Constitutional complaint dismissed for failure to cite specific statutory provisions contrary to the Constitution.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Władysław M. because the plaintiff failed to identify specific statutory provisions allegedly in conflict with the Constitution. Although the court ordered the plaintiff to clarify the exact laws or normative acts at issue, the plaintiff's subsequent submission continued to focus solely on the lower court judgments without naming any legislative texts. Consequently, the court ruled that the complaint lacked the formal requirements necessary for substantive examination under Article 79 of the Constitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 49 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must specifically cite the statutory provisions or normative acts found to be unconstitutional; failure to do so renders the complaint procedurally inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
41 POSTANOWIENIE z dnia 18 marca 1998 r. Sygn. Ts 24/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) skargi konstytucyjnej Władysława M., na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) p o s t a n o w i ł: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Władysława M. sporządzonej 23 stycznia 1998 r. zarzucono sprzeczność prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 21 października 1996 r. i postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W. z 4 listopada 1997 r., z art. 65 ust. 1 (w skardze błędnie określany jako “pkt 1”) Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz z art. 49 3 Prawa spółdzielczego.
Zarządzeniem z 24 lutego 1998 r. sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał do uzupełnienia braków formalnych przedłożonej skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżący zarzuca sprzeczność z Konstytucją RP. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego złożył do Trybunału Konstytucyjnego pismo z 3 marca 1998 r. W piśmie tym w dalszym ciągu nie wskazano żadnych przepisów ustawy lub innego generalnego aktu normatywnego, którym skarżący stawiałby zarzut sprzeczności z konstytucją.
Wręcz przeciwnie, mimo wyraźnych wskazówek zawartych w zarządzeniu sędziego TK z 24 lutego 1998 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko, iż przedmiotem skargi są wyłącznie wymienione wcześniej orzeczenia sądowe. Pełnomocnik skarżącego zdaje się nie dostrzegać, iż zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącego.
Póki więc w skardze konstytucyjnej nie zostaną dokładnie określone przepisy ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżący zarzuca sprzeczność z konstytucją, skarga taka nie spełnia wymogów formalnych umożliwiających jej merytoryczne rozpoznanie. Ponieważ w przedłożonej skardze konstytucyjnej nie określono uznanych za sprzeczne z konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego i braku tego w wyznaczonym terminie nie uzupełniono, należało odmówić skardze konstytucyjnej nadania dalszego biegu.