Constitutional Court appeal dismissed as inadmissible due to lack of statutory basis for appeals against its rulings.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the lawyer's appeal against its own decision to reject a request for reimbursement of legal aid costs. The lawyer argued that no law limits the time for submitting such a request, claiming the initial refusal was based on a missing declaration rather than untimeliness. The court held that since no provision allows appeals against its decisions, the appeal was procedurally inadmissible under civil procedure rules applied by analogy.
Legislator headnote
AI generatedArt. 134 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 39821 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.: No appeal lies against decisions of the Constitutional Court as no statutory provision provides for such a remedy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE z dnia 9 grudnia 2015 r. Sygn. akt Ts 266/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia adwokata M.P. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. o odrzuceniu wniosku o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie z 12 marca 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. Postanowieniem wydanym w tym samym dniu Trybunał oddalił również wniosek jego pełnomocnika – adwokata M.P. – o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi konstytucyjnej. Jak stwierdził Trybunał, wniosek pełnomocnika nie zawierał wymaganego prawem oświadczenia, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.
U. z 2013 r. poz. 461, ze zm.; dalej: rozporządzenie). Pismem z 5 sierpnia 2015 r. (data nadania) adwokat M.P. zwrócił się o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej. Oświadczył, że dotychczasowe wnioski złożone zarówno w skardze, jak i zażaleniu zostały sformułowane nie w jego w imieniu, lecz w imieniu skarżącego. Postanowieniem z 21 października 2015 r. Trybunał odrzucił wniosek jako niedopuszczalny. Stwierdził, że stanowił on ponowny wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania.
W zażaleniu z 27 października 2015 r. (data nadania) adwokat powtórzył, że wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w urzędu złożył w swoim imieniu dopiero w dniu 5 sierpnia 2015 r. i oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części (wniosek zawarty w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu był – jak stwierdził – wnioskiem samego skarżącego). Jego zdaniem rozporządzanie (ani ustawa) nie ogranicza w czasie prawa pełnomocnika do złożenia wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wniosek taki może być zatem – jego zdaniem – złożony także po prawomocnym zakończeniu postępowania. Ponadto adwokat oświadczył: „Dziwi mnie Państwa postawa. Zrozumiałbym przekazanie wniosku do Sądu Rejonowego w Tychach, jako organu zlecającego mi udzielenie pomocy prawnej z urzędu (…). Nie mogę jednak zrozumieć, dlaczego tak uparcie odmawiacie mi Państwo 120 zł za kilkadziesiąt godzin pracy, tylko i wyłącznie z powodu niezamieszczenia jednego zdania w piśmie (…)”. Jak podkreślił, „żaden pracownik nawet na najgorszej umowie śmieciowej nie zostałby z takiego powodu pobawiony wynagrodzenia”.
Zadeklarował również, że nie wniesie do Trybunału więcej skarg w charakterze pełnomocnika z urzędu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064) w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c. lub kodeks postępowania cywilnego). Trybunał Konstytucyjny nie może być uznany za sąd pierwszej lub drugiej instancji. Stosownych dla Trybunału regulacji należy zatem szukać wśród przepisów odnoszących się do Sądu Najwyższego, w szczególności przepisów dotyczących postępowania kasacyjnego.
Żaden jednak przepis kodeksu postępowania cywilnego nie przewiduje zażaleń na postanowienia wydane przez Sąd Najwyższy, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w jego orzecznictwie (zob. postanowienia SN z 3 marca 2010 r., sygn. akt III SO 1/10, LexPolonica nr 5897814 i z 22 listopada 2010 r., sygn. akt III SO 3/10, LexPolonica nr 5897853). Tym samym należy stwierdzić, że również postanowienia Trybunału Konstytucyjnego są – w zakresie nieuregulowanym w ustawie o TK – niezaskarżalne. W związku z powyższym złożone zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 20 ustawy o TK w zw. z art. 39821 w zw. z art. 397 § 2 zdanie pierwsze w zw. z art. 370 k.p.c.