Appeal dismissed; defense lawyer costs are process costs, not court costs, under Polish Criminal Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defense lawyer's appeal against a lower court order requiring the convicted defendant to pay legal costs. The defense argued procedural violations, but the court clarified that costs for a single representative are process costs, not court costs, and thus fall under different rules. Since these costs were not negotiated in the settlement phase and required separate determination upon the prosecutor's request, the lower court's application of the relevant statutory provisions was correct.
Legislator headnote
AI generatedart. 616 ust. 1 pkt 2 k.p.k.; art. 626 ust. 2 k.p.k.; art. 627 k.p.k.: Costs incurred for the appointment of a single representative in criminal proceedings are classified as process costs rather than court costs, necessitating separate determination when not covered by the final judgment or settlement agreement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V Kz 76/16 POSTANOWIENIE Dnia 26.02.2016 r. Sąd Okręgowy w Łodzi , V Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia S. O. Grzegorz Gała Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Matecka przy udziale Prokuratora: Sławomira Szeleszczyka po rozpoznaniu w sprawie S. K., syna L. i D. z domu M., urodzonego (...) w Ł. skazanego za przestępstwo z art. 177§2 kk na skutek zażalenia obrońcy skazanego z dnia 31 grudnia 2015 roku, na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi z dnia 08 grudnia 2015r. w sprawie o sygn. akt VII K 170/15 w przedmiocie zasądzenia od skazanego, na rzecz oskarżycieli posiłkowych kosztów zastępstwa adwokackiego na podstawie art. 437§1 kpk, postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi, postanowieniem z dnia 08 grudnia 2015r. w sprawie o sygn. akt VII K 170/15, zasądził od skazanego na rzecz oskarżycieli posiłkowych koszty zastępstwa adwokackiego. Podstawą takiej decyzji były przepisy art. 626§2 kpk, 616§1 pkt 2 kpk oraz stosowne normy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego, zarzucając naruszenie przepisów procedury i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne, a podniesiona w nim argumentacja nie jest trafna. Uwadze skarżącego umknęło bowiem, że uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika, nie są kosztami sądowymi tylko kosztami procesu (art. 616§1 kpk). Te koszty procesu nie były przedmiotem konsensualnego trybu procesowania, przewidzianego w art. 387 kpk, który doprowadził do wydania wyroku z dnia 10 listopada 2015 roku. Innymi słowy, nie były one przedmiotem negocjacji i „ugody”, co do warunków dobrowolnego poddania się karze.
Dopiero z chwilą złożenia wniosku przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych kwestia ta stała się aktualna, a zatem wraz ze złożeniem wniosku zaistniała konieczność dodatkowego ustalenia wysokości kosztów (postępowania), a jednocześnie o tych kosztach (postępowania) nie orzeczono w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Jest to zatem klasyczna sytuacja z art. 626§2 kpk, na który to przepis powołał się Sąd Rejonowy. Stanowisko Sądu I instancji jest zatem trafne, także co do zastosowania art. 627 kpk, mimo, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnia precyzyjnie powodów takiego rozstrzygnięcia.
Nie doszło zatem do naruszenia przepisów procedury wskazanych w zażaleniu. Nie znajdując ponadto żadnych innych uchybień, podlegających ocenie z urzędu, które skutkować by mogły koniecznością uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, Sąd Okręgowy orzekł jak wyżej.