Court dismissed appeal for permanent usufruct fee increase due to missed statutory deadline for objection. The plaintiff failed to file a timely objection to the fee adjustment. The court ruled the claim was time-barred and dismissed the appeal. The court held that the plaintiff missed the strict deadline to challenge the fee increase. The court found the plaintiff failed to prove a valid address change. The court dismissed the appeal based on procedural time limits. The court ruled the claim was extinguished by the missed deadline. The court held the plaintiff lost the right to object. The court dismissed the appeal due to procedural non-compliance.

Sygn. akt I ACa 320/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA – Przemysław Kurzawa Sędzia SA – Zbigniew Cendrowski Sędzia SA – Roman Dziczek (spr.) Protokolant – st. sekr. sąd. Aneta Zembrzuska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Państwowych S.A. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi(...) W. o ustalenie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I C 667/12 1. oddala apelację;

2. zasądza od (...) Państwowych S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 320/13

UZASADNIENIE

Powódka – (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. (dalej – (...)) wniosła o uznanie, że podwyższenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę ewid. Nr (...) z obrębu(...)o pow. 8089 m ( 2) położoną w W. przy ul. (...) w W. jest nieuzasadnione. Pozwany Skarb Państwa – Prezydent(...) W. wniósł o oddalenie powództwa wskazując, że powódka uchybiła terminowi do złożenia wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o kontrolę wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania. Sąd ten ustalił, że pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. Skarb Państwa – prezydent(...) W. wypowiedział wysokość dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. (...), stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka ewid. nr(...) z obrębu (...) o pow. 8089 m ( 2), ustalając z dniem 1 stycznia 2010r. nową opłatę roczną w wysokości 311 345,61 zł. Wypowiedzenie zostało doręczone powódce na adres:

W., ul. (...). Wnioskiem z dnia 14 października 2010 r. nadanym na poczcie 18 października 2010 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej – SKO) (...) wniosła o ustalenie, że wypowiedzenie opłaty rocznej jest nieuzasadnione. Orzeczeniem z dnia 2 lutego 2012 r. SKO oddaliło wniosek, wskazując, że został on złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Sąd pierwszej instancji ustalił także, że (...) pismem z dnia 10 lutego 2003 r. poinformowała pozwanego, że w związku ze zmianami organizacyjnymi w (...) obowiązki związane z opłatami z tytułu użytkowania wieczystego przejmuje Zakład (...) przy ul. (...) w W..

Następnie, pismem z dnia 31 października 2006 r. (...) Oddział (...) wskazał, że od 1 stycznia 2007 r. przejął obowiązki związane z opłatami z tytułu użytkowania wieczystego, wskazując adres do doręczania faktur – przy ul (...) w W.. W piśmie wskazano działki o numerach (...). Skarb Państwa dokonując aktualizacji opłat rocznych w 2006 r. co do działek: (...) przesłał wypowiedzenia na adres przy ul. (...) w W.. W rejestrze gruntów wskazany jest adres do doręczeń przy ul. (...), jako właściwy dla nieruchomości stanowiącej działkę nr (...).

W Krajowym Rejestrze Sądowym jako adres siedziby powódki wskazano ul. (...) w W.. W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy przywołał treść art. 77 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej – u.g.n.) oraz art. 72 i art. 78 tej ustawy. W myśl tego ostatniego przepisu wieczysty użytkownik może w terminie 30 dni od otrzymania wypowiedzenia złożyć do SKO wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości. Termin ten jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu. Powód złożył wiosek z uchybieniem terminu, a zatem powództwo podlegało oddaleniu.

Wypowiedzenie zostało doręczone w dniu 6 sierpnia 2009 r. na adres wskazany w 2003 r. i było to skuteczne. Natomiast wniosek (pozew) o ustalenie skierowany został do SKO w dniu 18 października 2010 r. Powód nie wykazał, aby doręczył pismo z 2006 r. o zmianie adresu, pozwanemu. Nadto, odnosiło się ono do innych działek, niż działka przedmiotowa. Zdaniem Sądu obowiązek doręczania korespondencji może wynikać zarówno z wpisu do KRS – u, jak i ze wskazania zainteresowanej osoby prawnej. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Od wyroku tego w całości apelację wniosła powódka zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: art. 78 ust. 1 u.g.n. i art. 45 k.p.a., a także art . 41 k.c. , art. 96 k.c. i art. 368 k.s.h.

Podniosła także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do wiążącego charakteru wskazania adresu do korespondencji z 2006 r. Wniosła o zmianę wyroku i oddalenie powództwa ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja nie jest uzasadniona, chociaż jej wniosek końcowy sprowadzający się do żądania oddalenia powództwa odpowiada stanowisku Sądu drugiej, który podziela trafność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zasadniczą kwestia w sprawie było, czy doszło do skutecznego doręczenia aktualizacji w 2009 r., na adres przy ul. (...) w W.. Apelująca nie podważyła prawidłowości ustaleń Sądu w tym zakresie – nie zgłosiła stosownych zarzutów w tym przedmiocie (naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.), a zarzut błędnych ustaleń faktycznych został podniesiony jedynie w stosunku do wskazania z X 2006 r.

Zatem wskazanie z 2003 r. było skuteczne, a zmiana z 2006 r. nie odnosiła się do przedmiotu sprawy. Powódka kwestionując prawidłowość wskazania z 2006 r. potwierdzała niejako pośrednio, że wskazanie wcześniejsze – z 2003 r. – obowiązywało. W tych warunkach nie doszło do naruszenia powołanych w apelacji przepisów prawa materialnego. Pogląd o możliwości wskazania adresu do korespondencji jest ugruntowany w literaturze, a twierdzenia przeciwne w apelacji nie mają usprawiedliwionych podstaw. Nie budzi też wątpliwości, że termin do złożenia wniosku do SKO –(późniejszy pozew, po przejściu do etapu sądowego – art. 80 ust.2 u.g.n.) - jest przesłanką prawa materialnego, decydującą o bycie roszczenia (art. 78 ust.2 u.g.n.).

W sprawie niniejszej powódka uchybiła terminowi zawitemu, co miało ten skutek, że utraciła roszczenie o ustalenie. Z tych względów, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu w instancji odwoławczej Sąd drugiej instancji orzekł na podstawie art. 108 § 1, art. 98 i art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. zasądzając na rzecz pozwanej koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej.