Plaintiff's claim dismissed due to missing evidence of contract validity and failure to prove service delivery dates. Court rejected defendant's statute of limitations defense citing procedural omissions. Plaintiff failed to prove the debt arose from the alleged contract period. Judgment dismissed the action as evidence was insufficient. Court ruled the claim unproven due to lack of documentary proof. Defendant's argument on statute of limitations was accepted. Plaintiff's failure to submit evidence in the initial pleading was fatal. The court dismissed the case based on insufficient proof of the debt. Outcome: claim dismissed due to lack of evidence. Key issue: burden of proof in debt collection cases.

Sygn. akt V GC upr 482/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Krośnie Wydział V Gospodarczy w składzie następującym : Przewodniczący : SSR Bogdan Uliasz Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Rusyn po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. w Krośnie na rozprawie sprawy z powództwa Raport 3 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. przeciwko K. Z. o zapłatę kwoty 777,31 zł. oddala powództwo. Sygn. akt V GC upr 482/14

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 30 marca 2015 r. Powód Raport 3 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K., w pozwie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, wniósł o zasądzenie od pozwanego K. Z. kwoty 777,31 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 22 października 2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztów sądowych w kwocie 30 zł. i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 360,00 zł. W uzasadnieniu pozwu podano, iż umową cesji z dnia 28.03.2013 r. powód nabył wierzytelność w stosunku do pozwanego od (...) z o. o. z siedzibą w W. z tytułu świadczonych przez tę spółkę na rzecz pozwanego usług telekomunikacyjnych.

Pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych dla konta klienta o numerze (...). Zgodnie z treścią stosunków prawnych łączących pozwanego z wierzycielem pierwotnym, na podstawie zawartej z pozwanym umowy zostały wystawione dokumenty księgowe, które staną podstawę niniejszego powództwa. Całko wite zadłużenie z powyższego tytułu uwzględniające wszelkie dokonane przez pozwanego wpłaty na dzień wniesienia pozwu wynosi 777,31 zł., w tym kwota 578,40 zł. stanowi należność główna wynikającej z sumy wartości niezapłaconych faktur, natomiast kwota 198,91 zł. to należności odsetkowa wynikającej z sumy odsetek ustawowych naliczonych od następnego dnia wymagalności poszczególnych faktur oraz ich wartości do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.

Wezwaniem z dnia 17.05.2013 r. powód wezwał pozwanego do dobrowolnej spłaty przedmiotowej należności. Mimo wezwania do zapłaty, pozwany do dnia wniesienia pozwu nie zapłacił całości należności. W dniu 17 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniający żądania pozwu. Pozwany złożył sprzeciw, w którym zarzucił przedawnienia roszczenia. Podniósł ponadto, że nie będąc w stanie płacić za usługi prosił o rozwiązanie umowy operatora sieci P., który i tak zablokował rozmowy telefoniczne, co uniemożliwiło korzystanie z telefonów.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w L. VI Wydział Cywilny stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu, utratę mocy nakazu zapłaty w całości i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w K.. W piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. powód stwierdził, iż podniesiony przez pozwanego jest całkowicie bezzasadny, jako że roszczenie podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia. Termin przedawnienia najwcześniejszej faktury VAT liczony od daty jej wymagalności tj. 5 stycznia 2011 r., zgodnie z art. 118 k.c. przypadał na dzień 5 stycznia 2014 r., natomiast pozew wniesiony został w dniu 22 października 2013 r.

Z ostrożności procesowej w razie kwestionowania przez pozwanego skuteczności nabycia wierzytelności przez powoda przeciwko pozwanemu, powód wniósł o zobowiązanie w trybie art. 248 § 1 k.p.c, P4 Sp. z o. o. z siedzibą w W. do udzielenia informacji, czy wierzytelność przysługująca przeciwko pozwanemu ujęta w wyciągu z wierzytelności złożonym przez powoda została nabyta przez powoda, nadto na jakiej podstawie, z jednoczesnym zobowiązaniem wierzyciela pierwotnego do przedłożenia wyciągu z listy wierzytelności stanowiących przedmiot umowy cesji z dnia 28.03.2013 r. w odniesieniu do wierzytelności przysługującej od pozwanego.

