Court dismisses private prosecution appeal for minor bodily contact due to negligible social harm and defendant's remorse.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the first-instance acquittal and dismissed the criminal proceedings against the defendant. Although the defendant touched the private prosecutor, the court found the act lacked sufficient social harm and noted the defendant's remorse and willingness to reconcile. Consequently, the appeal was rejected as partially groundless, and the case was terminated with the defendant bearing the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.; Art. 437 § 2 k.p.k.: Criminal proceedings shall be dismissed if the act is of negligible social harm, even if it formally constitutes a crime, provided the defendant shows remorse.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 1238/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Anna Zawadka Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko (spr.) SR del. Agnieszka Ławryńczuk protokolant: prot. sądowy - stażysta Łukasz Sierdziński przy udziale oskarżycielki prywatnej M. Z. po rozpoznaniu dnia 19 stycznia 2016 r. sprawy L. B. (1) s. S. i D., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 217 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 321/12 uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobec L. B. (1) umarza na podstawie art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk; kosztami procesu w sprawie obciąża oskarżonego L. B. (1). SSO Ludmiła Tułaczko SSO Anna Zawadka SSR del. Agnieszka Ławryńczuk Sygn. akt VI Ka 1238/15
UZASADNIENIE
L. B. (1) został oskarżony o to, że: w dniu 2 kwietnia 2012 roku w K., województwa (...), powiatu (...), około godziny 12.00 w pobliżu (...) Z. S. 24 naruszył nietykalność cielesną M. Z. poprzez otarcie się swoją lewą stroną ciała o lewą stronę ciała oskarżycielki prywatnej , tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. Po rozpoznaniu sprawy o sygn. II K 321/12 Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 roku uniewinnił L. B. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu, kosztami postępowania na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. obciążył oskarżycielkę prywatną M. Z.. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie:
1. art. 170 k.p.k. przez oddalenie wniosków dowodowych zawnioskowanych przez oskarżycielkę prywatną w postaci dokumentacji zdjęciowej, wniosku o oględziny miejsca zdarzenia;
2. art. 410 k.p.k. – przez pominięcie dowodów przedłożonych przez oskarżycielkę w postaci zdjęć, które zaprzeczają wersji oskarżonego przedstawionej w wyjaśnieniach, a której Sąd I instancji dał wiarę. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i skazanie oskarżonego i wymierzenie mu kary zawnioskowanej do protokołu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Otwocku, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zaskarżony wyrok należało uchylić na postawie art. 437 § 2 k.p.k. i umorzyć postępowanie karne wobec oskarżonego L. B. (2) na podstawie art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 §1 pkt 3 k.p.k. stwierdzając, że w niniejszej sprawie zachodzić przesłanka w postaci znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Tym samym apelację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej M. Z. należało uznać za częściowo zasadną. Sąd I instancji ustalił, że oskarżony L. B. (2) w dniu 2 kwietnia 2012r.ok. godziny 12 idąc chodnikiem w K. przy (...) Z.
S. otarł się ramieniem o M. Z.. Jednocześnie stwierdził, że tym samym doszło do kontaktu fizycznego pomiędzy oskarżonym a oskarżycielką prywatną lecz był to kontakt niezamierzony i nieznaczny. Sąd odwoławczy podziela pogląd, że otarcie ciała podczas omijania stanowi naruszenie nietykalności cielesnej w rozumieniu art. 217 § 1 k.k. Powołuje się na pogląd prawny wyrażony w Komentarzu do Kodeksu karnego Michała Kalitowskiego, w którym autor stwierdził, że: „Naruszenie nietykalności cielesnej oznacza jakiekolwiek zachowanie, które – zgodnie z przyjętymi obyczajami – nie powinno mieć miejsca ze względu na przysługujące człowiekowi prawo do nietykalności (popchnięcie, kopnięcie, szarpanie, oblanie płynem, lekkie spoliczkowanie, pociągnięcie np. za ucho, oplucie), niezależnie od tego, czy w zachowaniu przeważa element znieważenia, czy dolegliwości fizycznej (L.
