Court awards damages for death of relatives in traffic accident, rejecting defendant's claim of excessive amounts.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled in favor of the plaintiffs, awarding specific compensation sums for the death of their mother, grandmother, and sister caused by a traffic accident. The plaintiffs argued that the emotional trauma and loss of close family members warranted substantial financial redress, while the defendant contested the amounts as excessive. The court decided to uphold the claims because the requested sums were deemed appropriate and not inflated, noting that the deceased did not contribute to the accident and the amounts would serve their compensatory function alongside prior payments.
Legislator headnote
AI generatedArt. 445 § 3 k.p.c.; The court must determine compensation for non-material damage by individually assessing the extent of suffering and the emotional bond between the victim and the deceased, ensuring the sum is adequate to compensate for the loss without being excessive.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt. I C 43/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2016 r. SĄD REJONOWY W PRZEWORSKU I WYDZIAŁ CYWILNY w składzie następującym : Przewodniczący: SSR Grażyna Wrzosek Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Kot po rozpoznaniu w dniu 15.02.2016 r. w P r z e w o r s k u na rozprawie sprawy z powództwa : W. L., M. L. (1), D. L. przeciwko : (...) Spółka Akcyjna V. (...) o odszkodowania z tytułu wypad. komunikacyjnych I. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz powoda W. L. tytułem zadośćuczynienia kwotę 20.000 zł ( dwadzieścia tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty II. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz powoda W.
L. kwotę 4.400,08 zł ( cztery tysiące czterysta złotych 08/100) tytułem kosztów postępowania w tym kwota 2.417 zł ( dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego III. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz małoletniego powoda M. L. (1) tytułem zadośćuczynienia kwotę 6.000 zł ( sześć tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty IV. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz małoletniego powoda M. L. (1) kwotę 1.517 zł ( jeden tysiąc pięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów postępowania w tym kwota 1.217 zł ( jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego V. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz powódki D.
L. tytułem zadośćuczynienia kwotę 15.000 zł ( piętnaście tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty VI. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) na rzecz powódki D. L. kwotę 3.167 zł ( trzy tysiące sto sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania w tym kwota 2.417 zł ( dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego VII. nakazać Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu w Przeworsku ściągnąć od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) kwotę 300,30 zł ( trzysta złotych 30/100) tytułem kosztów opinii biegłego psychologa tymczasowe poniesionych przez Skarb Państwa .
Sygn. akt I C 43/15
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 15 lutego 2016 r W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu k. 222 powodowie W. L. , małoletni M. L. (1) reprezentowany przez ojca W. L. i D. L. domagali się zasądzenia od pozwanego (...) SPÓŁKA AKCYJNA V. (...) „ zapłaty zadośćuczynienia na rzecz powoda W. L. po śmierci matki M. L. (2) kwoty 20,000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25.06.2013r do dnia zapłaty , na rzecz małoletniego powoda M. L. (1) po śmierci babki kwoty 6000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25.06. 2013 r do dnia zapłaty , na rzecz powódki D.
L. po śmierci siostry M. L. (2) kwoty 15,000 zł , wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25.06.2013 r do dnia zapłaty . Na uzasadnienie swojego roszczenia podali ,ze w dniu 13 czerwca 2012 r M. L. (2) została potrącona przez samochód prowadzony przez A. K. , którą Sąd Rejonowy w Jarosławiu XI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w P. wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r sygn.. akt VI K 49 /13 uznał za winną nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym czym doprowadziła do potrącenia M. L. (2) , która w wyniku tego zdarzenia zmarła .
Ponieważ skazana posiadała polisę odpowiedzialności cywilnej u pozwanego , powodowie zwrócili się o wypłatę zadośćuczynienia w sposób dobrowolny i ten wypłacił na rzecz powoda W. L. kwotę 10,000 zł , na rzecz M. 2500 zł i na rzecz D. L. kwoty 7500 zł . Dalej podali oni ,że wypłacone przez pozwanego kwoty są niskie zważywszy ,że pomiędzy nimi , a zmarłą były bardzo bliskie i silne więzi rodzinne , a zamarła do w dniu wypadku była osobą sprawną fizycznie i intelektualnie , a jej śmierć była zdarzeniem nagłym , którego nie dało się przewidzieć i każdego z powodów napełniła smutkiem i wielkim żalem .
