Legislator Case Law & Legislation
U 9/89 AI generated

Constitutional court dismisses case because the challenged ministerial communication was revoked before the ruling. The court stops proceedings due to the withdrawal of the contested act. The court stops proceedings because the contested ministerial communication was revoked before the ruling. The court stops proceedings because the contested ministerial communication was revoked before the ruling.

Case Number U 9/89
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the proceedings without issuing a substantive ruling on the constitutionality of the challenged ministerial communication. The petitioner argued the communication violated labor code provisions regarding maternity compensation and lacked proper legal form, while the Ministry admitted its normativity but noted organizational difficulties. The court decided to terminate the case because the Ministry had already revoked the entire communication prior to the court's decision, rendering the legal question moot.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym art. 4 ust. 2: If the act under review is revoked or ceases to exist before the court's decision, the proceedings shall be dismissed.

Keywords

AI generated
Constitutional Court dismissal of proceedings revoked administrative act mootness in constitutional review maternity compensation ministerial communication legal form of acts

Cited Legislation

AI generated
art. 4 ust. 2 of the Act of 29 April 1985 on the Constitutional Tribunal
3 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, postanawia: umorzyć postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 4 ust.
art. 179 § 2 of the Labour Code
- z art. 179 § 2 Kodeksu pracy oraz z art.
art. 78 ust. 2 pkt 2 and ust. 3 of the Constitution of the Polish People's Republic
179 § 2 Kodeksu pracy oraz z art. 78 ust.
art. 42 ust. 2 Konstytucji
3 i art. 42 ust. 2 Konstytucji PRL.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

25 Postanowienie z dnia 28 listopada 1989 r. (U. 9/89) Trybunał Konstytucyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia TK Henryk Groszyk Sędziowie TK: Maria Łabor-Soroka Remigiusz Orzechowski (sprawozdawca) po rozpatrzeniu w dniu 28 listopada 1989 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy z wniosku z dnia 11 września 1989 r. Rzecznika Praw Obywatelskich, toczącej się z udziałem - Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, o stwierdzenie niezgodności: ust. 3 Komunikatu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie niektórych zasad wypłacania dodatku wyrównawczego do wynagrodzeń dla kobiet w ciąży, zatrudnionych w zakładach społecznych służby zdrowia, zakładach pomocy społecznej i zakładach rehabilitacji inwalidów (Dz.

Urz. MZiOS z 1987 r. Nr 7, poz. 47) - z art. 179 § 2 Kodeksu pracy oraz z art. 78 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, postanawia: umorzyć postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98, z 1987 r. Nr 21, poz. 96 i z 1989 r. Nr 34, poz. 178).

UZASADNIENIE

1. Rzecznik Praw Obywatelskich, na podstawie art. 14 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o tym organie (Dz. U. Nr 21, poz. 123), we wniosku z dnia 11 września 1989 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności ust. 3 Komunikatu wymienionego wyżej w sentencji niniejszego postanowienia - z art. 179 § 2 Kodeksu pracy oraz art. 78 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Zarzut naruszenia przepisu art. 179 § 2 Kodeksu pracy Wnioskodawca oparł na analizie treści przepisów § 1 i 2 tego artykułu, stanowiących, co następuje: "Art. 179, § 1. Zakład pracy jest obowiązany przenieść do innej pracy kobietę w ciąży:

1) zatrudnioną przy pracy wzbronionej kobietom w ciąży, 2) w razie stwierdzenia przez zakład społecznej służby zdrowia, że ze względu na stan ciąży nie powinna wykonywać pracy dotychczasowej. § 2. Jeżeli przeniesienie do innej pracy powoduje obniżenie wynagrodzenia, pracownicy przysługuje dodatek wyrównawczy". Z treści tych przepisów, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, wynika że sprawa "dodatku wyrównawczego” unormowana została w art. 179 § 2 Kodeksie pracy w sposób wyczerpujący. Kodeks ten nie zawiera bowiem ani w tym, ani w jakimkolwiek innym przepisie upoważnienia do normowania spraw dotyczących tego dodatku w akcie podustawowym, przez jakikolwiek organ państwowy.

