Court dismisses appeal against enforcement order for auction notice as no appeal right exists under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Zabrze denied the debtor's appeal against a decision refusing to draft a reasoned order for dismissing a complaint regarding an auction notice. The debtor argued for transparency and clarification of the court's reasoning, but the Court of Appeal held that no appeal right exists for this specific enforcement decision. Consequently, the court ruled that drafting a reasoned order would unnecessarily delay the enforcement proceedings without legal basis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 357 § 2 k.p.c.; Art. 767 § 4 k.p.c.: Appeals are only admissible where explicitly provided by law; therefore, a decision dismissing a complaint against an enforcement officer's action regarding an auction notice is not subject to appeal, and a reasoned order is not required.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 1602/15 POSTANOWIENIE Dnia 1 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Andrzej Dyrda Sędziowie: SO Barbara Braziewicz (spr.) SR (del.) Miłosz Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu P. W. przeciwko dłużnikowi J. G. o świadczenie pieniężne w przedmiocie skargi dłużnika na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu Z. R. w sprawie egzekucyjnej sygn. KM 817/12 polegającej na dokonaniu obwieszczenia o wyznaczeniu I licytacji nieruchomości i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo podejmowania czynności w związku ze skargą dłużnika w sprawie VIII Co 872/12 Sądu Rejonowego w Zabrzu na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt VIII Co 2040/13 postanawia: oddalić zażalenie. SSR (del.) Miłosz Dubiel SSO Andrzej Dyrda SSO Barbara Braziewicz
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu w sprawie egzekucyjnej z wniosku Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu P. W. przeciwko dłużnikowi J. G. odmówił dłużnikowi sporządzenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 4 sierpnia 2014 r. w przedmiocie oddalenia skargi dłużnika na czynność komornika polegającą na dokonaniu obwieszczenia o wyznaczeniu terminu I licytacji nieruchomości i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo podejmowania czynności w związku ze skargą dłużnika w sprawie VIII Co 872/12 Sądu Rejonowego w Zabrzu.
W uzasadnieniu wskazał, iż na postanowienie Sądu Rejonowego oddalającego skargę na powyższą czynność komornika nie przysługuje zażalenie. Dlatego też Sąd ten doręczył dłużnikowi samą sentencję orzeczenia wydanego w dniu 4 sierpnia 2014 r. bez uzasadnienia z pouczeniem, iż nie podlega ono zaskarżeniu. Powołując się na treść art. 357 § 2 k.p.c. oraz art.767 4 §1 k.p.c. Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia o oddaleniu skargi. Rozstrzygnięcie to zaskarżył dłużnik wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie jego wniosków i zażalenia.
W uzasadnieniu podniósł, iż decyzje Sądu nie są dla niego zrozumiałe, Sąd powinien w ocenie skarżącego przyjąć obowiązek informowania strony o przesłankach podjętych decyzji i postanowienie dotyczące skargi na czynności komornika powinno być przez Sąd uzasadnione. Dłużnik wskazał ponadto, iż wielokrotnie kierował do Sądu skargi oraz zażalenia i nie doczekał się, mimo wielokrotnych próśb jasnego i klarownego wyjaśnienia decyzji Sądu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie dłużnika nie mogło odnieść zamierzonego skutku, a rozstrzygniecie Sądu Rejonowego należało uznać za trafne. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art.766 k.p.c. zasadą jest, iż sąd rozpoznaje sprawy egzekucyjne na posiedzeniu niejawnym, w sprawach tych sąd wydaje orzeczenia w formie postanowień. Stosownie do regulacji art. 357 § 2 k.p.c. w zw. z art.13 §2 k.p.c. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem; doręczając postanowienie, należy pouczyć stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.
Z przepisu tego wynika zatem zasada zgodnie, z którą sąd z urzędu doręcza stronom odpis postanowienia z uzasadnieniem jedynie w sytuacji, gdy doręczane postanowienie podlega zaskarżeniu. Sąd Najwyższy w swojej uchwale z dnia 20 listopada 2008 r., III CZP 107/08, OSNC 2009/10/139, Biul. SN 2008/11/10, podkreśla, iż zasadniczym celem egzekucji, wynikającym z jej istoty, jest skuteczność osiągana w sprawnym i szybkim działaniu organu egzekucyjnego. Zastosowanie art. 357 k.p.c. w sprawach zainicjowanych skargą na czynności komornika przyspiesza osiągnięcie tego celu, pozwala bowiem uniknąć tych czynności sądu, które nie są konieczne i dezorganizują egzekucję; jest oczywiste, że sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, na które nie przysługuje zażalenie, przedłuża postępowanie, a wielokrotnie - łącząc się z przekazaniem akt komorniczych sądowi - prowadzi także do czasowego ustania egzekucji, a nawet, co pokazuje praktyka, do jej zawieszania.
Z tych względów, sąd rejonowy uzasadnia postanowienie rozpoznające skargę na czynność komornika tylko wtedy, gdy podlega ono zaskarżeniu (art. 357 § 1 i 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Zgodnie z regułą obowiązującą w postępowaniu cywilnym zażalenie przysługuje tylko w wypadkach wskazanych w ustawie, to znaczy wtedy, gdy ustawodawca taką możliwość wyraźnie dopuszcza. Dopuszczalność zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art.767 4 §1 k.p.c. na postanowienie sądu dotyczy głównie wypadków szczegółowo wymienionych w odpowiednich przepisach tego postępowania w części II k.p.c., a następnie wypadków dopuszczalności zażalenia w procesie, zawartych w art.394 § 1 k.p.c. stosowanych odpowiednio.
Zarówno przepisy postępowania egzekucyjnego księgi drugiej, jak i art.394 § 1 k.p.c. w zw. z art.13 § 2 k.p.c. nie przewidują zażalenia na postanowienie Sądu rozstrzygającego skargę na czynność komornika polegającą na dokonaniu obwieszczenia o wyznaczeniu terminu I licytacji nieruchomości i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo podejmowania czynności w związku ze skargą dłużnika w innej sprawie sądowej - w sprawie VIII Co 872/12 Sądu Rejonowego w Zabrzu. Po opisie i oszacowaniu nieruchomości Komornik poprzez publiczne obwieszczenie, którego treść określa art. 953 k.p.c. informuje o licytacji zajętej nieruchomości, jest to czynność techniczna i niezaskarżalna.
Ponadto wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu oddalił skargę dłużnika. Odpis postanowienia doręczony został dłużnikowi w dniu 11 grudnia 2014r. z pouczeniem, iż środek odwoławczy nie przysługuje, co skutkowało nie sporządzeniem uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia przez ten Sąd. Z tych względów Sąd ten zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił dłużnikowi sporządzenia i doręczenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 4 sierpnia 2014 r. w przedmiocie oddalenia skargi dłużnika na czynność komornika polegającą na dokonaniu obwieszczenia o wyznaczeniu terminu I licytacji nieruchomości i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo podejmowania czynności w związku ze skargą dłużnika a w sprawie VIII Co 872/12 Sądu Rejonowego w Zabrzu.
Zauważyć jednak wypada, iż stan ten nie pozbawia dłużnika sądowej kontroli prawidłowości czynności egzekucyjnych, gdyż założeniem art. 759 § 2 i art. 767 k.p.c. jest zapewnienie ciągłego nadzoru judykacyjnego nad tokiem egzekucji. Z tych względów oddalono zażalenie na skutek nie stwierdzenia wad zaskarżonego postanowienia zarzucanych przez skarżącego i podlegających uwzględnieniu z urzędu. Reasumując, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenie skarżącego jako bezzasadne oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 §2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.