Constitutional complaint dismissed for late filing; statutory deadline is material and cannot be extended.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed Zofia C.'s constitutional complaint regarding the Water Law Act, ruling it untimely due to a significant delay in filing. The applicant argued the regulation violated her constitutional rights, but the Court noted the final administrative decision was served in June 1998, while the complaint was only submitted in October. The Court determined that the two-month filing deadline is a material legal requirement essential for the protection of constitutional rights and cannot be extended.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The deadline for filing a constitutional complaint is a material legal requirement that cannot be extended or waived.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
17 POSTANOWIENIE z dnia 16 grudnia 1998 r. Sygn. Ts 140/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ferdynand Rymarz na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Zofii C., w sprawie zgodności: art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Zofii C. sporządzonej 3 października 1998 r. zarzucono, iż art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974 r.
– Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) jest niezgodny z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca wskazała, iż stosując zakwestionowaną regulację Kierownik Urzędu Rejonowego w O. decyzją z 20 maja 1996 r. zobowiązał ją do odtworzenia swobodnego spływu wód opadowych z przepustu pod drogę wojewódzką poprzez wykonanie określonych prac na nieruchomości będącej jej własnością. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Wojewoda w B. decyzją z 25 czerwca 1996 r. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 kwietnia 1998 roku.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym skarga konstytucyjna może zostać złożona w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został skarżącej doręczony 24 czerwca 1998 r., zaś skarga konstytucyjna została złożona do Trybunału Konstytucyjnego dopiero 5 października 1998 r., a więc ze znacznym przekroczeniem wspomnianego wcześniej terminu.
W tej sytuacji, z uwagi na niedochowanie jednego z wymienionych w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym warunków merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, należało odmówić nadania jej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny uznał jednocześnie, iż nie może stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania dołączony do skargi konstytucyjnej wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Termin ten bowiem ma charakter zawity, a w związku z tym nie podlega przywróceniu. Wynika to z istoty skargi konstytucyjnej, która nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia w normalnym toku instancji.
Termin do złożenia skargi konstytucyjnej nosi znamiona terminu materialnoprawnego, wyznaczającego czasowe granice dla podjęcia przez skarżącego obrony przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych poprzez zakwestionowanie w skardze konstytucyjnej generalnego aktu normatywnego (por. postanowienie TK z 21 stycznia 1998 r. sygn. Ts 2/98, OTK ZU Nr 2/1998, poz. 21 oraz postanowienie TK z 15 lipca 1998 r. sygn. Ts 79/98, OTK ZU Nr 5/1998, poz. 87). W związku z powyższym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej należało jako niedopuszczalny odrzucić.