Na koniec powodowie naprowadzali ,że ubezpieczyciel przypuszczalnie na podstawie opinii biegłego sadowego wydanej w procesie karnym przyjął i uznał ,że zmarła M. L. (2) przyczyniła się do wypadku w 50 % i stąd taka wysokość wypłaconych kwot to jednak dalej w swoich wywodach podnosili , że to sprawczyni wypadku jechała z niedozwoloną prędkością i nie zachowała należytej ostrożności zbliżając się do przejścia dla pieszych . Na koniec powodowie podali , że jak wynika z orzecznictwa sądów , zadośćuczynienie za doznana krzywdę spowodowaną śmiercią osoby najbliższej ma celu odzwierciedlenie w formie pieniężnej rozmiaru krzywdy spowodowanej utratą osoby najbliższej , której nie można przeliczyć na pieniądze jednak kwoty wypłacone przez pozwanego są zaniżone i dlatego wystąpienie z przedmiotowym pozwem o wypłatę sum dodatkowych jest konieczne i uzasadnione .
Strona pozwana w odpowiedzi na pozew k.44 i k. 225-k.226 wnosiła o oddalenie każdego z powództw w całości podnosząc ,że wypłacone kwoty na rzecz powodów w postępowaniu likwidacyjnym uwzględniały 50 % przyczynienie się do zaistniałego wypadku zmarłej M. L. (2) , a przeprowadzone postepowanie likwidacyjne wykazało , iż powodowie w trudnym dla siebie momencie mogli i nadal mogą liczyć na wzajemne wsparcie najbliższej rodziny , a fakt ten miał niewątpliwy wpływał na łatwiejsze znoszenie żałoby po śmierci M. L. (2) ,a nadto podnieśli ,że w chwili śmierci matki powód W.
L. był osobą pełnoletnia od kilkunastu lat tworząc ze swą żoną i synem rodzinę tym samym był osoba ukształtowana emocjonalnie , a skoncentrowany na własnej rodzinie ,a śmierć matki poza smutkiem i żalem nie spowodowała dla niego żadnych negatywnych skutków jak brak poczucia bezpieczeństwa , efektywnej pomocy czy osamotnienia . Odnośnie małoletniego powoda M. L. (1) pozwany argumentował ,ze z uwagi na poziom wieku rozwojowego i związane z tym ograniczenia ,śmierć babci nie wywoła w przyszłości w jego psychice negatywnych skutków , a fakt , że z babcia nie zamieszkiwał stale i nie wychowywała go stale nie spowoduje u niego żadnego zagrożenia w kontekście prawidłowego dorastania w pełnej rodzinie , nabywania prawidłowych wartości życiowych i wzorców .
Odnośnie powódki D. L. pozwany podniósł, że nie wykazała ,że śmierć siostry M. L. (2) poza smutkiem i żalem w jej zdrowiu psychicznym nastąpiły negatywne zamiany . Bezspornym w sprawie jest to , że w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego strona pozwana wypłaciła na rzecz powoda W. L. tytułem zadośćuczynienia za śmierć matki kwotę 10,000 zł , na rzecz małoletniego powoda M. L. (1) tytułem zadośćuczynienia za śmierć babki kwotę 2500 zł , na rzecz powódki D. L. tytułem zadośćuczynienia za śmierć siostry kwotę 7500zł.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny . W dniu 13 czerwca 2012 r M. L. (2) wyszła z domu z zamiarem udania się jak zwykle na poranną mszę do kościoła w Ż. .Po mszy opuszczając kościół skierowała się do przystanku gdyż zamierzała pojechać do (...) na zakupy . Kiedy znajdowała się na przejściu dla pieszych w odległości 2 m od krawędzi jezdni została potrącona przez jadącą samochodem V. (...) z prędkością 60 km/ h A. K. . W tym miejscu obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h/ . W chwili kiedy M. L. (2) weszła na przejście dla pieszych prowadząca samochód znajdowała się od niej w odległości 24 m , a do potrącenia doszło w odległości 2 metrów od krawędzi jezdni , tak więc kierująca pojazdem A.
