Constitutional complaint dismissed for failure to correct formal defects regarding violated rights and evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to proceed with Wiesław M.'s constitutional complaint due to uncorrected formal deficiencies. The petitioner failed to specify the exact constitutional freedoms violated and failed to attach the final legal decision establishing those rights by the required deadline. Consequently, the court determined the complaint was procedurally inadmissible and terminated its examination.
Legislator headnote
AI generatedArt. 36 ust. 1 ust. 3 Konstytucji; Art. 49 ust. 1 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must be supplemented with precise identification of violated rights and the underlying final decision; failure to do so results in the refusal to grant further proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
14 POSTANOWIENIE* z dnia 4 lutego 1998 r. Sygn. Ts 13/97 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu na mocy art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) skargi konstytucyjnej Wiesława M., w sprawie: I. zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej 1) 42 ust. 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz.U. z 1993 r.
Nr 68, poz. 330 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 lutego 1997 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz.U. Nr 20, poz. 107), 2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) oraz II. w sprawie zgodności z art. 32 i 67 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 104, poz. 450 ze zm.) na mocy art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) p o s t a n o w i ł: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: Skarga konstytucyjna Wiesława M. zarzuca niezgodność 42 ust. 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz.U. z 1993 r.
Nr 68, poz. 330 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 lutego 1997 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz.U. Nr 20, poz. 107), oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a także niezgodność art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 104, poz. 450), z art. 32 i 67 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 1997 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności przez dokładne określenie naruszonych wolności lub praw gwarantowanych w konstytucji oraz określenie sposobu tego naruszenia, a także poprzez dołączenie wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, w którym orzeczono ostatecznie o prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącego określonych w konstytucji z podaniem daty doręczenia.
W wyznaczonym do tego terminie skarżący nie uzupełnił wymienionych powyżej braków formalnych złożonej skargi konstytucyjnej. W piśmie procesowym z 20 grudnia 1997 r. wystąpił natomiast z wnioskiem o “zabezpieczenie powództwa” poprzez zalecenie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych zaniechania pobierania składek na ubezpieczenie społeczne do czasu rozstrzygnięcia złożonej skargi konstytucyjnej. W związku z tym, iż braki formalne skargi konstytucyjnej nie zostały uzupełnione, Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.