Constitutional complaint dismissed because the challenged local tax law was already repealed by a new statute. The Constitutional Court found the complaint inadmissible due to the change in legal status. The court upheld the principle that constitutional review requires a currently valid legal basis.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the complaint filed by the Ombudsman regarding Article 15 of the Local Taxes and Fees Act. The Ombudsman argued that the lack of a maximum fee limit violated constitutional rights to rest, health, and environmental protection. However, the court noted that the contested provisions had been repealed by a new law enacted on January 12, 1991, which established a maximum fee limit. Consequently, the court declared the proceedings inadmissible as the legal basis for the complaint no longer existed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4 ust. 1, 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; The Constitutional Court must dismiss a constitutional complaint if the legal provision under review has been repealed or amended, rendering the complaint without subject matter.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
11 Postanowienie z dnia 5 lutego 1991 r. (K. 10/90) Trybunał Konstytucyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia TK Andrzej Zoll Sędziowie TK: Czesław Bakalarski Kazimierz Działocha Henryk Groszyk Wojciech Łączkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 1991 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, której uczestnikami postępowania są ponadto: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Finansów oraz Prokurator Generalny, o stwierdzenie że: art. 15 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 12, poz. 50; zm. 1988 r. Nr 19, poz. 132; 1989 r. Nr 35, poz. 192 i Nr 74, poz. 443) nie ustalając górnej granicy stawki opłaty miejscowej, która (w takim stanie prawnym) może być w dowolnej wysokości uchwalana Przez rady gmin, narusza:
a) zasady demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego sprawiedliwość społeczną (art. 1 Konstytucji RP), b) prawo do wypoczynku: na wczasach, poprzez uprawianie turystyki czy przebywanie w uzdrowiskach (art. 69 ust. 3 Konstytucji RP), e) prawo do ochrony zdrowia (art. 70 Konstytucji RP), oraz d) prawo do korzystania z wartości środowiska naturalnego (art. 71 Konstytucji RP), postanawia umorzyć postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
Rzecznik Praw Obywatelskich zarzuca niezgodność z Konstytucją art. 15 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 12, poz. 50 ze zm.). Niezgodność ta - zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich - spowodowana została nowelizacją powyższej ustawy, polegającą na tym, że radom gmin przyznano swobodę ustalania stawek opłaty miejscowej, w tym także ich górnej granicy (art. 7 ustawy z dnia 28.12.1988 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania, Dz.U. z 1989 r. Nr 74, poz. 443). Swoboda taka wprowadzona została także w odniesieniu do podatku od posiadania psów, opłaty targowej oraz opłaty administracyjnej, jednak w tym zakresie Rzecznik Praw Obywatelskich ustawy nie zaskarża.
Stan prawny, na którym Rzecznik Praw Obywatelskich opiera swój wniosek, uległ ostatnio zmianie. Zaskarżone przepisy zostały uchylone art. 23 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz.U. Nr 9, poz. 31). Ustawa ta w art. 19 określiła między innymi górną granicę dziennej stawki opłaty miejscowej, której rada gminy nie może przekroczyć. Tym samym zarzut Rzecznika Praw Obywatelskich w obecnym stanie prawnym stał się bezprzedmiotowy. W związku z powyższym, na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Nr 22, poz. 98 ze zm.), postępowanie należało umorzyć.