K. zbliżając się do przejścia dla pieszych nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pieszej , a tym samym do potracenia i wypadku doszło wyłącznie z jej winy . W żaden sposób nie przyczyniła się do niego zmarła . W wyniku potrącenia M. L. (2) doznała wielu obrażeń ciała między innymi krwotoku do jam opłucnych , który doprowadził do zejścia śmiertelnego . Dowód : opinia biegłego J. G. k. 143-k.153 oraz opinia uzupełniająca k. 211-k.212 . Zmarła M. L. (2) nie była mężatką , a jedynym jej dzieckiem był powód W.
L. . Ojciec powoda nie uczestniczył w procesie wychowawczym i ograniczał swoje zainteresowanie do syna przez płacenie alimentów . Powód zawarł związek małżeński na piątym roku studiów ,a po ich ukończeni wraz z żoną zamieszkał w P. w mieszkaniu , które otrzymał od swojej ciotki , powódki D. L. , która jest jego chrzestną matką . Matkę M. L. (2) , która wraz z siostrą D. L. mieszkała w Ż. odwiedzał codziennie , a więź ta jeszcze się pogłębiła , gdy urodził się jego syn M. . To ona opiekowała się wnukiem gdy był chory , przekazywała mu wiedzę przyrodniczą o otaczającym świecie , czytała bajki , rozwiązywała krzyżówki , których była pasjonatem , uczyła zasad wiary , modlitwy , pisania , czytania , przekazywał wiedzę o rodzinie , a nawet grała z nim w piłkę .
M. z wielką chęcią wstawał wcześnie rano w sobotę , wiedział bowiem ,że pojedzie do babci i już o 6 30 był z nią na różańcu ,a po nim wracali razem do domu . W okresie letnim dopiero po zapadnięciu zmroku powód wraz synem M. wracali do (...). To babcia nauczyła grać M. w szachy , warcaby i jazdy na rowerze . Na każde urodziny wnuka piekła mu słynny tort orzechowy i było to bardzo ważne wydarzenie rodzinne obchodzone niezwykle uroczyście . Od chwili śmierci babci M. nie chce jeździć do Ż. codziennie mimo ,że tak to czyni jego ojciec , jeździ jedynie w sobotę aby odwiedzić ciocie D. .
M. łączyła z babcia silna więź mimo ,że nie zamieszkiwali razem . Dla chłopca ta relacja była ważna , a osoba babci trwale zapisała się w jego wspomnieniach . Jej nagła śmierć była szokiem i traumą dla niego , nie spodziewał się ,że babcia , która do ostatnich dni była zdrowa i pełna energii nagle odejdzie . Obecnie zakończył proces wychodzenia z żałoby , koncentruje się na swoich sprawach szkolnych , sporcie , relacji z rodzicami i rówieśnikami . Dowód : odpis skrócony aktu zgonu M. L. (2) k. 21 , odpis skrócony aktu urodzenia powoda W.
L. k.23 , małoletniego powoda M. L. (1) k. 23, protokół uznania dziecka k.36 , wyrok Sądu Rejonowego w Jarosławiu z dnia 14 grudnia 1983 r R III C 547/83 k.37 , wyrok Sądu Rejonowego w Przeworsku z dnia 16 maja 1990 r k. 38 , zdjęcia z uroczystości rodzinnych k. 28-k.33 , zeznania świadków J. K. k. 103 , A. O. k. 103-k.104 , I. B. k. 104 , opinia biegłego psychologa M. Z. k .113-k.114 , przesłuchanie w trybie art. 304 k.p.c powódki D. L. k. 235 . Powód W. L. był bardzo zżyty ze swoją matką , łączyła ich silna więź emocjonalna gdyż wychowywał się bez ojca i w dzieciństwie była mu najbliższą osobą .
