Constitutional complaint dismissed due to failure to file within the two-month statutory deadline. The court ruled that the procedural defect precluded substantive review of the pension law's constitutionality. The claim was rejected because the filing occurred after the expiration of the legally prescribed time limit.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Stefan A. regarding the constitutionality of the pension revaluation law. Although the applicant argued the law violated his social security rights, the court found the complaint untimely as it was filed over two months after the final administrative decision. The court ruled that the failure to meet the strict filing deadline constituted a procedural bar, preventing any examination of the alleged constitutional violations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r.; Art. 48 ust. 2 in fine ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r.: A constitutional complaint must be filed within two months of the final decision; failure to file within this period, even with a subsequent appointment of a court-appointed lawyer, results in the dismissal of the complaint for lack of admissibility.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
106 POSTANOWIENIE z dnia 7 września 1998 r. Sygn. Ts 96/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Lech Garlicki na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Stefana A., w sprawie: zgodności art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450) z art. 67 oraz 68 pkt 3 Konstytucji RP p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Stefana A. sporządzonej 30 czerwca 1998 r. zarzucono, iż art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 104, poz. 450) jest niezgodny z art. 67 oraz 68 pkt 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, zakwestionowany przepis narusza jego prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy, a także do szczególnej opieki należnej osobom niepełnosprawnym i w podeszłym wieku. Skarżący wskazał, iż stosując art. 6 pkt 2 ustawy z 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. decyzją z 20 października 1996 r. odmówił skarżącemu przyznania renty inwalidzkiej.
Decyzja ta została zmieniona przez wyrok Sądu Wojewódzkiego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. z 18 kwietnia 1997 r. na korzyść skarżącego, jednak Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z 21 października 1997 r. ostatecznie oddalił odwołanie skarżącego uchylając wyrok Sądu Wojewódzkiego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest jej złożenie w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu wyroku, decyzji administracyjnej lub innego rozstrzygnięcia przesądzającego o ostatecznym charakterze orzeczenia o jego prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Jak wynika z akt sprawy, wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z 21 października 1997 r. został skarżącemu doręczony 17 listopada 1997 r. Od tego momentu rozpoczął się bieg terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. 3 grudnia 1997 r. skarżący złożył w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego dla W.-P. wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 48 ust. 2 in fine ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wniosek ten zawiesił bieg terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Ostatecznie pełnomocnik z urzędu został ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego dla W.-P. z 29 kwietnia 1998 r. oraz wskazany decyzją Okręgowej Rady Adwokackiej z 7 maja 1998 r., co zakończyło przerwę w biegu tego terminu.
Tymczasem skarga konstytucyjna została nadana w Urzędzie Pocztowym dopiero 6 lipca 1998 r., a więc kilkanaście dni po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie jednego z warunków merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej określonych w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym należało odmówić jej nadania dalszego biegu.