Legislator Case Law & Legislation
Ts 75/98 AI generated

Constitutional complaint dismissed because final court ruling did not violate constitutional rights or freedoms. The court found no constitutional breach. The applicant failed to prove the lower court decision infringed her rights. The court ruled the complaint was clearly unfounded. The decision denied further proceedings on the constitutional challenge. The applicant's claim regarding access to courts was rejected. The court emphasized the two-instance minimum requirement. The final judgment upheld the existing legal framework. The ruling concluded the complaint lacked merit. The decision ended the constitutional review process.

Case Number Ts 75/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Łucja M. against Article 393(1) of the Civil Procedure Code. The applicant argued that the final rejection of her cassation appeal by the Regional Court closed her judicial path and prevented protection of her residence, violating constitutional guarantees. The court determined that the final court decision did not infringe upon her constitutional rights because the matter had already been examined by two courts and reviewed by the Supreme Court. Consequently, the court ruled the complaint was clearly unfounded and refused to grant it further proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 77 ust. 2 Konstytucji RP: A constitutional complaint is admissible only if a final judicial or administrative act definitively rules on constitutional rights or freedoms, and the applicant must demonstrate that the specific act violated these rights; mere procedural preferences or the absence of a third-instance review do not constitute a constitutional violation.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final judicial act requirement access to courts two-instance procedure minimum civil procedure code cassation appeal rejection residence protection

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
jest niezgodny z art. 77 ust.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
Wręcz przeciwnie, w art. 176 ust.
art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego
w sprawie: zgodności art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r.
art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art. 49 w związku z art.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Podobne stanowisko należy przyjąć odnośnie zarzutu naruszenia praw skarżącej wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
art. 77 ust. 2 Konstytucji RP
Jednocześnie skarżąca powołuje się na art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.
art. 176 ust. 1 Konstytucji RP
Wręcz przeciwnie, w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP stwierdzono, iż postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

57 POSTANOWIENIE z dnia 19 maja 1998 r. Sygn. Ts 75/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Łucji M. w sprawie: zgodności art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189) z art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643) p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Łucji M. sporządzonej 6 maja 1998 r. zarzucono, iż art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189) jest niezgodny z art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis wyklucza rozpatrzenie jej sprawy w sądowym postępowaniu kasacyjnym, a nadto uniemożliwia skarżącej ochronę lokalu mieszkalnego, stanowiącego podstawę jej egzystencji.

Skarżąca wskazała, iż stosując zakwestionowany przepis kodeksu postępowania cywilnego Sąd Wojewódzki w B. postanowieniem z 16 października 1997 r. odrzucił kasację skarżącej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z 27 lutego 1997 r., nakazującego jej opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego. Na to postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do Sądu Najwyższego, który oddalił je postanowieniem z 11 grudnia 1997 roku. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego sąd lub organ administracji publicznej ostatecznie orzekł o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.

Skarżący musi więc wykazać, iż orzeczenie wydane przy zastosowaniu zakwestionowanego aktu normatywnego odnosiło się do przysługujących mu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wywodzi, iż postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. o odrzuceniu kasacji uniemożliwiło jej dochodzenie praw przed sądem III instancji w postępowaniu kasacyjnym. Jednocześnie skarżąca powołuje się na art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.

Przepis ten w żadnym wypadku nie ustanawia konieczności rozpoznawania sprawy w postępowaniu trójinstancyjnym. Wręcz przeciwnie, w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP stwierdzono, iż postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Nie ma też podstaw do wywodzenia z przepisów konstytucyjnych ogólnego prawa rozpoznania spraw w postępowaniu kasacyjnym. Trudno także przyjąć, iżby w przypadku skarżącej postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. zamykało jej sądową drogę dochodzenia naruszonych wolności lub praw, skoro zanim zapadło to postanowienie, sądy dwóch instancji badały sprawę skarżącej, zaś samo postanowienie było przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wskazane przez skarżącą orzeczenie sądu nie naruszało jej praw lub wolności zagwarantowanych w konstytucji. Podobne stanowisko należy przyjąć odnośnie zarzutu naruszenia praw skarżącej wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten dotyczy prawa każdej osoby do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną. Rozpoznając przedłożoną skargę Trybunał Konstytucyjny uczynił zadość temu prawu, zaś postanowienie Sądu Wojewódzkiego w B. z 16 października 1997 r. w żadnej mierze nie ograniczało prawa skarżącej do składania skargi konstytucyjnej.

Również przepis art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego ani pośrednio, ani bezpośrednio nie odnosi się do tego prawa. Skarżąca nie wykazała więc, iż powołane w skardze orzeczenia sądowe naruszyły przysługujące jej prawa lub wolności konstytucyjne. Z tych też względów skargę konstytucyjną należało uznać za oczywiście bezzasadną i odmówić nadania jej dalszego biegu.