Nawet gdy już dorósł , miał swoja rodzinę często rozmawiali na różne tematy , radził się jej w osobistych sprawach , miał do niej zaufanie , była dla niego źródłem wsparcia . Jej nagła śmierć była dla niego szokiem i traumą albowiem cieszyła się dobra kondycją i zdrowiem , nie przypuszczał ,że może ją stracić . Bezpośrednio po jej śmierci zaczął sięgać po alkohol , chciał w ten sposób zapomnieć i poczuć się lepiej . Zakończył proces wychodzenia z żałoby , wspomnienie matki budzi w nim miłe wspomnienie mimo to brakuje mu jej .
Dowód: opinia biegłego psychologa M. Z. k 112 , przesłuchanie w trybie art. 304 k.p.c. powoda W. L. k.. 233-k.234 . Powódka D. L. od 1993 roku zamieszkała ze swoja siostrą M. L. (2) w Ż. . Łączyła ją z siostrą silna więź emocjonalna Była również osobą niezamężną wspólnie prowadziły dom dzieliły się obowiązkami . I tak to powódka D. L. gotowała obiady , paliła w piecu , natomiast zmarła M. wychodziła z domu robiąc zakupy , płaciła rachunki , razem spędzały wolny czas . Siostra M. była dla niej jedyna rodziną , a jej śmierć była dla niej wielka traumą albowiem tego ranka M.
L. (2) wyszła jak zwykle z domu do K. , a następnie miała się udać do (...) na zakupy , nigdy już jednak nie wróciła. Zmarła siostra była dla niej również wsparciem finansowym gdyż gospodarzyły przy dochodach z dwóch emerytur zaś obecnie jej dochód to tylko jedna emerytura , z której dużą część przeznacza na leki . Po śmierci siostry ciężko było się jej pogodzić z tym ,że jej nie ma – przez jakiś czas unikała wchodzenia do pokoju , który silnie kojarzy się jej ze zmarłą i dobrymi chwilami jakie przeżyły , odczuwała zwiększony smutek , a także obawy w związku z przyszłością .
Obecnie wyszła z procesu żałoby , dużo się modli na różańcu , codziennie odwiedza ją powód W. L. z , którym rozmawia i to jest dla niej pociechą . Dowód: zeznania świadków : J. K. k. 103 , A. O. k. 103-k.104 , I. B. k. 104 , opinia biegłego psychologa M. Z. k .113-k.114 , przesłuchanie w trybie art. 304 k.p.c. powoda W. L. k. 233-k.234 . powódki D. L. k. 235 / . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów urzędowych , zeznań świadków , opinii biegłych z zakresu psychologii i rekonstrukcji wypadków drogowych .
Dowody urzędowe / art. 244 § 1 k.p.c. / sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w zakresie ich działania , które stanowią dowód tego , co zostało w nich urzędowo zaświadczone . Prawdziwość tych dokumentów nie została przez strony zakwestionowana , a zatem korzystają one z domniemań prawnych przewidzianych w art. 244 i art. 245 k.p.c. Na wiarę zasługuje również opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych , która została wydana w sposób profesjonalny w oparciu analizę akta sprawy cywilnej i akta sprawy karnej i wyliczenia biegły w całości odpowiedział na pytania Sądu jak również w sposób wyczerpujący odpowiedział na zarzuty strony pozwanej , co zawarł w opinii uzupełniającej .
Sąd pominął natomiast przy ustalaniu stanu faktycznego zeznania świadka A. K. , które w ocenie Sądu niczego nie wniosłyby do ustalenia okoliczności i przebiegu wypadku albowiem świadek ten nie pamiętał szczegółów zdarzenia , a zeznania tego świadka złożone w sprawie karnej w bliskim odstępie czasu od zajścia , a więc dokładne ,były analizowane przez biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych J. G. i wykorzystane przy wydaniu opinii .
Sąd zważył co następuje
. Prawo do życia w rodzinie stanowi jedno z dóbr osobistych człowieka . Z uwagi na dobro osobiste w postaci ochrony życia rodzinnego , w przypadku zawinionego spowodowania śmierci jednego z członków rodziny , pozostali przy życiu mogą domagać się zadośćuczynienia na podstawie art. 446 § 4 k.c. Spowodowanie śmierci członka rodziny godzi bowiem bezpośrednio dobra osobiste pozostałych , naruszając istniejące między nimi więzi rodzinne . W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się ,że dla uzyskania zadośćuczynienia z tytułu naruszenia więzi rodzinnej przez spowodowanie śmierci osoby bliskiej , konieczne jest wykazanie faktycznego istnienia bliskości emocjonalnej .