W razie kwestionowania przez pozwanego wysokości dochodzonego roszczenia, powód wniósł o zobowiązanie wierzyciela pierwotnego do udzielenia informacji na temat stanu zadłużenia pozwanego na dzień zawarcia umowy cesji między wierzycielem pierwotnym a powodem w odniesieniu do wierzytelności przysługującej przeciwko pozwanemu. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. pozwany stwierdził, iż nie otrzymał wezwania do zapłaty z dnia 17 maja 2013 r., a ponadto zarzucił, iż umowa z 2008 r. nie obejmuje faktur, na podstawie których powód dochodzi roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód jest profesjonalnym podmiotem działającym na rynku windykacji wierzytelności masowych. Powód jest zarejestrowany w Rejestrze Funduszy Inwestycyjnych pod numerem 764 ( wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych k. 34-35, odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący powodowej Spółki k. 36-42 ). Umową cesji z dnia 28 marca 2013 r. powód nabył wierzytelność w stosunku do pozwanego od P4 Sp. z o. o. z siedzibą w W. z tytułu świadczonych przez tę spółkę na rzecz pozwanego usług telekomunikacyjnych ( dowód : umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 28.03.2013 r. 43-46 wraz z wyciągiem z listy dłużników k. 47 ).

Pozwany w dniu 17 listopada 2008 r. zawarł z wierzycielem pierwotnym umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) i nr (...) dla konta klienta o numerze (...) ( dowód : umowy świadczenia usług telekomunikacyjnych k. 48-49 wraz z załącznikami ( k. 51-54 ). Wierzyciel pierwotny wystawił pozwanemu faktury VAT nr (...) z dnia 22 grudnia 2010 r. na kwotę 221,78 zł. z terminem płatności 5.01.2011 r., nr (...) z dnia 22 stycznia 2011 r. na kwotę 174,18 zł. z terminem płatności 7.02.2011 r. i nr (...) z dnia 8 marca 2011 r. na kwotę 182,44 zł. z terminem płatności 8.03.2011 r. ( dowód : faktura VAT nr (...) z zał. k. 55-58, faktura VAT nr (...) z zał. k. 60-63, faktura VAT nr (...) z zał. k. 64-65 ).

Wezwanie do zapłaty z dnia 17 maja 2013 r. ( k. 30 ) pozostało bezskuteczne.

Sąd zważył, co następuje :

Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda jest bezzasadny. W tym przedmiocie należy w całości podzielić stanowisko powoda wyrażone w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. Powództwo nie mogło jednak zostać uwzględnione. Dołączone bowiem do pozwu umowy nr (...) z dnia 17 listopada 2008 r. nie mogły stanowić podstaw wystawienia faktur VAT (...) z dnia 22 grudnia 2010 r., nr (...) z dnia 22 stycznia 2011 r. na kwotę 174,18 zł. i nr (...) z dnia 8 marca 2011 r. Przedmiotowe umowy zawarte zostały bowiem na okres 24 miesięcy, a najwcześniejsza faktura została wystawione po upływie tego okresu w dniu 22 grudnia 2010 r.

Ponadto, jak wynika z dołączonych do faktur załączników, rozliczenia dotyczą numerów (...), a umowy z dnia 17 listopada 2008 r. zawierają numery (...) i (...). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż Sąd pominął wnioski powoda złożone „z ostrożności procesowej”, gdyż po pierwsze pozwany nie kwestionował zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności, po drugie uwzględnienie wniosków znacznie przedłużyłoby postępowanie, a po trzecie powód nie uzasadnił w żaden sposób dlaczego nie złożył tych wniosków już w pozwie wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Na marginesie tylko należy zaznaczyć, iż składając wnioski o zobowiązanie wierzyciela pierwotnego do przedłożenia dokumentów, powód usiłuje na Sąd przerzucić udowodnienie swojego roszczenia. Obowiązkiem strony jest zadbać o należyte udokumentowanie swojego roszczenia, co przy cesji wierzytelności sprowadza się do uzyskanie dokumentów potwierdzających nabywane roszczenie. W tym przypadku, skoro powód uzyskał niektóre dokumenty związane z cesją, nie znalazł Sąd przeszkód w uzyskaniu innych dowodów dokumentujących roszczenie, w szczególności właściwej umowy lub umów.

Mając ponadto na względzie, iż powód nie wykazał doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty z dnia 17 maja 2013 r., powództwo jako nieudowodnione zgodnie z art. 6 k.c., na podstawie art. 56 ust. 1 z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, zostało oddalone.