Court allows early retirement for welder proving 15 years special conditions work despite ZUS denial.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to award early retirement. The appellant argued that the agency failed to properly investigate witness testimony regarding his work as a welder, which defines special working conditions regardless of the job title. The court found that the appellant successfully demonstrated over 15 years of continuous work in special conditions, specifically welding, thereby meeting the statutory requirements for reduced retirement age.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach: Praca w warunkach szczególnych jest określona przez rodzaj wykonywanej pracy, a nie tytułem stanowiska, co oznacza, że pracownik wykonujący spawanie spełnia wymogi 15-letniego stażu w warunkach szczególnych.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
ODPIS Sygn. akt VIII U 443/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2016r. Sąd Okręgowy w Poznaniu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący SSR del. do SO Maciej Nawrocki Protokolant st. sekr. sąd. Violetta Matula po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016r. w Poznaniu odwołania L. L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z dnia 11 grudnia 2014r., znak:(...) w sprawie L. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o emeryturę Zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu prawo do emerytury przy wieku obniżonym z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 01 listopada 2014 roku.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 11 grudnia 2014 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r., nr 8, poz. 43), po rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu 12 listopada 2014 r., odmówił L. L. prawa do emerytury. Uzasadniając organ rentowy wskazał, iż na podstawie przedłożonych dokumentów wnioskodawca udowodnił ponad 25-letni okres składkowy i nieskładkowy oraz 3 lata, 6 miesięcy i 18 dni okresów pracy w szczególnych warunkach przypadających w okresach: od 1 czerwca 1990 r. do 31 października 1990 r., od 1 listopada 1990 r. do 31 grudnia 1990 r., od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r., od 1 czerwca 1991 r. do 14 października 1993 r. i od 28 października 1993 r. do 31 grudnia 1993 r.
W powyższych okresach pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz. Natomiast organ rentowy nie uwzględnił jako okresów pracy w szczególnych warunkach zatrudnienia w (...) od 22 września 1973 r. do 27 grudnia 1974 r. i od 16 sierpnia 1976 r. do 31 maja 1990 r., gdyż na podstawie dokumentacji zastępczej nie można określić czy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował w szczególnych warunkach oraz w jakim okresie na jakim stanowisku pracy był zatrudniony – w dokumentach pojawia się stanowisko monter i monter konstrukcji stalowych.
Zakład nie uwzględnił również okresu zatrudnienia w (...) sp. z o.o. od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1997 r., gdyż pracodawca nie stwierdził okresu pracy w szczególnych warunkach. Wobec powyższego organ rentowy stwierdził, iż ubezpieczony nie wykazał co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. /vide decyzja w aktach ZUS/ W dniu 9 stycznia 2014 r., w formie i terminie przewidzianym prawem, L. L. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji przyznającej mu prawo do emerytury. Uzasadniając podniósł, iż organ rentowy nie przeprowadził w sposób należyty postępowania dowodowego, albowiem nie przesłuchał świadków, byłych pracowników (...), z którymi odwołujący pracował jako spawacz.
Zaznaczył również, iż w trakcie zatrudnienia korzystał z „przywilejów” pracownika pracującego w szczególnych warunkach, tj. z dostępu do posiłków i napojów profilaktycznych i regenerujących. Pracodawca wystawiając odwołującemu świadectwo był „nieprecyzyjny” nie opisując dokładnie i w jakich okresach pracował na danym stanowisku. Zdaniem L. L. nie może on ponosić negatywnych konsekwencji działania byłych pracodawców. Fakt, ze w dokumentach brak jest pewnych informacji nie oznacza, że nie pracował jako spawacz. /vide odwołanie k. 2-3 akt/ W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy przytoczył argumentację prawna i faktyczną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie odwołania. /vide odpowiedź na odwołanie k. 4 akt/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
L. L. urodził się dnia (...) Nie jest członkiem OFE. Legitymuje się okresem ubezpieczenia wynoszącym na dzień 31 grudnia 1998 r. 25 lat + 10 m-cy + 1 dzień okresów składkowych i 0 lat + 0 m-cy + 19 dni okresów składkowych. bezsporne Dnia 12 listopada 2014 r. odwołujący złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury przy obniżonym wieku emerytalnym i to z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Do wniosku odwołujący załączył m.in. dokumenty dotyczące zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...), w tym: – świadectwo pracy, w którym wskazano, iż był zatrudniony od 22 września 1973 r. do 31 października 1990 r. w pełnym wymiarze casu pracy na stanowisku montera, a ostatnio jako spawacz, – świadectwo pracy, z którego wynika, że pracował w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r. na stanowisku spawacza, – świadectwo pracy z dnia 31 grudnia 1993 r., w którym wskazano, iż był zatrudniony od 1 czerwca 1991 r. do 31 grudnia 1993 r. w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz.