Nie jest wystarczające samo formalne powiązanie rodzinne . Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 lutego 2015 r , (...), LEX nr 1681966 wyraził pogląd „ Na rozmiar krzywdy doznanej w wyniku utraty osoby bliskiej mają wpływ przede wszystkim : wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią tej osoby , poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci , rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym , rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą , wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej , stopień , w jakim pokrzywdzony będzie umiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność do jej zaakceptowania , wiek pokrzywdzonego „.
W wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r , sygn. V ACa 189/13 , LEX nr 1362686 Sąd Apelacyjny w Gdańsku stwierdził , że „ Nie każdą więź rodzinną niejako automatycznie należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych , lecz jedynie taką , której zerwanie powoduje ból , cierpienie i rodzi poczucie krzywdy „ , podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 10 marca 2015 r , I ACa 1359/14 , LEX nr 1675898 „ Nie każdą więź rodzinną należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych , a jedynie taką , której zerwanie powoduje ból cierpienie , rodzi poczucie krzywdy .
Osoba , która dochodzi roszczenia na podstawie art. 448 k.c. musi wykazać istnienie tego rodzaju więzi , stanowiącej jej dobro osobiste , które podlega ochronie „ . Z kolei w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 r , I ACa 1483/11 , (...) nr (...) czytamy „ krzywdą wyrządzoną zmarłemu jest utrata życia , zaś dla osób mu bliskich jest to naruszenie dobra osobistego poprzez zerwanie więzi emocjonalnej , szczególnie bliskiej w relacjach rodzinnych . Nie każdą jednak więź rodzinną niejako automatycznie należy zaliczyć do kategorii dóbr osobistych , lecz jedynie taką , w której zerwanie powoduje ból , cierpienie , rodzi poczucie krzywdy .Osoba dochodząca roszczenia na podstawie art. 448 k.c. powinna wykazać istnienie tego rodzaju więzi , stanowiącej jej dobro osobiste podlegające ochronie „.
Przenosząc te poglądy orzecznictwa na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać ,że powodowie wykazali w oparciu o przeprowadzone dowody , że zmarła M. L. (2) dla każdego z nich był osobą bardzo bliską i niezwykle ważną . I tak dla powoda W. L. była to matka , która zastępowała mu oboje rodziców albowiem wychowywał się bez ojca . Już nawet w dorosłym życiu kiedy miał żonę i dziecko te więzi nie ustały , odwiedzał ją codziennie , rozmawiali na różne tematy , doradzał się matki w sprawach osobistych , nawet małżeńskich , była jego powiernikiem .
Dla małoletniego M. była to również bardzo ważna osobą , to dzięki babci uczył się sztuki pisania , czytania , poznawał otaczającą go przyrodę ,rozwiązywali krzyżówki , to babcia dbała o jego religijne katolickie wychowanie , przekazywała mu wiedzę na temat rodziny i koligacji . Również dla powódki D. L. zmarła była jej najbliższą rodziną , nie miała bowiem innej . Od dwudziestu lat mieszkały razem , dzieliły się obowiązkami , spędzały wolny czas , święta. To harmonijne życie rodzinne powodów i ta szczególna więź jaka łączyła każdego z nich ze zmarłą zostało przerwane nagłą śmiercią M.
L. (2) , która tego dnia wyszła jak zwykle z domu i już nie wróciła . Biorąc po uwagę jej stan zdrowia , sprawność intelektualną , mimo , że liczyła 80 lat ,istnieje duże prawdopodobieństwo ,że jeszcze przez wiele lat służyła by swoim bliskim i dawała im szczęście . Tragiczny w skutkach wypadek przerwał tę więź rodzinną , a powodowie każdy z nich inaczej przeżył głęboka traumę związana z odejściem matki , babci i siostry . Co prawda powodowie zakończyli okres żałoby , pogodzili się ze śmiercią M. L. (2) , to jednak odejście osoby bliskiej zawsze pozostawia pustkę , którą trudno zapełnić .
