Constitutional Court dismisses appeal on civil procedure costs clause due to identity of control subject and precedent. The court rejects the claim that a new constitutional standard requires re-examination. The decision relies on the binding nature of prior rulings regarding the same legal provision. The court finds no need for further substantive review given the established unconstitutionality. The appeal is rejected because the subject matter and constitutional standards are identical to previous decisions. The court emphasizes that prior findings of unconstitutionality preclude redundant analysis. The ruling upholds the principle of legal certainty and judicial economy in constitutional review. The decision confirms that new constitutional standards do not alter the outcome of identical cases. The court maintains that the same legal provision cannot be re-examined under different grounds if already found unconstitutional. The appeal is dismissed to prevent unnecessary duplication of constitutional review proceedings. The court concludes that the appellant's arguments fail to establish a valid basis for re-opening the case.

740/II/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 24 stycznia 2011 r. Sygn. akt Ts 164/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lipca 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej S.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 17 lipca 2007 r. wniesiono o zbadanie zgodności art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), „w zakresie, w jakim ogranicza prawo zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów procesu niezasądzonych przez sąd”, z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 15 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na zbędność orzekania o zgodności zaskarżonego przepisu z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz z powodu braku samodzielnych wzorców kontroli w pozostałym zakresie.

Takie rozstrzygnięcie – w zakresie wzorców z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji – wydane zostało w związku z wyrokiem z 31 marca 2009 r. (SK 19/08, OTK ZU nr 3/A/2009, poz. 29), w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 3941 § 2 k.p.c. jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. Zarzucił w nim błędne ustalenia faktyczne, polegające na uznaniu, że w sprawie zachodzi zbędność orzekania ze względu na wydanie przez Trybunał powołanego już wyroku SK 19/08.

W ocenie skarżącego nie zachodzi tożsamość przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie oraz w wyroku Trybunału z 31 marca 2009 r., ze względu na różny zakres zaskarżenia. Ponadto, skarżący wskazał na zasięg zasady ne bis in idem w kontekście nowelizacji aktu prawnego, którego przepisy poddane zostały kontroli Trybunału i podkreślił, że brak jest przeszkód do kontroli przepisu, jeżeli inny przepis, o treści zbliżonej lub tożsamej z badanym przepisem, został przez Trybunał uznany za zgodny z Konstytucją, a następnie utracił moc obowiązującą.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przesłanką podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia o odmowie nadania dalszego biegu niniejszej skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że wyrok z 31 marca 2009 r. (SK 19/08, OTK ZU nr 3/A/2009, poz.

29) ma charakter wiążący w przedmiotowej sprawie, ze względu na tożsamość zarówno przedmiotu kontroli, jak i wskazanych konstytucyjnych wzorców kontroli. Norma kwestionowana w niniejszej skardze konstytucyjnej była już przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Konstytucyjność uchylonego z dniem 6 lutego 2005 r., art. 39318 § 2 k.p.c. – bardzo zbliżonego w treści do obecnie obowiązującego art. 3941 § 2 k.p.c. – była badana dwa razy. Wyrokiem z 1 lutego 2005 r. (SK 62/03, OTK ZU nr 2/A/2005, poz.

11) art. 39318 k.p.c. został uznany za zgodny z art. 78 i art. 176 Konstytucji. Natomiast w wyroku z 27 marca 2007 r. (SK 3/05, OTK ZU nr 3/A/2007, poz.

32) Trybunał orzekł, że art. 39318 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie kosztów procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 lutego 2010 r., SK 10/09 (OTK ZU nr 2/A/2010, poz.

10) orzekł, że art. 3941 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim – w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 maja 2009 r. – nie dawał podstaw do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 32 Konstytucji. W powołanym orzeczeniu SK 3/05 Trybunał wskazał, że „ponowne rozpoznawanie tej samej kwestii czyni niewątpliwie postępowanie zbędnym, w wypadku uprzedniego stwierdzenia niezgodności z Konstytucją zakwestionowanego ponownie przepisu.

Nie ma przy tym znaczenia fakt wskazania nowych, oprócz będących już podstawą orzeczenia niekonstytucyjności, wzorców kontroli konstytucyjnej”. Uznanie niekonstytucyjności art. 3941 § 2 k.p.c. w takim zakresie, jaki wskazany został w badanej skardze, czyni zbędnym ponowne merytoryczne rozpoznanie zarzutów wobec tej samej normy. Nie ma tu znaczenia powołanie przez skarżącego dodatkowego – w porównaniu z zakresem wyroku SK 10/09 – wzorca kontroli z art. 2 Konstytucji. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.