Constitutional complaint dismissed for filing after the statutory two-month deadline expired. The court rejected the claim due to procedural timeliness issues. The court ruled the complaint was inadmissible because it was filed late. The court held that the constitutional complaint was time-barred and thus inadmissible. The court found the complaint untimely and therefore dismissed it. The court determined the complaint was procedurally invalid due to delay. The court concluded the complaint was inadmissible for exceeding the filing period.

39 POSTANOWIENIE z dnia 12 marca 1998 r. Sygn. Ts 31/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Lech Garlicki na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu na mocy art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 102, poz. 643) skargi konstytucyjnej Zdzisławy K. w sprawie: zgodności uchwały Nr 2 Rady CZSBM z 3 marca 1983 r. w sprawie ustalania przez spółdzielnie zasad wnoszenia wkładów i rozliczeń z tego tytułu oraz uchwały Nr 17 Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 1982 r. (MP Nr 3, poz.

13) w części dotyczącej oprocentowania wkładów członków spółdzielni znajdujących się na rachunkach bankowych spółdzielni z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na mocy art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 i 3 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) p o s t a n o w i ł: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 26 lutego 1998 r. zakwestionowano uchwałę nr 2 Rady CZSBM z 3 marca 1983 r. w sprawie ustalania przez spółdzielnie zasad wnoszenia wkładów i rozliczeń z tego tytułu oraz uchwałę nr 17 Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 1982 r. (MP Nr 3, poz.

13) w części dotyczącej oprocentowania wkładów członków spółdzielni znajdujących się na rachunkach bankowych spółdzielni, zarzucając powyższym uchwałom niezgodność z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej wyrok Sądu Rejonowego w H. z 17 marca 1994 r. - utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z 19 maja 1994 r. - narusza jej prawa konstytucyjne. Badając niniejszą sprawę Trybunał zważył co następuje: Instytucja skargi konstytucyjnej wprowadzona została do polskiego systemu prawnego na mocy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. oraz ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Oba te akty prawne weszły w życie 17 października 1997 r. i od tej daty osoby domagające się ochrony przysługujących im praw i wolności określonych w konstytucji otrzymały uprawnienie do złożenia skargi konstytucyjnej. Uprawnienie to może być jednakże realizowane w zakresie przewidzianym w ustawie i po spełnieniu określonych wymagań formalnych. Jednym z nich jest przewidziany w art. 46 ust. 1 dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej. 17 października 1997 r. powstała możliwość skierowania do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, o ile wszakże nie upłynął jeszcze dwumiesięczny termin od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Praktycznie więc złożenie skargi możliwe było w przypadku rozstrzygnięcia doręczonego skarżącemu po 17 sierpnia 1997 roku. Jak wynika z przedstawionych dokumentów, ostatecznym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie był wyrok Sądu Wojewódzkiego w Z. doręczony skarżącej przed grudniem 1995 r., skoro datą 1 grudnia 1995 r. jest opatrzone pismo Ministerstwa Sprawiedliwości stwierdzające brak podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnej. Natomiast skarga konstytucyjna w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 26 lutego 1998 r., czyli ze znacznym przekroczeniem terminu ustawowego.

Na marginesie należy także zauważyć, że przytoczone w skardze pisma Ministerstwa Sprawiedliwości i Biura Trybunału Konstytucyjnego (z dnia 28 marca 1996 r.) nie mają żadnych znamion decyzji administracyjnej lub innego władczego rozstrzygnięcia określającego sytuację prawną skarżącej. Zatem w żadnej mierze, wymagany dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej, nie mógłby być liczony od daty ich doręczenia skarżącej. W tym stanie rzeczy trzeba uznać, iż skarga konstytucyjna została złożona po upływie terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy i na mocy art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 i 3 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym należało odmówić nadania jej dalszego biegu.