Zadośćuczynienie ma mieć charakter kompensacyjny to jednak o ile łatwiej jest zrekompensować ból i cierpienie fizyczne to o tyle trudniej jest zmiarkować kwotę , która ma zadośćuczynić temu ,że odszedł nam ktoś bardzo bliski na którym mogliśmy polegać, komu ufaliśmy, kto był dla nas oparciem . Przy przyznaniu zadośćuczynienia za naruszone dobro osobiste stosuje się przepisy art. 445 § 3 k.p.c. . Na przestrzeni lat w orzecznictwie przyjmowało się ,że określenie wysokości zadośćuczynienia powinno być dokonane z uwzględnieniem wszystkich zachodzących okoliczności .
Zarówno okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia , jak i kryteria ich oceny muszą być rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego , jak również zważywszy na jego funkcję kompensacyjną musi przedstawiać wartość ekonomiczną adekwatną do warunków gospodarki rynkowej . Pewnego podsumowania zmiany tendencji w orzecznictwie Sądu Najwyższego w przedmiocie oceny okoliczności rzutujących na wysokość zadośćuczynienia dokonano w wyroku Sądu Najwyższego z 17 września 2010 r , IICSK 84/2010 , LexisNexis nr (...) , / OSNC , nr 4 , poz.
44. Stwierdzono tam bowiem ,” że suma pieniężna przyznana tytułem zadośćuczynienia ma być odpowiednia , nie sprecyzowano jednak zasad ustalenia jej wysokości . Nie ulega wątpliwości ,że o rozmiarze należnego zadośćuczynienia decyduje rozmiar doznanej krzywdy , zadośćuczynienie bowiem ma na celu naprawienie szkody niemajątkowej , wyrażającej się doznaną krzywdą w postaci cierpień fizycznych i psychicznych . Niedający się ściśle wymierzyć charakter krzywdy sprawia ,że ustalenie jej rozmiaru , a tym samym o wysokości zadośćuczynienia , zależy od oceny sądu .
Ocena ta powinna uwzględniać całokształt okoliczności sprawy , nie wyłączając takich czynników , jak np. . wiek poszkodowanego oraz postawa sprawcy . Przy ustalaniu rozmiaru cierpień powinny być uwzględniane zobiektywizowane kryteria oceny , odniesione jednak do indywidulanych okoliczności danego wypadku „ . Biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny oraz przytoczone wyżej poglądy orzecznictwa Sąd doszedł do przekonania ,że pomiędzy tragicznie zmarłą M. L. (2), a powodami istniała szczególnie bliska więź emocjonalna i rodzinna , a jej nagła śmierć mimo podeszłego wieku była głęboką traumą dla każdego z nich co wiązało się z poczuciem krzywdy , bólu , cierpień w sferze psychicznej .
Śmierć matki , babci i siostry zmieniła ich życie w sposób nieodwracalny . W konsekwencji Sąd uznał ,że żądane dalsze kwoty zadośćuczynienia na rzecz powoda W. L. – 20,000 zł na rzecz M. L. (1) – 6000 zł , D. L. – 15,000 zł nie są nadmiernie , wygórowane ,tym bardziej ,że jak ustalił Sąd zmarła tragicznie w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania zaistniałego wypadku jak to przyjął pozwany w postępowaniu likwidacyjnym i wypłacił na rzecz W. L. kwotę 10,000 zł , na rzez M. L. (1) kwotę 2500 zł , na rzecz D.
L. kwotę 7500 zł , a zasądzone kwoty pieniężne oraz kwoty już wypłacone dla każdego z powodów będą stanowić odpowiednie zadośćuczynienie i spełnią funkcję kompensacyjną za ból związany ze śmiercią ich matki , babci i siostry . Orzeczenie znajduje w wyżej powołanych przepisach prawa . O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 98 k.p.c. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron . P. dnia 2 marca 2016 r Sędzia :