roku do dnia 14 sierpnia 1973 roku, od dnia 7 listopada 1984 roku do dnia 30 czerwca 1986 roku, od dnia 2 grudnia 1991 roku do dnia 2 marca 1992 roku, od dnia 30 marca 1992 roku do dnia 30 września 1992 roku, od dnia 2 listopada 1993 roku do dnia 3 sierpnia 1994 roku, od dnia 1 kwietnia 1995 roku do dnia 31 sierpnia 1995 roku, od dnia 2 lutego 1998 roku do dnia 31 maja 1998 roku. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

H. K. urodzony (...) w dniu (...) roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym uzupełniających oraz 8 lat, 8 miesięcy i 2 dni stażu pracy w warunkach szczególnych z tytułu zatrudnienia w E. na stanowisku cieśli przy robotach wodnokanalizacyjnych oraz budowie rurociągów w głębokich wykopach oraz Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) S.A. także na stanowisku cieśli przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości (okoliczności bezsporne).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że okresy zatrudnienia, co do których wnioskodawca domagał się uznania za pracę w warunkach szczególnych, zostały zaliczone przez organ rentowy do ogólnego stażu pracy, nie były w tym zakresie sporne (k. 18 akt ZUS). W okresie od dnia 6 stycznia 1972 roku do dnia 14 sierpnia 1973 roku wnioskodawca był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) (...) (...) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kopacza (świadectwo pracy – k. 44 akt osobowych, akta osobowe – k. 78).

Przedsiębiorstwo zajmowało się budową rurociągów wodnych dla oczyszczalni ścieków. Wnioskodawca ręcznie kopał rowy pod rurociągi i montował w nich drewniane szalunki do głębokości 10 metrów (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v). Od dnia 7 listopada 1984 roku do dnia 30 czerwca 1986 roku był zatrudniony w I.-I. w W. na stanowisku cieśli. Przedsiębiorstwo to zajmowało się budową mieszkań. Wnioskodawca wykonywał wówczas szalunki w wykopach pod fundamenty i na wysokości przy stawianiu płyt betonowych i dachów (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v, zeznania K.

K. (1) – k. 35, zeznania R. D. – k. 35-35v). Od dnia 2 grudnia 1991 roku do dnia 2 marca 1992 roku pracował w P. P. w pełnym wymiarze czasu pracy jako cieśla-monter. Przedsiębiorstwo to także budowało budynki mieszkalne. Wnioskodawca wykonywał identyczne czynności jak dotychczas. Zajmował się montowaniem szalunków i płyt betonowych na wysokości (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v). Od dnia 30 marca 1992 roku do dnia 30 września 1992 roku pracował w C. (...) jako cieśla. Także tutaj zajmował się stawianiem szalunków i płyt betonowych na wysokości (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v).

Od dnia 2 listopada 1993 roku do dnia 3 sierpnia 1994 roku pracował w (...), które to przedsiębiorstwo zajmowało się budową budynków w jednostce wojskowej. Wnioskodawca także tutaj jako cieśla wykonywał szalunki pod schody pracując na wysokości przez zdecydowaną większość czasu pracy. Najpierw wykonywał konstrukcję drewnianą, a następnie ją zbroił i betonował (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v, zeznania K. K. (2) – k. 35v, zeznania Z. Ż. – k. 35v). W (...) s.c. był zatrudniony jako cieśla-zbrojarz od dnia 1 kwietnia 1995 roku do dnia 31 sierpnia 1995 toku.

Wykonywał te same czynności stawiając szalunki (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v). Od dnia 2 października 1995 roku do dnia 30 września 1997 roku wnioskodawca był zatrudniony w (...) S.A. w M. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku cieśli (umowy o pracę, świadectwo pracy – ao – k. 81). Wykonywał szalunki (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v). W okresie od dnia 2 lutego 1998 roku do dnia 31 maja 1998 roku pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku cieśli w M. & R. (...) (umowy o pracę, świadectwo pracy – ao – k. 66).

Wówczas pracował przy budowie pałacu kultury, gdzie stawiał szalunki na wysokości 166 metrów (zeznania wnioskodawcy – k. 14v, 87v). Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z H. (...) (...) S.A. oraz przedsiębiorstwa (...) zostały wystawione przez pracodawców i były autentyczne. Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. K. K. (1) pracował w (...) I. od 1984 roku do 1993 roku.

Mieszkał niedaleko wnioskodawcy. R. D. był tam zatrudniony w drugiej połowie lat 80-tych przez 3 lata na stanowisku montera instalacji. K. K. (2) i Z. Ż. pracowali natomiast z wnioskodawcą w przedsiębiorstwie (...). Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy. Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli w stanie sobie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu. Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie całego okresu zatrudnienia.

Należy zaznaczyć, że Sąd nie jest związany żadnymi ograniczeniami w postępowaniu dowodowym w sprawach ubezpieczeń społecznych, które obowiązują w postępowaniu przed organem rentowym. Zasadniczym celem tego postępowania jest rozstrzygnięcie sprawy po dostatecznym, wszechstronnym wyjaśnieniu jej okoliczności spornych. Przepis art. 473 k.p.c. wprost stanowi, że w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron.

Powyższe oznacza, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Z kolei ustalenie przez Sąd w toku postępowania odwoławczego, że dana praca była wykonywana w szczególnych warunkach jest wystarczającą podstawą do uznania wykonywanej pracy za pracę tego rodzaju (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 roku, II UKN 186/97, OSNP z 1998 roku, Nr 11, poz. 342; z dnia 21 września 1984 roku, III UZP 48/84, LEX nr 14630; z dnia 10 marca 1984 roku III UZP 6/84, LEX nr 14625).

W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresach: - od dnia 6 stycznia 1972 roku do dnia 13 sierpnia 1973 roku wskazaną w wykazie A, dziale V poz. 1 - Roboty wodnokanalizacyjne oraz budowa rurociągów w głębokich wykopach, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), - od dnia 7 listopada 1984 roku do dnia 30 czerwca 1986 roku, od dnia 2 grudnia 1991 roku do dnia 2 marca 1992 roku, od dnia 30 marca 1992 roku do dnia 30 września 1992 roku, od dnia 2 listopada 1993 roku do dnia 3 sierpnia 1994 roku, od dnia 1 kwietnia 1995 roku do dnia 31 sierpnia 1995 roku i od dnia 2 października 1995 roku do dnia 30 września 1997 roku wskazaną w wykazie A, dziale V, poz. 4 Prace zbrojarskie i betoniarskie, wskazanego rozporządzenia, - od dnia 2 lutego 1998 roku do dnia 31 maja 1998 roku, wskazaną w wykazie A, dziale V, poz. 5 Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości, rozporządzenia.

Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Według art.

32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia.

Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 7 lat, 6 miesięcy i 5 dni, co w połączeniu z okresem bezspornym wynoszącym 8 lat, 8 miesięcy i 2 dni prowadzi do uznania, że spełnia przesłankę 15-letniego staży pracy w warunkach szczególnych. Tym samym spełnia on wymagane przesłanki do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalić H. K. prawo do emerytury od dnia (...) roku tj. od dnia złożenia wniosku o emeryturę.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.