Odwołujący przedłożył również świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 1997 r. wystawione przez (...) Sp. z o.o., w którym wskazano, iż był zatrudniony od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1997 r. w pełnym wymiarze casu pracy na stanowisku spawacza, a po uzyskaniu uprawnień maszynisty ciężkich maszyn budowlanych i drogowych 26 lutego 1996 r. jako brygadzista. W oparciu o przedłożone dokumenty, organ rentowy decyzją z dnia 11 grudnia 2014 r. odmówił odwołującemu przyznania prawa do emerytury, ze względu na brak wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach. dowód: dokumenty w aktach emerytalnych odwołującego Odwołujący w okresie od 22 września 1973 r. do 31 października 1990 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) (później (...) – (...) Sp. z o.o.).
Odwołujący początkowo został przyjęty na stanowisko pomocnika montera – robotnika budowlanego. W okresie od 28 grudnia 1974 r. do 20 lipca 1976 r. odwołujący odbywał zasadniczą służbę wojskową. Z dniem 1 sierpnia 1977 r. L. L. został przeniesiony na stanowisko montera konstrukcji metalowych. Odwołujący odbył kursy spawania gazowego w grudniu 1984 r. (podstawowy) i w lutym / marcu 1988 r. (specjalistyczny). Natomiast w okresie do 27 lipca 1987 r. do 31 grudnia 1987 r. odwołujący pracował na budowie eksportowej w NRD we F.. W umowie z dnia 24 lipca 1987 r. wskazano stanowisko montera, ale na miejscu odwołujący zajmował się wyłącznie spawaniem.
Będąc zatrudnionym w (...) odwołujący przygotowywał konstrukcje, co polegało na ich spawaniu, a dopiero później jeździł na montaż na budowy bo czasem brakowało spawaczy. Spawanie i montowanie konstrukcji odbywało się na stołach specjalnych. Montowanie polegało na składaniu, wiązaniu elementów do spawania. Odwołujący spawał i docinał palnikiem acetylenowym elementy do spawania. Do dyspozycji miał wózek z gazami i spawarkę. W hali w L. były 3 stanowiska, 3 brygady. Nieraz bywało, że E. W. pracował w jednej brygadzie z odwołującym.
Brygady składały się z 6-10 osób. L. L. zajmował się również heftowaniem czyli przyspawaniem drobnych elementów, za pomocą których łączone były następnie większe elementy. Przyspawanie drobnych elementów określano słowem „heftowanie”, a słowa „spawanie” używano na określenie spawania dłuższych elementów. H. to była praca przy pomocy spawarki. Odwołujący pracował tylko spawarką i palnikiem acetylenowym jeśli trzeba było przyciąć jakiś element. Jako spawacz odwołujący otrzymywał litr mleka, zaś monterzy 0,5 litra mleka. dowód: dokumenty w aktach osobowych odwołującego (k. 21); akta osobowe świadków S. D. i E. W. (k. 21); zeznania świadków S. D. (k. 45v-46), E. W. (k. 69-70); zeznania odwołującego (k.
70) W Przedsiębiorstwie (...) byli także zatrudnieni świadkowie S. D. i E. W.. E. W. był zatrudniony od 23 października 1972 r. do 30 kwietnia 1991 r. i od 1 kwietnia 1994 r. do 31 października 2005 r. Dnia 31 października 2005 r. pracodawca wystawił E. W. świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, w którym wskazał, iż w okresach od 22 października 1977 r. do 30 kwietnia 1991 r. i od 1 kwietnia 1994 r. do 31 października 2005 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy spawaniu i wycinaniu gazowym oraz elektrycznym na stanowisku spawacz elektryczny i gazowy wymienionym w wykazie A dział XIV poz. 12 pkt 1 stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty.
W oparciu o powyższe świadectwo organ rentowy decyzją z dnia 22 maja 2012 r. przyznał świadkowi wcześniejszą emeryturę i to z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Natomiast S. D. był zatrudniony od 4 maja 1973 r. do 31 października 1990 r., od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r. i od 25 kwietnia 1994 r. do 30 listopada 2005 r. Dnia 30 listopada 2005 r. (...) wystawił świadkowi świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, w którym wskazał, iż w okresach od 4 maja 1973 r. do 31 października 1990 r., od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r., od 25 kwietnia 1994 r. do 30 listopada 2005 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy spawaniu i wycinaniu gazowym oraz elektrycznym na stanowisku spawacz elektryczny i gazowy wymienionym w wykazie A dział XIV poz. 12 pkt 1 stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r.
