Legislator Case Law & Legislation
VII U 1739/15 AI generated

Social security court dismisses pension backpay claim due to late application date and rejects interest appeal as inadmissible.

Case Number VII U 1739/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the applicant's appeal regarding interest payments because no separate decision on interest was issued, rendering the request inadmissible under social security procedural rules. While the applicant argued for backpay starting from May 26, 2015, the court found the June 8, 2015 application date legally barred earlier payments. Consequently, the appeal was allowed only to the extent of confirming the correct retroactive start date of June 1, 2015.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; art. 129 ust. 1; art. 133 ust. 1; art. 477 § 14 k.p.c.; art. 477 § 9 k.p.c.; art. 199 § 1 k.p.c. - Backpay for social security benefits commences from the month of application or decision, not the date of condition onset, and appeals regarding non-existent interest decisions are inadmissible.

Keywords

AI generated
social security benefits pension retroactivity application date limitation inadmissible appeal medical incapacity social insurance law procedural deadline

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity)
art. 116 ust. 1
Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z art. 116 ust. 1 cytowanych przepisów postępowanie w sprawach świadczeń wszczyna się na podstawie wniosku zainteresowanego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
art. 129 ust. 1
Jednakże z uwagi na treść art. 129 ust. 1 powołanej ustawy, brak jest podstaw do wypłaty świadczeń od tej daty, gdyż wniosek został zgłoszony w dniu 8 czerwca 2015 r.
art. 133 ust. 1
W myśl art. 133 ust. l w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż:
art. 477 § 14 k.p.c.
Mając na względzie powyższe na mocy art. 477 14 § 1 kpc Sąd odwołanie wnioskodawcy w tej części oddalił.
art. 477 § 9 k.p.c.
Mając na względzie powyższe na mocy art. 477 14 § 1 kpc Sąd odwołanie wnioskodawcy w tej części oddalił.
art. 199 § 1 k.p.c.
Skoro zaś przedmiotem odwołania wnioskodawcy jest żądanie odsetek, to odwołanie w tej części winno być odrzucone przez Sąd na podstawie art. 199 § 1 kpc jako niedopuszczalne.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 1739/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lutego 2016 roku. Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Danuta Dadej-Więsyk Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Trafisz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 roku w Lublinie sprawy T. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty i dodatek pielęgnacyjny od wcześniejszej daty na skutek odwołania T. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 7 sierpnia 2015 roku znak:(...) I odrzuca odwołanie w części dotyczącej przyznania odsetek; II w pozostałej części odwołanie oddala. Sygn. akt VII U 1739/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. ustalił T. G. od dnia 01.06.2015 r. prawo do:

1) renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy – na okres do dnia 31.07.2017 r. oraz 2) dodatku pielęgnacyjnego (w związku z ustaleniem niezdolności wnioskodawcy do samodzielnej egzystencji) – na okres do dnia 31.08.2016 roku - na podstawie przepisów ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity- Dz. U. z 2015 r. poz. 748). Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu 11 września 2015 r. T. G.. Podniósł, iż należność wyrównawcza powinna być rozliczona z niezdolności do samodzielnej egzystencji czyli I grupy od dnia 26 maja 2015 r. a nie od 1 czerwca 2015 r. plus odsetki (k. 2). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie (k. 5,6).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

T. G. ur. (...) od dnia 1 lipca 2013 r. jest uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 16 lipca 2014 r. organ rentowy przyznał skarżącemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31 maja 2017 r. (decyzja – k. 28 a.r.). W dniu 08.06.2015 r. T. G. złożył wniosek w którym nadmienił, iż stan jego zdrowia uległ pogorszeniu (k. 150 a.r.). Z uwagi na wskazany wniosek T. G. został skierowany na badanie lekarskie. Orzeczeniem z dnia 06.08.2015 r. (k. 163 a. r.) Komisja Lekarska ustaliła, że wnioskodawca jest:

1) całkowicie niezdolny do pracy do 31.07.2017r., a niezdolność powstała 26.05.2015 r.

