Constitutional complaint dismissed due to failure to file within the statutory two-month time limit.

306 POSTANOWIENIE z dnia 20 grudnia 2000 r. Sygn. SK 14/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Krzysztof Kolasiński – sprawozdawca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska Ferdynand Rymarz Jadwiga Skórzewska-Łosiak Joanna Szymczak – protokolant po rozpoznaniu 19 grudnia 2000 r. na rozprawie skargi konstytucyjnej Marka K., z udziałem umocowanych przedstawicieli uczestników postępowania: skarżącego, Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie zgodności: art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U.

Nr 74, poz. 368 ze zm.) z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643; zm.: z 2000 r. Nr 48, poz. 552, Nr 53, poz. 638) umorzyć postępowanie, ze względu na niedopuszczalność wydania orzeczenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 24 marca 1999 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że art. 19 pkt 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 konstytucji przez to, że zamyka drogę sądową w sprawach dyscyplinarnych.

Jako ostateczne rozstrzygnięcie wydane na podstawie kwestionowanego przepisu, skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 1998 r. Wyrokiem tym rozstrzygnięta została sprawa dotycząca skargi na decyzję (rozkaz personalny) o zwolnieniu ze służby, wydaną 14 lipca 1998 r. na podstawie przepisów ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa. Powołana decyzja nie jest orzeczeniem w sprawie dyscyplinarnej, o czym świadczy to, że jej legalność była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostateczne orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary wydalenia ze służby zapadło 19 maja 1998 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 19 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązującym do 31 stycznia 2000 r. (“Sąd nie jest właściwy w sprawach dyscyplinarnych”) od orzeczenia tego nie przysługiwało odwołanie do sądu. Na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia skargi konstytucyjnej, a więc przed nowelizacją ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 9 czerwca 2000 r. (Dz.U.

Nr 53, poz. 638), termin ten wynosił 2 miesiące. Od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie dyscyplinarnej do daty wniesienia skargi konstytucyjnej upłynął okres 10 miesięcy. Niezachowanie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej powoduje, iż wydanie orzeczenia w sprawie jest niedopuszczalne. W toku całego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, aż do wydania wyroku w sprawie, Trybunał jest zobowiązany do badania, czy nie zachodzą ujemne przesłanki procesowe nakazujące umorzenie postępowania. Skoro przebieg rozprawy wykazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 1998 r. (sygn. akt II SA 1197/98) dotyczył skargi na decyzję Szefa Urzędu Ochrony Państwa z 14 lipca 1998 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby, a nie orzeczenia dyscyplinarnego, to nie może być ono uznane za ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem skargi konstytucyjnej.

Z uwagi na to, iż od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego, do daty wniesienia skargi konstytucyjnej upłynął termin przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.