Legislator Case Law & Legislation
Ts 65/06 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to exhaust legal remedies and filing after the statutory deadline.

Case Number Ts 65/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the applicant's complaint regarding the Administrative Procedure Act, ruling that the legal remedy path was not exhausted. The applicant failed to file a cassation appeal against the lower court's decision and subsequently filed the constitutional complaint significantly beyond the three-month statutory deadline. Consequently, the court declared the complaint inadmissible due to the violation of mandatory procedural prerequisites.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 34 ust. 2 Konstytucji: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant fails to exhaust the legal remedy path or files the complaint after the prescribed time limit.

Keywords

AI generated
exhaustion of legal remedies statutory time limit inadmissible complaint cassation appeal Constitutional Court procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 34 ust. 2 Konstytucji
1 Konstytucji, jednak z uzasadnienia skargi wynika, że jest to oczywista pomyłka redakcyjna, a adekwatnym wzorcem konstytucyjnym jest art. 34 ust. 2 Konstytucji), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji
2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (skarżący w skardze konstytucyjnej z dnia 20 marca 2006 r.
Art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
akt Ts 65/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann, Po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Józefa Bandrowczaka w sprawie zgodności: art. 3 § 1 i 2 oraz art.
Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym konieczne jest wyczerpanie drogi prawnej, polegające na wykorzystaniu przysługujących skarżącemu środków prawnych.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (skarżący w skardze konstytucyjnej z dnia 20 marca 2006 r.
art. 44 ust. 1 Konstytucji
wnosi o stwierdzenie niezgodności powyższych przepisów ustawy z art. 44 ust. 1 Konstytucji, jednak z uzasadnienia skargi wynika, że jest to oczywista pomyłka redakcyjna, a adekwatnym wzorcem konstytucyjnym jest art.
art. 34 ust. 2 Konstytucji
1 Konstytucji, jednak z uzasadnienia skargi wynika, że jest to oczywista pomyłka redakcyjna, a adekwatnym wzorcem konstytucyjnym jest art. 34 ust. 2 Konstytucji), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

197/5/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 10 października 2006 r. Sygn. akt Ts 65/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann, Po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Józefa Bandrowczaka w sprawie zgodności: art. 3 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 34 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (skarżący w skardze konstytucyjnej z dnia 20 marca 2006 r. wnosi o stwierdzenie niezgodności powyższych przepisów ustawy z art. 44 ust. 1 Konstytucji, jednak z uzasadnienia skargi wynika, że jest to oczywista pomyłka redakcyjna, a adekwatnym wzorcem konstytucyjnym jest art. 34 ust. 2 Konstytucji), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 21 marca 2006 r. skarżący – Józef Bandrowczak – zakwestionował zgodność art. 3 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 34 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji (skarżący w skardze konstytucyjnej z 20 marca 2006 r. wnosi o stwierdzenie niezgodności powyższych przepisów ustawy z art. 44 ust. 1 Konstytucji, jednak z uzasadnienia skargi wynika, że jest to oczywista pomyłka redakcyjna, a adekwatnym wzorcem konstytucyjnym jest art. 34 ust. 2 Konstytucji).

Istota takiej niezgodności polegać ma – zdaniem skarżącego – na uniemożliwieniu skarżącemu realizacji uprawnienia do zrzeczenia się obywatelstwa polskiego oraz do kontroli sądowej bezczynności organu państwa – Prezydenta RP, która to bezczynność powoduje niemożność realizacji tego uprawnienia przez skarżącego. Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 27 stycznia 2005 r. (sygn. akt II SAB/Wa 378/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na bezczynność Prezydenta RP w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

Skarżący nie składał skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym konieczne jest wyczerpanie drogi prawnej, polegające na wykorzystaniu przysługujących skarżącemu środków prawnych. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. Jak wynika z oświadczenia skarżącego nie wnosił on skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2005 r. (sygn. akt II SAB/Wa 378/04).

Z tego powodu skarga konstytucyjna jest niedopuszczalna. Nawet gdyby uznać, że warunek powyższy został spełniony, to i tak należałoby stwierdzić złożenie skargi konstytucyjnej po terminie. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało skarżącemu doręczone 11 marca 2005 r., 29 kwietnia 2005 r. otrzymał on zawiadomienie Okręgowej Rady Adwokackiej w Rzeszowie o wyznaczeniu pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Sama skarga została zaś wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 21 marca 2006 r., a więc ze znacznym przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.