Legislator Case Law & Legislation
VIII U 1049/15 AI generated

Court grants early pension to insured person who proved 15 years of special conditions work by 1999.

Case Number VIII U 1049/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court granted the insured person's appeal, ordering the Social Insurance Institution to recognize the right to an early pension effective May 5, 2015. The insured had met age and general contribution requirements but initially failed to prove fifteen years of work in special conditions by the statutory cutoff date of January 1, 1999. The court found that the insured's employment as a loader operator constituted special conditions work, thereby satisfying the missing requirement and overturning the institution's denial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach: early pension rights are granted when the insured meets all statutory conditions, including proving fifteen years of work in special conditions by the transition date of January 1, 1999.

Keywords

AI generated
early pension rights special conditions work Social Insurance Institution fifteen years requirement 1999 transition date pension appeal workload operator

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 ust. 2 of the Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Na uzasadnienie podano, że zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.
§ 4 of the Council of Ministers Regulation of February 7, 1983 on the retirement age of employees working in special conditions or special character

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 1049/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR del. Grzegorz Tyrka Protokolant: Zuzanna Gulcz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy L. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania L. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 2 czerwca 2015 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje L. P. prawo do emerytury poczynając od dnia 5 maja 2015 roku. (-) SSR del. Grzegorz Tyrka VIII U 1049/15

UZASADNIENIE

Dnia 5 maja 2015 roku ubezpieczony L. P. wniósł do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o przyznanie prawa do emerytury. Decyzją z dnia 30 października 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu L. P. prawa do emerytury. Na uzasadnienie podano, że zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) oraz z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) ubezpieczony nabędzie prawo do wcześniejszej emerytury w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: - ukończenia wieku 60 lat, - legitymowania się łącznym okresem ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat, przypadającym na dzień 1 stycznia 1999 roku, - legitymowania się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, przypadających na dzień 1 stycznia 1999 roku; - nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego.

Ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 roku nie udowodnił nie udowodnił co najmniej 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do emerytury. Na uzasadnienie podano, że ubezpieczony przepracował wymagany okres co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że na dzień złożenia wniosku o emeryturę – (...) – ubezpieczony miał ukończony wiek emerytalny 60 lat, nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego, udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, jednak nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a jedynie 10 lat, 2 miesiące i 9 dni.

Organ rentowy uwzględnił w okresie pracy w warunkach szczególnych tylko zatrudnienie w: (...) w G. (od 01.01.1977r. do 30.06.1984) oraz (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T. (od 01.12.1989 r. do 31.08.1992 r., z wyłączeniem okresów zasiłków chorobowych: od 24.03.1992r. do 7.04.1992r., od 24.08.1992r. do 31.08.1992r.). Organ rentowy wskazał, że tylko od dwóch w/w pracodawców ubezpieczony dostarczył świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony dnia (...) roku ukończył 60 lat życia.

Ubezpieczony nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego i udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Od 1975 roku ubezpieczony posiada uprawnienia maszynistów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych. Ubezpieczony był zatrudniony w zakładzie pracy – (...) w G. – w okresie od dnia 29 listopada 1972 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku w pełnym wymiarze czasu pracy, z tym że od dnia 29 listopada 1972 roku do dnia 31 grudnia 1976 roku na stanowisku ślusarza remontowego, a od dnia 1 stycznia 1977 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku na stanowisku operatora ładowarki.

Ubezpieczony otrzymał świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, z którego wynika, że w okresie od dnia 1 stycznia 1977 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynisty ładowarki wymienione w wykazie A dział V pkt 3 ppkt 4 załącznika do zarządzenia nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 roku w sprawie prac w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego (Dz.U.M.K. Nr 10, poz. 77 ze zm.).

Ubezpieczony złożył wniosek o przyjęcie do pracy w Miejskim Przedsiębiorstwie (...) w T. na stanowisko operatora ładowarki. Dodatkowo Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zwróciło się do pracodawcy ubezpieczonego – (...) w G. o przekazanie ubezpieczonego na podstawie porozumienia między zakładami. Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zatrudniło ubezpieczonego na podstawie umowy o pracę na stanowisku operatora ładowarki w pełnym wymiarze czasu pracy. Przed podjęciem zatrudnienia ubezpieczony przeszedł pozytywnie badania psychologiczne w zakresie dopuszczalności do pracy na stanowisku operatora ładowarki.

W okresie zatrudnienia ubezpieczonemu zmieniano zasady wynagradzania poprzez aneksy, w których wskazano także stanowisko pracy – operator ładowarki. Ubezpieczony był zatrudniony w Miejskim Przedsiębiorstwie (...) w T. w okresie od dnia 2 lipca 1984 roku do dnia 30 listopada 1989 roku w związku z porozumieniem między zakładami o przekazaniu pracownika do nowego pracodawcy – (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T.. Za w/w okres pracy ubezpieczony nie otrzymał świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Z zeznań świadka E. H. oraz ubezpieczonego wynika, że Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zajmowało się wykonywaniem robót drogowych, t.j. kładzeniem, wymianą asfaltu, wykonywaniem robót brukarskich.

Ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obsługiwał maszynę ciężką ładowarkę, która ważyła 24 tony, miała długość 6 metrów i szerokość 2,40 metra. Ze świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawionego przez SP ZOZ (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T. wynika, że w okresie od dnia 1 grudnia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1992 roku ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę na stanowisku operatora spychokoparki DT-75 wymienioną w wykazie A, dziale VIII, pkt 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ubezpieczonemu można zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych następujące okresy (z wyłączeniem okresów zasiłkowych): Okres wliczany do stażu Staż za okres Od Do lat miesięcy dni 1977-01-01 1984-06-30 7 6 0 1984-07-02 1989-11-30 5 4 29 1989-12-01 1992-03-23 2 3 23 1992-04-08 1992-08-23 0 4 16 Staż pracy wynosi 15 lat 7 miesięcy 8 dni /dowód z: akt ZUS; akt osobowych ubezpieczonego; legitymacji – uprawnienia maszynistów ciężkich maszyn budowlanych; zeznań świadka E. H.; zeznań ubezpieczonego/.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie L. P. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w ust. 1a i 1b, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184. Zgodnie z 184 ust. 1 ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy – tj. 1 stycznia 1999 roku – osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zgodnie z art. 184 ust. 2 ustawy emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem – pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia”, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Z cytowanych norm prawnych wynika, iż odwołujący nabędzie prawo do wcześniejszej emerytury w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: - ukończenia wieku 60 lat, - legitymowania się łącznym okresem ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat, przypadającym na dzień 1 stycznia 1999 roku, - legitymowania się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, przypadających na dzień 1 stycznia 1999 roku; - nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego. Odwołujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji miał ukończony wiek 60 lat, na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymował się ponad 25 letnim okresem ubezpieczenia, nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego.

Spornym pozostawało, czy odwołujący na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymował się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na dzień 1 stycznia 1999 roku ubezpieczony posiada wymagany staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Ubezpieczony pracował na stanowisku operatora ładowarki, które zostało ujęte w załączniku do rozporządzenia – wykazu A, działu V, poz.

3. Na podstawie wyżej powołanych norm prawnych oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać L. P. prawo do emerytury, poczynając od daty złożenia wniosku, tj. od dnia 5 maja 2015 roku. (-) SSR del. Grzegorz Tyrka