2) niezdolny do samodzielnej egzystencji do 31.08.2016r., a niezdolność powstała 26.05.2015r. Z uwagi na powyższe Zakład zaskarżoną decyzją przeliczył wysokość renty oraz podjął wypłatę dodatku pielęgnacyjnego - od dnia 01.06.2015r. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. wnioskodawca oświadczył, iż zgadza się z wysokością renty ustalonej decyzją z 7.08.2015 r. oraz wysokością wyrównania, nie kwestionował również okresów na które zostało przyznane świadczenie dot. renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oraz dodatku pielęgnacyjnego.

Oświadczył, iż nie zgadza się z datą przyznania prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i dodatku pielęgnacyjnego i domaga sę wypłaty tych świadczeń od dnia 26 marca 2015 r. wraz z odsetkami od wyrównania renty i dodatku pielęgnacyjnego. Odwołanie wnioskodawcy odnośnie wypłaty renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i dodatku pielęgnacyjnego od dnia 26 maja 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Wysokość świadczenia rentowego zaskarżoną decyzją została ustalona prawidłowo, czego wnioskodawca nie kwestionował.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 748) renta dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy wynosi: 24% kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, oraz po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych; po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych; po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresu brakującego do pełnych 25 lat okresów składkowych oraz nieskładkowych, przypadających od dnia zgłoszenia wniosku o rentę do dnia, w którym rencista osiągnąłby wiek, o którym mowa w art. 24 ust. la.

Stosownie do regulacji zawartych w ust. 2 renta dla osoby częściowo niezdolnej do pracy wynosi 75% renty dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy. Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z art. 116 ust. 1 cytowanych przepisów postępowanie w sprawach świadczeń wszczyna się na podstawie wniosku zainteresowanego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W oparciu o art. 129 w/w ustawy świadczenie wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.

W myśl art. 133 ust. l w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż:

1) od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydane decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem art. 107a ust. 3;

2) za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, o którym mowa w pkt l, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego. Jak wynika z akt, wniosek o ponowne ustalenie wysokości renty w związku z pogorszeniem stanu zdrowia złożony został 08.06.2015 r. Organ rentowy w rozpoznaniu wniosku skierował ubezpieczonego na badanie lekarskie. Komisja Lekarska ustaliła, iż całkowita niezdolność do pracy wnioskodawcy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji powstała 26 maja 2015 r.

Jednakże z uwagi na treść art. 129 ust. 1 powołanej ustawy, brak jest podstaw do wypłaty świadczeń od tej daty, gdyż wniosek został zgłoszony w dniu 8 czerwca 2015 r. Z uwag i na powyższe decyzja organu rentowego, którą podjęto wypłatę świadczenia w podwyższonej wysokości od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek tj. od dnia 1 czerwca 2015 r. jest prawidłowa. Mając na względzie powyższe na mocy art. 477 14 § 1 kpc Sąd odwołanie wnioskodawcy w tej części oddalił. Odnośnie żądania wnioskodawcy przyznania odsetek Sąd uznał, iż postępowanie w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczyna się na skutek wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego.

Stosownie do art. 477 9 § 1 kpc odwołanie od decyzji organów wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. W niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie prawa do odsetek nie zostało wydane, rozstrzygnięcie, w tym zakresie nie zawiera również decyzja z dnia 7 sierpnia 2015 roku. Skarżący wniósł odwołanie dotyczące braku przyznania odsetek mimo braku decyzji. Skoro zaś przedmiotem odwołania wnioskodawcy jest żądanie odsetek, to odwołanie w tej części winno być odrzucone przez Sąd na podstawie art. 199 § 1 kpc jako niedopuszczalne.

Z uwagi na powyższe Sąd na mocy powołanych przepisów odrzucił odwołanie w części dotyczącej przyznania odsetek.