Gardocki, Prawo karne, Warszawa 1997, s. 261). Art. 217 § 1 nie uzależnia odpowiedzialności od wystąpienia jakiegokolwiek skutku (przestępstwo bezskutkowe), zachowanie sprawcy bowiem nie wywołuje następstw w zakresie zdrowia pokrzywdzonego, a także nie zakłóca funkcji jego organizmu. Jeżeli takie następstwa wystąpią, należy rozważyć odpowiedzialność ze względu na naruszenie innych przepisów Kodeksu karnego (najczęściej art. 157) – por. wyrok SN z 20 czerwca 1972 r., V KRN 173/72 (OSNKW 1972, nr 11, poz. 176).Nie stoi na przeszkodzie kwalifikacji prawnej czynu sprawcy z tego przepisu wystąpienie na ciele pokrzywdzonego siniaka, zadrapania, a także chwilowego bólu”.
Sąd odwoławczy nie zgadza się z wnioskiem sądu I instancji, że było to działanie niezamierzone i przypadkowe. W tym zakresie podziela zarzuty skarżącej, że takie zachowanie oskarżonego L. B. (2) było prowokacyjne, niegrzeczne i znieważające. Wniosek taki należy wyprowadzić z zeznań naocznego świadka zdarzenia K. W.. Świadek zeznała, że oskarżony nadchodził z tyłu. Widziała jak przechodził obok oskarżycielki prywatnej i otarł się o nią lewą stroną swojego ciała. Świadek zeznała także, że pomiędzy drzewem a M.
Z. było tyle miejsca, że mogła przejść „nie jedna osoba”. Można było także przejść ulicą. Zeznania K. W. należy uznać za wiarygodne bowiem stała najbliżej oskarżonego i pokrzywdzonej. Znacznie bliżej niż obserwujący to zdarzenie z pewnego oddalenia, świadek J. W.. Zeznania K. W. znajdują potwierdzenie w materiale poglądowym w postaci zdjęć miejsca zdarzenia. Świadek jest osobą obiektywną, nie jest zaangażowana w konflikt pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną M. Z.. Widziała jedynie otarcie lewą stroną ciała o stojącą na chodniku pokrzywdzoną.
Świadek nie potwierdziła zeznań pokrzywdzonej o uderzeniu jej przez przechodzącego obok oskarżonego. Sąd I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności, w jakich doszło do tego zdarzenia, a które wynikają z zeznań pokrzywdzonej. Do incydentu doszło w krótkim czasie po konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzoną w Urzędzie Miasta K., gdzie zgłosił skargę na urzędnika kwestionując jego obiektywizm w rozstrzyganiu sporów z M. Z.. Ponadto o celowym działaniu oskarżonego, zmierzającym do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej świadczy to, że widząc ją stojącą na chodniku zmienił kierunek poruszania się przechodząc z jej lewej strony.
Wszedł pomiędzy oskarżycielkę prywatną a rosnące drzewo podczas gdy mógł przejść np. na drugą stronę ulicy. Utorował sobie przejście siłą, godząc się na otarcie się ciałem o pokrzywdzoną. Formalnie więc zachowanie oskarżonego L. B. (2) wypełniło znamiona przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. Jednak ze względu a znikomy stopień społecznej szkodliwości tego czynu postępowanie karne sąd odwoławczy umorzył kierując się przesłankami z art. 115 § 2 k.k. Otarcie nie spowodowało żadnych fizycznych dolegliwości u pokrzywdzonej.
M. Z. widziała z daleka nadchodzącego oskarżonego i zdawała sobie sprawę, że rozmawiając ze świadkiem K. W. w wąskiej części chodnika, częściowo blokuje przejście pieszym, w tym także nadchodzącemu oskarżonemu L. B. (2). Ponadto obie strony tego konfliktu wielokrotnie wytaczały sobie sprawy, w tym także karne, nie potrafiąc dojść do porozumienia i nawzajem naruszając swoje dobra prawne. Niniejsza sprawa jest wynikiem konfliktu majątkowego, jaki toczy się od 2010r. Za umorzeniem postępowania karnego przemawia także zachowanie oskarżonego podczas posiedzenia pojednawczego bowiem wyraził skruchę.
W dniu 19 lutego 2013r. oświadczył , że gotowy jest pojednać się z M. Z. i jest skłonny ją przeprosić. Z tych powodów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 632 a k.p.k. który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach oskarżony ponosi koszty procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego. Taki wyjątkowy wypadek miał miejsce w niniejszej sprawie bowiem L. B. (2) nie przestrzegając norm społecznych wywołał konfliktową sytuację. Oskarżony, jak wynika z karty 41 akt sprawy, dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie kosztów procesu.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Anna Zawadka SSR del Agnieszka Ławryńczuk