Constitutional complaint dismissed because final court ruling did not violate constitutional rights or freedoms. The court found no constitutional breach. The applicant failed to prove the lower court decision infringed her rights. The court ruled the complaint was clearly unfounded. The decision denied further proceedings on the constitutional challenge. The applicant's claim regarding access to courts was rejected. The court emphasized the two-instance minimum requirement. The final judgment upheld the existing legal framework. The ruling concluded the complaint lacked merit. The decision ended the constitutional review process.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Łucja M. against Article 393(1) of the Civil Procedure Code. The applicant argued that the final rejection of her cassation appeal by the Regional Court closed her judicial path and prevented protection of her residence, violating constitutional guarantees. The court determined that the final court decision did not infringe upon her constitutional rights because the matter had already been examined by two courts and reviewed by the Supreme Court. Consequently, the court ruled the complaint was clearly unfounded and refused to grant it further proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 77 ust. 2 Konstytucji RP: A constitutional complaint is admissible only if a final judicial or administrative act definitively rules on constitutional rights or freedoms, and the applicant must demonstrate that the specific act violated these rights; mere procedural preferences or the absence of a third-instance review do not constitute a constitutional violation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
57 POSTANOWIENIE z dnia 19 maja 1998 r. Sygn. Ts 75/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Łucji M. w sprawie: zgodności art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189) z art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Nr 102, poz. 643) p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Łucji M. sporządzonej 6 maja 1998 r. zarzucono, iż art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189) jest niezgodny z art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis wyklucza rozpatrzenie jej sprawy w sądowym postępowaniu kasacyjnym, a nadto uniemożliwia skarżącej ochronę lokalu mieszkalnego, stanowiącego podstawę jej egzystencji.
Skarżąca wskazała, iż stosując zakwestionowany przepis kodeksu postępowania cywilnego Sąd Wojewódzki w B. postanowieniem z 16 października 1997 r. odrzucił kasację skarżącej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z 27 lutego 1997 r., nakazującego jej opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego. Na to postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do Sądu Najwyższego, który oddalił je postanowieniem z 11 grudnia 1997 roku. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego sąd lub organ administracji publicznej ostatecznie orzekł o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Skarżący musi więc wykazać, iż orzeczenie wydane przy zastosowaniu zakwestionowanego aktu normatywnego odnosiło się do przysługujących mu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wywodzi, iż postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. o odrzuceniu kasacji uniemożliwiło jej dochodzenie praw przed sądem III instancji w postępowaniu kasacyjnym. Jednocześnie skarżąca powołuje się na art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.
Przepis ten w żadnym wypadku nie ustanawia konieczności rozpoznawania sprawy w postępowaniu trójinstancyjnym. Wręcz przeciwnie, w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP stwierdzono, iż postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Nie ma też podstaw do wywodzenia z przepisów konstytucyjnych ogólnego prawa rozpoznania spraw w postępowaniu kasacyjnym. Trudno także przyjąć, iżby w przypadku skarżącej postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. zamykało jej sądową drogę dochodzenia naruszonych wolności lub praw, skoro zanim zapadło to postanowienie, sądy dwóch instancji badały sprawę skarżącej, zaś samo postanowienie było przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy.
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wskazane przez skarżącą orzeczenie sądu nie naruszało jej praw lub wolności zagwarantowanych w konstytucji. Podobne stanowisko należy przyjąć odnośnie zarzutu naruszenia praw skarżącej wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten dotyczy prawa każdej osoby do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną. Rozpoznając przedłożoną skargę Trybunał Konstytucyjny uczynił zadość temu prawu, zaś postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. w żadnej mierze nie ograniczało prawa skarżącej do składania skargi konstytucyjnej.
Również przepis art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego ani pośrednio, ani bezpośrednio nie odnosi się do tego prawa. Skarżąca nie wykazała więc, iż powołane w skardze orzeczenia sądowe naruszyły przysługujące jej prawa lub wolności konstytucyjne. Z tych też względów skargę konstytucyjną należało uznać za oczywiście bezzasadną i odmówić nadania jej dalszego biegu.