Tymczasem ust. 3 wspomnianego Komunikatu odmawia prawa do tego dodatku kobietom w ciąży wykonującym, w ramach umowy o pracę, określone czynności, których nie mogą one wykonywać w okresie ciąży i którym nie zaoferowano w tym okresie innej pracy, jak żąda tego art. 179 § 1 Kodeksu pracy. Postanowienia ust. 3 Komunikatu, zawężając zakres uprawnień kobiet w ciąży do "dodatku wyrównawczego”, pozostają w ewidentnej sprzeczności z przepisem art. 179 § 2 Kodeksu pracy. Pod względem materialno-prawnym ust. 3 Komunikatu charakteryzuje się przymiotami przypisywanymi normom prawnym.

Wyznacza bowiem określony sposób postępowania w określonej przez siebie sytuacji i skierowany jest do adresatów w sposób ogólny. Podlega w związku z tym kontroli konstytucyjności i legalności przez Trybunał Konstytucyjny. Komunikat, chociaż w swojej treści ustanawia normy prawne, a w konsekwencji jest aktem normatywnym, narusza też, wedle oceny Rzecznika Praw Obywatelskich, przyjęte dla takich aktów niektóre zasady dotyczące formy i trybu ich wydawania. Nadanie mu formy Komunikatu stanowi wypadek nie spotykany w praktyce prawotwórczej i nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie oraz w nauce prawa.

W tytule aktu nie wymienia się ani organu, od którego pochodzi, ani też daty jego ustanowienia, a ponadto nie zawiera podpisu organu ustanawiającego ten akt. Ograniczający w kwestii "dodatku wyrównawczego” charakter postanowienia ust. 3 Komunikatu, zdaniem Wnioskodawcy, pozostaje również w sprzeczności z art. 78 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, zaś wydanie Komunikatu bez podstawy prawnej - pozostaje w sprzeczności z art. 8 ust. 3 i art. 42 ust. 2 Konstytucji PRL.

2. W sprawie tej zajął stanowisko także Prokurator Generalny PRL. Podzielił on przede wszystkim stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w kwestii niezgodności postanowień ust. 3 Komunikatu z art. 179 § 2 Kodeksu pracy oraz z art. 78 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 Konstytucji PRL. W wywodach szczegółowych wskazał także na normatywny charakter postanowień ust. 3 Komunikatu, powołując się w tej kwestii m. in. także na wnioski wynikające z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Analizując treść przepisów Kodeksu pracy dotyczących umów o pracę w kontekście umów o pracę osób zatrudnionych w terenowych jednostkach resortu zdrowia i opieki społecznej - wskazał oczywistą niezgodność postanowień ust. 3 Komunikatu z art. 179 § 2 Kodeksu pracy.

3. W odpowiedzi na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich - Minister Zdrowia i Opieki Społecznej poinformował, iż podzielił jego stanowisko co do normatywnego charakteru postanowień ust. 3 Komunikatu, a ponadto, iż Komunikat ten uchylił w całości. Minister wskazał zarazem na trudności natury organizacyjnej występujące w terenowych jednostkach organizacyjnych resortu zdrowia i opieki społecznej w realizacji przepisów Kodeksu pracy dotyczących zatrudnienia kobiet w ciąży w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej oraz przenoszenia takich kobiet, w myśl art. 179 § 1 Kodeksu Pracy, do innej pracy odpowiedniej do ich możliwości w okresie ciąży. Poinformował też o zainspirowaniu prac, wespół z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, zmierzających do rozwiązania tych trudności.

4. W przedstawionym stanie rzeczy, w szczególności biorąc pod uwagę uchylenie wymienionego wcześniej Komunikatu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej przed wydaniem orzeczenia, Trybunał Konstytucyjny postanowił, jak w sentencji niniejszego orzeczenia - umorzyć postępowanie w tej sprawie.