Decyzją z dnia 25 kwietnia 2012 r. Zakład przyznał S. D. emeryturę przy obniżonym wieku emerytalnym w związku z wykonywaniem pracy w szczególnych warunkach od dnia 13 listopada 2011 r. dowód: akta osobowe świadków S. D. i E. W. (k. 21); akta emerytalne świadków (k.
50) Natomiast w okresie od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1997 r. odwołujący był zatrudniony w (...) Sp. z o.o., gdzie pracował jako spawacz. Dowód: dokumenty w aktach emerytalnych odwołującego (k. 21); zeznania odwołującego (k.
70) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów, zeznań świadków oraz zeznań odwołującego. Sąd uznał za wiarygodne w całości dokumenty zabrane w aktach organu rentowego oraz aktach sprawy albowiem zostały one sporządzone przez kompetentne organy, w zakresie przyznanych im upoważnień i w przepisanej formie. W szczególności Sąd uznał za w pełni wiarygodne dokumenty dotyczące zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) znajdujące się w aktach sprawy oraz w (...) Sp. z o.o. znajdujące się w aktach emerytalnych odwołującego.
Autentyczność i wiarygodność dokumentów nie była kwestionowana przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu zatem na dokumentach tych oparto ustalenia faktyczne Sąd uznał za spójne i konsekwentne zeznania świadków S. D. i E. W.. Świadkowie potwierdził fakt pracy odwołującego jako spawacza, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie 1 sierpnia 1977 r. do 31 października 1990 r., z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...). Świadkowie potwierdzili, iż odwołujący pracował jako spawacz, pomimo, że w angażach miał wpisane jako stanowisko pracy monter konstrukcji stalowych, monter lub monter-spawacz.
Ponadto zapamiętali go jak wykonywał prace związane ze spawaniem. E. W. wskazał również, iż zdarzało się, ze pracował w jednej brygadzie z odwołującym. Natomiast S. D. widział odwołującego przy pracy – przy spawaniu. Świadkowie wskazali także, iż odwołujący w tym czasie nie miał dłuższych przerw w pracy oraz obowiązki spawacza wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania odwołującego, które tworzyły zwartą i logiczną całość oraz korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w tym z dokumentami oraz zeznaniami przesłuchanych świadków.
Przekonywująco i rzeczowo odwołujący wyjaśnił na czym polegała jego praca jako spawacza.
Sąd zważył, co następuje:
Kwestią sporną było to, czy odwołujący może domagać się przyznania emerytury i z to z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej, emerytura przy obniżonym wieku przysługuje ubezpieczonym, którzy łącznie spełnią poniższe wymogi: – mężczyzna osiągnie wiek lat 60, – w dniu wejścia w życie ustawy, czyli na dzień 1.01.1999 r. posiada:
a) okres składkowy i nieskładkowy w ilości co najmniej 25 lat, b) z czego co najmniej przez 15 lat wykonywał pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze – nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, a jeżeli przystąpił – złoży wniosek o przekazanie zgromadzonych środków na rachunku za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa. Bezsporne w niniejszej sprawie było to, iż:
1. odwołujący dnia 27 maja 2014 r. ukończył 60 lat, 2. na dzień 1.01.1999 posiada 25 lat, 10 m-cy, 20 dni lat stażu ubezpieczeniowego, 3. nie przystąpił do OFE. Sporne natomiast w sprawie było to, czy odwołujący legitymuje się 15 letnim stażem pracy w warunkach szczególnych – organ rentowy nie uznał bowiem okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) od 22 września 1973 r. do 31 października 1990 r. i w (...) Sp. z o.o. od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1997 r. Natomiast poza sporem pozostawało to, iż odwołujący udowodnił 3 lata, 6 miesięcy i 18 dni pracy w szczególnych warunkach z tytułu zatrudnienia od 1 czerwca 1990 r. do 31 października 1990 r., od 1 listopada 1990 r. do 31 grudnia 1990 r., od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r., od 1 czerwca 1991 r. do 14 października 1993 r. i od 28 października 1993 r. do 31 grudnia 1993 r. w Przedsiębiorstwie (...).
Zatrudnienie w szczególnych warunkach czy w szczególnym charakterze interpretuje się tak, jak to było wymagane w przepisach dotychczasowych do nabycia emerytury w obniżonym wieku. Przepisami dotychczasowymi w rozumieniu art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej jest rozporządzenie z dnia 07.02.1983 r. wraz z załącznikiem. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r. okresami pracy, uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu, są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r. – rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami". Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r., okresy pracy w szczególnych warunkach, na podstawie posiadanej dokumentacji, stwierdza zakład pracy w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy.
