Social court dismissed appeal against pension recalculation based on prior disability pension earnings data.
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the insured's appeal regarding the recalculation of her pension based on earnings from a prior disability pension period. The insured argued for using earnings from 1982-1991 and a specific base rate, while the social security office maintained the current calculation using the most favorable 20 years. The court ruled that the current pension calculation was legally correct and more beneficial, as applying the requested data would violate statutory requirements regarding base rates and time periods.
Legislator headnote
AI generatedArt. 21 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; The court cannot recalculate a pension using earnings from a prior disability pension unless the same years were used for the disability pension base, and the base rate must correspond to the date of the disability pension calculation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1385/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR del. Renata Stańczak Protokolant: Anna Krzyszkowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r. w Gliwicach sprawy J. W. (W.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania J. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 22 lipca 2015 r. nr E - (...) oddala odwołanie. (-) SSR del. Renata Stańczak Sygn. akt VIII U 1385/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22.07.2015r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na podstawie art.21 ustawy o emeryturach i rentach z FUS odmówił ubezpieczonej J. W. ( W. ) prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury od tych samych zarobków, które przyjęto do obliczenia podstawy wymiaru renty, gdyż do ustalenia podstawy wymiaru renty przyjęto zarobki z lat 1984 -1986, a nie odpowiednio z 20 lat wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu lub z 10 kolejnych lat kalendarzowych przypadających w ostatnim 20 - leciu przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.
Ubezpieczona w odwołaniu od decyzji sprecyzowanym na rozprawie w dniu 16.11.2015r. domagała się przeliczenia wcześniej pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy według zarobków z lat 1982 – 1991 i wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 114,34% podnosząc, iż od tak obliczonego świadczenia rentowego powinna mieć obliczoną emeryturę, przy zastosowaniu kwoty bazowej obowiązującej w 2006r. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy dodał, iż wypłacana obecnie ubezpieczonej emerytura została obliczona w decyzji z dnia 01.12.2016r. na podstawie zarobków z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu i jest korzystniejsza niż obliczona od podstawy wcześniej pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Ubezpieczona J. W. urodziła się w dniu (...) W dniu 31.10.1991r. złożyła w organie rentowym wniosek o przyznanie prawa do renty inwalidzkiej załączając do niego zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione w dniu 24.10.1991r. przez KWK (...) w R. zawierające zarobki z lat 1984 – 1986. Decyzją z dnia 20.01.1992r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej rentę inwalidzką. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru tego świadczenia wyniósł 116% i został ustalony na podstawie zarobków z lat j.w.
Świadczenie to przysługiwało do lutego 1994r. W dniu 20.03.1996r. ubezpieczona złożyła nowy wniosek o przyznanie prawa do renty inwalidzkiej załączając do niego zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione w dniu 11.03.1996r. przez KWK (...) w R. zawierające zarobki z lat 1984 – 1990. Decyzją z dnia 24.06.1996r. organ rentowy odmówił prawa do wnioskowanego świadczenia. Ubezpieczona odwołała się od tej decyzji i Sąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem z dnia 25.09.1997r. w sprawie o sygn. akt XIU 2516/97 zmienił tę decyzję i przyznał ubezpieczonej prawo do renty inwalidzkiej od dnia 01.12.1995r.
Wyrok ten organ rentowy wykonał decyzją z dnia 25.11.1997r. obliczając podstawę wymiaru świadczenia ubezpieczonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17.10.1991r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw, w oparciu o zarobki z 7 lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 16 lat kalendarzowych poprzedzających datę zgłoszenia wniosku, czyli z lat 1984 – 1990. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 118,21%, a kwota bazowa 666,96. W dniu 19.09.2006r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wniosek o przyznanie prawa do emerytury załączając do niego zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione w dniu 09.03.2006r. przez Kompanię Węglową S.A.
Oddział KWK (...) w R. obejmujące zarobki z lat 1980 – 1991. Decyzją z dnia 16.10.2006r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury od dnia 22.10.2006r., to jest od osiągnięcia wieku emerytalnego. Do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia organ rentowy przyjął: podstawę wymiaru składek z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok zgłoszenia wniosku, czyli z lat 1986 – 1995, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia 68,86% i kwotę bazową w wysokości 1.977,20 zł – obowiązującą w dacie złożenia wniosku o emeryturę.
Wyliczona w tej decyzji emerytura wyniosła 879,85 zł brutto. Organ rentowy przyjął taki wariant wyliczenia emerytury ubezpieczonej w sytuacji, gdy emerytura obliczona od podstawy wymiaru uprzednio pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy okazała się niższa – wyniosła 842,24 zł brutto ( jak w decyzji z dnia 20.10.2006r. ). W dniu 10.11.2006r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wniosek o ponowne ustalenie emerytury załączając do wniosku zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione w dniu 31.10.2006r. przez Kompanię Węglową S.A.