Jednakże, judykatura pozwala na dowodzenie w inny, niż wskazany w § 2 ust. 2 rozporządzenia, że praca była wykonywana w szczególnych warunkach. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1985 r. III UZP 5/85, LEX nr 14635 w postępowaniu przed okręgowymi zakładami pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia z zakładu pracy z powodu likwidacji zakładu pracy lub zniszczenia dokumentów dotyczących takiego zatrudnienia.
Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków nie jest dopuszczalne w postępowaniu przed organem rentowym (teza powołanej uchwały SN). Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 maja 1985 r., Sąd jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu ze świadków na okoliczność takiego zatrudnienia – jeżeli okaże się, że jest to konieczne dla wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dowód z zeznań świadków podlega ocenie Sądu na tle okoliczności sprawy i treści zebranego materiału dowodowego. Nie można bowiem – podkreśla SN – przypisać ustawodawcy zamiaru, ażeby tak istotne kwestie, mające wpływ na ustalenie prawa do świadczeń emerytalno – rentowych, powierzył tyko zakładom pracy, skoro jest notoryjnie znane, że zakłady pracy często nie posiadają dokumentacji z uwagi na upływ czasu, reorganizację lub zniszczenie z innych przyczyn.
Prowadziłoby to w wielu przypadkach do przyznania pracownikom, którzy byli zatrudnieni w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze, zaniżonych świadczeń, a nawet pozbawienia świadczeń. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 1984 r. III UZP 48/84, LEX nr 14630 oraz w uchwale z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84, LEX nr 14625: „okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze mogą być ustalane w postępowaniu odwoławczym także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy.” Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy.
Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07; z 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07; z 4 października 2007 r., I UK 111/07; z 19 września 2007 r., III UK 38/07; z 14 września 2007 r., III UK 27/07).
Na podstawie zgromadzonych dokumentów, w szczególności akt osobowych odwołującego oraz na podstawie zeznań świadków i odwołującego Sąd ustalił, że odwołujący pracując na stanowisku spawacza w okresie – nieprzerwanie – co najmniej od 1 sierpnia 1977 r. do 31 października 1990 r. i od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1997 r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych określoną w Dziale XIV Prace różne, pod poz. 12 prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym, wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r.
Natomiast niemożliwe okazało się uwzględnienie odwołującemu do pracy w szczególnych warunkach okresu od dnia 22 września 1973 r. do dnia 31 lipca 1977 r., albowiem z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych wynika, iż odwołującemu początkowo powierzono stanowisko montera – robotnika budowlanego, a dopiero od sierpnia 1977 r. powierzono mu nowe obowiązki montera konstrukcji stalowych. Dlatego też należało uznać, iż dowiedziono, że odwołujący zajmował się spawaniem dopiero od dnia 1 sierpnia 1977 r., pomimo, że nie posiadał jeszcze uprawnień spawalniczych.
Z zeznań odwołującego i świadków wynika, iż spawaniem zajmowali się także pracownicy nie posiadający takich uprawnień jeżeli potrafili spawać i robili to dobrze. Z kolei okres od czerwca do października 1990 r. został już wcześniej uwzględniony przez organ rentowy do stażu pracy w szczególnych warunkach. Powyższe oznacza zatem to, iż odwołujący spełnił trzeci z warunków przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, czyli 15 lat pracy w warunkach szczególnych, uwzględniając okresy: – od 1 sierpnia 1977 r. do 31 maja 1990 r. (12 lat + 10 m-cy + 0 dni), – od 1 czerwca 1990 r. do 31 października 1990 r. (0 lat + 5 m- cy + 0 dni) – bezsporne, – od 1 listopada 1990 r. do 31 grudnia 1990 r. (0 lat + 2 m-ce + 0 dni) – bezsporne, – od 1 stycznia 1991 r. do 31 maja 1991 r. (0 lat + 5 m- cy + 0 dni) – bezsporne, – od 1 czerwca 1991 r. do 14 października 1993 r. (2 lata + 4 m-ce + 13 dni) – bezsporne, – od 28 października 1993 r. do 31 grudnia 1993 r. (0 lat + 2 m-ce + 3 dni) – bezsporne, – od 1 stycznia 1994 r. do 31 października 1997 r. (3 lata + 5 m-cy + 29 dni) łącznie – 19 lat, 10 m- cy , 15 dni.
Przy ustaleniu, że odwołujący wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych orzeczono jak wyroku na podstawie w/w przepisów i art. 477 14 § 2 k.p.c. i przyznano mu prawo do wcześniejszej emerytury od 1 listopada 2014 r., tj. od miesiąca, w którym został złożony wniosek. /-/ Maciej Nawrocki