Oddział KWK (...) w R. za lata 1974 – 1979. W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy decyzją z dnia 01.12.2006r. ponownie ustalił wysokość emerytury ubezpieczonej od dnia 22.10.2006r., przy zastosowaniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru w wysokości 90,03% ustalonego na podstawie zarobków z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu i kwoty bazowej 1.977,20 zł. Emerytura wyniosła 1.004,45zł. Ubezpieczona odwołała się od tej decyzji i tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 06.06.2007r. w sprawie o sygn. akt VIII U 135/07 oddalił to odwołanie, po uprzednim ustaleniu, iż organ rentowy prawidłowo i w sposób najkorzystniejszy obliczył emeryturę ubezpieczonej, a to zgodnie z art.21 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Sąd dodał, iż gdyby obliczono emeryturę na podstawie art.21 ust.1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w oparciu o zarobki z lat 1982 – 1991, przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 114,34% oraz kwoty bazowej przyjętej do obliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy 666,96, emerytura po waloryzacjach wyniosłaby ( na dzień 01.03.2006r. ) 826,80 zł brutto i byłaby niższa od pobieranego przez ubezpieczoną świadczenia. W dniu 10.07.2015r. ubezpieczona złożyła kolejny wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury.
W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy wydał w dniu 22.07.2015r. decyzję zaskarżoną, omówioną na wstępie. Powyższe Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego oraz akt tut. Sądu o sygn. VIII U 135/07 jako okoliczności bezsporne, bo jednoznacznie wynikające z tych dowodów i nie kwestionowane przez strony. Sąd zważył co następuje. Odwołanie ubezpieczonej J. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.21 ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( t.j. Dz.U. z 2015, poz.748 ze zm. ) zwanej dalej Ustawą, podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy stanowi:
1) podstawa wymiaru renty – w wysokości uwzględniającej rewaloryzacje oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty, albo 2) podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art.15. Stosownie do art.15 Ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę.
Na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu ubezpieczenia. W odwołaniu ubezpieczona domagała się przeliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy według zarobków z lat 1982 – 1991 i wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 114,34%, a następnie przyjęcia ww. wskaźnika, a także kwoty bazowej obowiązującej w 2006r. do obliczenia wysokości pobieranej emerytury.
Ubezpieczona przed przejściem na emeryturę, a mianowicie od grudnia 1995r. była uprawniona do renty z tytułu niezdolności do pracy, której wysokość ustalono w oparciu o zarobki z 7 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatnich 16 lat kalendarzowych poprzedzających zgłoszenie wniosku, to jest z lat 1984 – 1990, zgodnie z art.7 ust.1 pkt 5 obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 17.10.1991r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 104, poz.450 ze zm. ) i przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 118,21%.
Rozpoznając wniosek ubezpieczonej o przyznanie prawa do emerytury organ rentowy dokonał wariantowania świadczenia, czyli obliczył je w oparciu o art.21 ust.1 pkt 1 Ustawy – od podstawy wymiaru wcześniej pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy ( przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 118,21% i kwoty bazowej przyjętej do obliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy 666,96% ), a następnie na podstawie art.21 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 Ustawy, które to świadczenie ostatecznie wyliczone w decyzji z dnia 01.12.2006r. ( przy zastosowaniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 90,03% ustalonego na podstawie zarobków z 20 najkorzystniejszych lat wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu i kwoty bazowej z daty przyznania prawa do emerytury 1.977,20 ) okazało się korzystniejsze dla ubezpieczonej i jako takie jest wypłacane do chwili obecnej.
Podkreślić należy, iż gdyby nawet ubezpieczona miała obliczoną rentę z tytułu niezdolności do pracy według zarobków z lat 1982 – 1991 i przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 114,34%, to organ rentowy obliczając wysokość emerytury od podstawy wymiaru tak wyliczonej renty z tytułu niezdolności do pracy, to jest zgodnie z art.21 ust.1 pkt 1 Ustawy, nie mógłby przyjąć do obliczenia świadczenia kwoty bazowej obowiązującej w dacie zgłoszenia wniosku o emeryturę ( tak jak tego domaga się ubezpieczona ), a wyłącznie kwotę bazową przyjętą do obliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy, to jest 666,96 zł.
W taki zaś sposób wyliczone świadczenie byłoby niższe od ustalonego decyzją z dnia 01.12.2006r. W świetle ukształtowanego orzecznictwa sądowego przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy nie jest dopuszczalne przyjęcie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru renty, a kwoty bazowej z daty złożenia wniosku o emeryturę, chyba że jest możliwe przyjęcie do podstawy wymiaru emerytury tych samych lat, które stanowiły podstawę ustalenia wskaźnika wysokości wymiaru renty ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 07.05.2015r.
III AUa 933/14, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 05.04.2007r. sygn. I UZP 7/07 ). W obecnym stanie prawnym nie jest możliwe obliczenie podstawy wymiaru emerytury z 7 lat kalendarzowych, czyli z lat z jakich ubezpieczona miała obliczoną rentę z tytułu niezdolności do pracy. Wypada dodać, iż zarobki ubezpieczonej z lat 1982 – 1991 nie mogłyby stanowić podstawy do wyliczenia emerytury na podstawie art.21 ust.1 pkt 2 Ustawy, a więc z zastosowaniem nowej kwoty bazowej, gdyż lata te nie mieszczą się w okresie 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym ubezpieczona zgłosiła wniosek o emeryturę, to jest w okresie od 1986r. do 2005r.
Reasumując, Sąd uznał, iż brak jest podstaw prawnych do przeliczenia emerytury ubezpieczonej w sposób przez nią żądany. Świadczenie to zostało przez organ rentowy ustalone w sposób prawidłowy i najkorzystniejszy dla ubezpieczonej, co potwierdza też stanowisko tut. Sądu zajęte w poprzedniej sprawie prawomocnie zakończonej o sygn. VIII U 135/07. W konsekwencji powyższego, Sąd z mocy art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie jako bezzasadne. (-) SSR [del.] Renata Stańczak